Archives for February 2007

Tizenkettedik fejezet

Samira R. Khalil, Athena anyja

Mintha egyszerre háttérbe szorult volna mindaz, amit elért: a szakmai sikerei, a jó keresete, az új szerelme, ami boldoggá tette, a vidámsága, amikor az unokámmal játszott. Nagyon megrémültem, amikor Sherine közölte, hogy úgy döntött, megkeresi a vér szerinti anyját.

Eleinte persze vigasztalt a gondolat, hogy már nem létezik az az adoptációs központ, a dokumentumok elvesztek, a hivatalnokok hajlí­thatatlanok, a kormány most omlott össze, és nem lehet odautazni, vagy hogy a méh, amely kihordta, talán már nincs is ezen a világon. De ezek csak pillanatnyi vigaszok voltak: a lányom világéletében képes volt bármire, és a lehetetlennek tűnÅ‘ helyzeteken is úrrá tudott lenni.

Egészen addig tabutéma volt ez a családunkban. Sherine tudta, hogy örökbe fogadtuk, hiszen a bejrúti pszichiáter azt javasolta, hogy amint elég idÅ‘s lesz ahhoz, hogy megértse, mondjunk el neki mindent. De soha nem látszott rajta, hogy kí­váncsi volna rá, honnan jött: az Å‘ otthona Bejrútban volt, amikor még ott lakott a családunk.

Amikor egy barátnÅ‘m örökbe fogadott fia tizenhat évesen öngyilkos lett, mert a szüleinek született egy saját gyermeke, úgy döntöttünk, hogy mi nem növeljük tovább a családunkat, és mindent megtettünk azért, hogy Sherine megértse: Å‘ minden örömünk és szomorúságunk, minden szeretetünk és reményünk forrása. De úgy látszik, felesleges volt minden erÅ‘feszí­tésünk: Istenem, hogy lehetnek a gyermekek ilyen hálátlanok!
Ismervén a lányomat, jól tudtam, hogy nem érdemes vitába szállnom vele. A férjemmel egy hétig nem bí­rtunk aludni, és Sherine minden reggel, minden este ugyanazzal a kérdéssel bombázott minket: “žMelyik romániai városban születtem?” Hogy súlyosbí­tsa a helyzetet, Viorel állandóan sí­rt, mert úgy látszik, értette, mi folyik körülötte.

íšgy döntöttem, hogy újra felkeresem azt a pszichiátert. Megkérdeztem, mi lehet az oka annak, hogy egy lány, akinek mindene megvan, mégis folyton elégedetlen.

– Mindannyian szeretnénk tudni, honnan jöttünk – felelte. – Filozófiai sí­kon ez az emberiség központi kérdése. Az ön lánya esetében tökéletesen jogosnak érzem, hogy fel akarja kutatni a gyökereit. í–n nem volna kí­váncsi a helyében?

Nem, én nem volnék az. Éppen ellenkezÅ‘leg: kockázatosnak tartanám, hogy megkeressek valakit, aki ellökött magától, amikor még nem volt elég erÅ‘m a túléléshez.

De a pszichiáter tovább gyÅ‘zködött:

– Ahelyett hogy összetűzésbe kerül vele, inkább próbáljon segí­teni neki. Talán ha látja, hogy önt sem zavarja a dolog, le is tesz róla. Az az egy év, amit távol töltött a családjától és a barátaitól, valószí­nűleg megviselte érzelmileg, és most keresi a konfliktuslehetÅ‘ségeket. Csak azért, hogy megbizonyosodjon róla: szeretik.

Jobb lett volna, ha Sherine maga megy el a pszichiáterhez: í­gy talán megértette volna a saját viselkedését.

– Legyen vele megértÅ‘, mutassa, hogy bí­zik benne, és ne vegye fenyegetésnek az egészet. És ha végül valóban el akar menni, akkor adjon meg neki minden támogatást. Ha jól sejtem, Å‘ mindig is problémás gyerek volt, s ki tudja, talán helyrejön ettÅ‘l a látogatástól.
Megkérdeztem, neki is van e gyermeke. Azt felelte, hogy nincs, és rögtön megértettem, hogy Å‘ aztán nem adhat nekem hiteles tanácsokat.

Aznap este, amikor a televí­zió elÅ‘tt ültünk, Sherine újra elÅ‘hozta a témát:

– Mit néztek?

– A hí­radót.

– Minek?

– Hogy megtudjuk a libanoni hí­reket – felelte a férjem.

Ekkor rájöttem, hogy csapdáról van szó, de már késÅ‘ volt. Sherine kapva kapott az alkalmon.

– Szóval titeket is érdekel, mi történik azon a földön, ahol születtetek. Jól berendezkedtetek Angliában, vannak barátaitok, a papa sok pénzt keres, biztonságban éltek. Mégis libanoni újságokat vesztek. Addig kapcsolgatjátok a tévét, amí­g nem találtok valami Bejrúttal kapcsolatos hí­rt. íšgy gondoltok a jövÅ‘re, mintha a múlt lenne, és nem veszitek észre, hogy ennek a háborúnak sosem lesz vége. Vagyis: ha elveszí­titek a kapcsolatot a gyökereitekkel, úgy érzitek, hogy az egész világgal elveszí­titek a kapcsolatot. Olyan nehéz hát megérteni, hogy én mit érzek?

– Te a mi lányunk vagy.

– És büszke is vagyok rá. És mindig a ti lányotok maradok. Kérlek titeket, ne kételkedjetek a szeretetemben és abban, hogy hálás vagyok nektek mindazért, amit értem tettetek. És nem kérek mást, csak annyit, hogy ráléphessek arra a földre, ahol születtem. És hogy esetleg megkérdezhessem a vér szerinti anyámtól, hogy miért hagyott el. Vagy csak a szemébe nézzek, és ne is kérdezzek semmit. Ha meg sem próbálom, gyávának fogom tartani magam, és soha nem fogom megérteni a fehér helyeket

– Milyen fehér helyeket?

– Amí­g Dubaiban voltam, megtanultam a kalligráfiát. Amikor csak tudok, táncolok. De a zene csak azért létezhet, mert szünetek is léteznek. Amikor csinálok valamit, teljesnek érzem magam – de senki sem lehet aktí­v a nap huszonnégy órájában. Én viszont, amint megállok, úgy érzem, hogy hiányzik valami. Többször is mondtátok már nekem, hogy természetemnél fogva nyugtalan ember vagyok. De nem én választottam magamnak ezt az életmódot: én is szeretnék nyugodtan ülni mellettetek, és nézni a tévét. Csakhogy ez lehetetlen: az agyam állandóan pörög, soha nem áll meg. Néha úgy érzem, beleÅ‘rülök, hogy folyton csinálnom kell valamit: táncolnom, í­rnom, földeket eladnom, ViorelrÅ‘l gondoskodnom, vagy olvasnom valamit, bármit, ami a kezembe kerül. Szerintetek ez normális?

– Talán a temperamentumod miatt van – mondta a férjem.

A beszélgetésnek itt vége szakadt, éppúgy, mint minden beszélgetésünknek: Viorel elkezdett sí­rni, Sherine hallgatásba burkolózott, én pedig megint megbizonyosodhattam afelÅ‘l, hogy a gyerekek soha nem ismerik el, amit a szüleik értük tettek. A másnapi reggeli közben azonban a férjem hozakodott elÅ‘ újra a témával:

– Nemrégiben, amikor Közel-Keleten voltál, újra fontolóra vettem a hazatérés lehetÅ‘ségét. Elmentem az utcánkba, ahol laktunk: a házunk már nincs meg, bár az országot újjáépí­tik, az idegen megszállás és az állandó támadások ellenére. Egyfajta euforikus állapotba kerültem, és azt gondoltam: lehet, hogy itt az ideje mindent újrakezdenünk? De éppen ez a szó, az “žújrakezdés” rántott vissza a valóságba. Már túlvagyok azon a koron, amikor még megengedhettem magamnak az ilyesmit: ma már inkább azt akarom folytatni, amit csinálok, és nincs szükségem új kalandokra. Felkerestem azokat az embereket, akikkel azelÅ‘tt sokat találkoztam, és estefelé megittunk néhány pohár whiskyt. A barátaink többsége már nem él ott, akik maradtak, azok pedig állandóan panaszkodnak, hogy nem érzik biztonságban magukat. Elsétáltam az ismerÅ‘s helyekre, és idegennek éreztem magam, mintha már semmi nem tartozna hozzám. És a legrosszabb az egészben az, hogy rájöttem: a visszatérés álma éppen amiatt foszlott semmivé, hogy meglátogattam a szülÅ‘városomat. Mégis úgy érzem, szükség volt rá. A száműzetés dalai még mindig itt szólnak a szí­vemben, de tudom, hogy soha többé nem fogok Libanonban élni. Az a néhány nap, amit Bejrútban töltöttem, segí­tett, hogy megértsem a helyet, ahol most élek, és hogy minden Londonban töltött percemet értékelni tudjam.

– Mit akarsz ezzel mondani, papa?

– Hogy igazad van. Talán valóban jobb, ha az ember megérti azokat a bizonyos fehér helyeket. Mi majd vigyázunk Viorelre, amí­g utazol.

A férjem bement a szobájába, és egy sárguló mappával tért vissza. Az örökbefogadási papí­rok voltak benne. ítnyújtotta Sherine-nek, megcsókolta, és kijelentette, hogy indulnia kell dolgozni.

A következÅ‘ fejezet feltöltése: 20.02.07

Kedves Olvasóim, mivel nem beszélem a nyelvüket, megkértem a kiadót, hogy üzeneteiket fordí­tsa le nekem, ugyanis nagyon sokat jelent tudnom, hogy új könyvem milyen gondolatokat és érzéseket ébreszt.

Szeretettel:

Paulo Coelho

الفصل السادس

الأب جيانكارلو فونتانا، 72 سنة

بالطبع فاجأني حضور هذا الثنائي اليافع جداً إلى الكنيسة لترتيب مراسم الزفاف. كانت معرفتي بـ«Ù„وكاس جيسّن Ù€ بيترسون» معرفة سطحية. لكن في ذلك اليوم، علمت أن أفراد عائلته- أرستقراطيون صعاب من الدانمارك، عارضوا ذاك الارتباط تماماً. لم تكن العائلة معارضة للزواج فحسب، بل للكنيسة أيضاً.

يقول والده، الذي ارتكز على حجج علمية قاطعة جَهْراً، إن الكتاب المقدّس الذي يقوم الدين كلّه عليه، ليس كتاباً بالفعل، بل إنه مُلصق من 66 مخطوطة مختلفة، أسماء مؤلّفيها أو هوياتهم مجهولة؛ وقال إن حوالى ألف سنة تفصل بين وضع الكتاب الأول والأخير، وهي مدة زمنية أطول من الزمن الذي مرّ على اكتشاف كولومبوس لأميريكا. وإن أيّاً من الكائنات الحية على وجه هذا الكوكب، من القردة إلى الببغاوات، لا يحتاج إلى وصايا عشر ليعرف كيفية التصرّف. وكلّ ما يلزم العالم ليظل في تناغم هو اتّباع قوانين الطبيعة.

بطبيعة الحال، قرأتُ الكتاب المقدّس، وأعرف القليل عن تاريخه، لكنّ البشر الذين كتبوه كانوا أدوات القدرة الإلهية، ويسوع أقام ميثاقاً أقوى بكثير من الوصايا العشر، أقام الحب. إن الطيور أو القردة أو أيّ من مخلوقات الله، تُطيع غرائزها وتقوم بمجرد ما هي مبرمجة على القيام به. في حالة البشر، الأمور أكثر تعقيداً، لأننا نعرف الحب وشِراكه.

إلهي، ها أنذا أقول وعظاً، في حين أن عليّ أن أخبرك عن لقائي بأثينا ولوكاس. فيما كنت أتكلّم إلى الشاب ـ أقول أتكلّم لأننا لا نتشاطر الدين نفسه، وأنا، بالتالي، غير مُلزم بسرّ الاعتراف ـ علمت أنه، إلى جانب مقاومة الأُسرة للإكليروس، كانت في تبدي مقاومة ضارية ضد أثينا لأنها أجنبية. انتابتني رغبة في الاقتباس من الكتاب المقدّس، من جزء لا يُجاهر بالدين، بل يدعو دعوة إلى الاحتكام بالمنطق.

«Ù„ا تَمْقتُوا الآدَومِيينَ لأنّهمْ إِخْوَتُكُم، وَلا تَكْرَهوا المِصْرِيينَ لأنّكم كُنْتُم ضُيوفاً في دِيَارِهِم».

المعذرة، ها أنذا أقتبس من الكتاب المقدّس مجدداً، وأعدك أنني سأحاول ضبط نفسي. بعد التكلّم إلى الشاب، قضيتُ حوالى ساعتين مع شيرين، أو أثينا، كما فضّلتْ أن يُطلق عليها.

لطالما أثارت أثينا فضولي. مُذ بدأت ترتاد الكنيسة، بدا لي أن لها طموحاً أوحد هو: أن تصبح قدّيسة.

قالت لي، على الرغم من جهل خطيبها لذلك، إنها قُبيل اندلاع الحرب الأهلية في بيروت، خَبِرَتْ تجربة مشابهة إلى حد بعيد لتجربة القديسة «ØªØ±ÙŠØ²Ø§ الطفل يسوع»: رأت الدماء تسري في الشوارع. يمكن للمرء أن يعزو ذلك إلى صدمة عاطفية في الطفولة أو المراهقة، لكن في الواقع، يحيا كلّ المبدعين، بدرجات متفاوتة، تجارب مماثلة تنطوي على «Ø§Ù„امتلاء نعمة». فجأة، في أقل من ثانية، نشعر أن حياتنا كلّها مبرّرة، أن خطايانا مغتفرة، أنّ الحب لا يزال القوة الأقوى، القوة التي يمكنها أن تحوّلنا إلى الأبد.

لكن، في الوقت نفسه، نشعر بالخوف. فالاستسلام كلياً للحب، أكان بشرياً أم إلهياً، يعني التخلّي عن كل شيء، بما فيه رفاهنا أو قدرتنا على صنع القرارات. هو يعني الحب بأعمق ما للكلمة من معنى. الحقيقة أننا لا نريد الخلاص بالطريقة التي اختارها الله؛ نريد أن نُبقي تحكُّمنا مطلقاً في كل خطوة نخطوها، أن نكون مدركين تماماً قراراتنا، أن نكون قادرين على اختيار موضوع تفانينا.

لكن ليس ذلك شأن الحب. فهو يصل، فيدخل ثم يَشْرَع في توجيه كل شيء. وحدها النفوس الشديدة القوّة من تسمح لذواتها أن تنجرّ، وأثينا كانت نفساً قوية. كانت قوية إلى درجة أنها كانت تقضي ساعات في التأمل العميق. كانت تتمتع بموهبة موسيقية مميّزة؛ يُقال إنها كانت راقصة بارعة أيضاً. لكن، بما أنّ الكنيسة ليست المكان المناسب فعلاً لذلك، كانت تُحضر غيتارها كل صباح، وتقضي بعض الوقت ترتّل تسبيحة العذراء مريم قبل ارتيادها الجامعة لتحضر الصف.

لا أزال أذكر المرة الأولى التي سمعتها فيها. كنت قد انتهيت لتوي من القدّاس الصباحي مع رعايا الأبرشية القلائل الذين كانوا على استعداد للنهوض في مثل تلك الساعة المبكرة من صباح قارس، وسرعان ما تنبهت إلى أنني نسيتُ جمع المال الذي تُرك في صينية الكنيسة. عندما دخلت، سمعت موسيقى جعلتني أرى كل شيء بشكل مختلف، كما لو أنّ يد ملاك لامست الجو. في زاوية من الزوايا، جلست في حالة من الانتشاء، شابة في العشرين من العمر تقريباً، تعزف، تراتيل التسبيح على الغيتار، عيناها محدقتان بتمثال العذراء.

توجهتُ إلى الصينية. لاحظتْ وجودي فتوقَّفتْ عن العزف. لكنني أومأتُ لها برأسي أحثّها على المتابعة، ثم جلستُ على أحد المقاعد، أغمضتُ جفنيّ وأصغيت.

في تلك اللحظة، بدا وكأن حسّاً من الجنة، من «Ø§Ù„امتلاء بالنعمة» وكأنه هابط من السماء. وكما لو أنها فهمت ما كان يختلج فيّ، أخذت الشابة توشّح موسيقاها بالصمت. كلما توقّفتْ، تلوتُ صلاة، لتعلو الموسيقى من جديد.

كنت مدركاً أنني أعيش شيئاً لا يُنسى، إحدى تلك اللحظات الساحرة التي نفهمها بعد انقضائها فحسب. كنت أحيا الحاضر بكلّيتي، من دونٍ ماضٍ ولا مستقبل. كنت مُغرِقاً في عيش الصباح والموسيقى والجمال والصلاة المرتجلة. دخلتُ حالة من العبادة والانتشاء الروحاني والامتنان لوجودي في العالم، سررتُ لأنني استجبتُ لدعوتي، على الرغم من معارضة عائلتي. في بساطة تلك الكنيسة الصغيرة، في صوت تلك الشابة، في نور الصباح وهو يفيض على كل شيء، فهمتُ مرة أخرى أن كِبَرِ الخالق يتجلّى عبر الأمور البسيطة.

بعد انهمار دموعي، وانقضاء ما بدا لي أنه أبدية، توقّفتْ الشابة عن العزف. استدرتُ وأدركت أنها كانت من رعايا أبرشيتي. بعد ذاك، أصبحنا صديقين، وكلما استطعنا، تشاركنا في تلك العبادة عبر الموسيقى.

غير أن فكرة الزواج فاجأتني تماماً. بما أن معرفة أحدنا للآخر كانت جيدة إلى حد ما، سألتها كيف ستكون في رأيها ردة فعل عائلة زوجها.

«Ø³ÙŠØ¦Ø©ØŒ سيئة جداً».

سألتها، بأقصى حدود اللباقة، إن كانت مُكرهة على الزواج لسبب ما.

«Ù„ا. لا أزال عذراء. لستُ حاملاً».

سألتها إن كانت قد أخبرت عائلتها. قالت إنها فعلت، وإن ردّ فعل والديها كان مرعباً، صحبته دموع والدتها وتهديد والدها ووعيده.

«Ø¹Ù†Ø¯Ù…ا آتي إلى هنا لتسبيح العذراء بموسيقاي، لا أبالي بما قد يظنّ الناس بي، أنا ببساطة أشاركها في مشاعري. وهذا ما كانت عليه الحال دوماً، مُذ أصبحت كبيرة بما يكفي وأتّخذ قراراتي بنفسي. أنا شريان للطاقة الإلهية أن تسري فيه تجلياً. وهذه الطاقة تطلب إليّ الآن أن أُرزق بولد، لكي أمنحه ما لم تمنحني والدتي الحقيقية إياه، وهو الحماية والأمان».

أجبتها: «Ù„ا أحد في أمان على هذه الأرض».

كان مستقبل طويل لا يزال مطروحاً أمامها؛ كان ثمة متسع من الوقت لكي تَحدُثَ أعجوبة الخَلْق فيها. لكن، كانت أثينا عازمة على قرارها:

«Ù„Ù… تنتفض القديسة تريزا على المرض الذي أصابها. بل، على العكس، رأت فيه إشارة إلى مجد الله. كانت القديسة تريزا في الخامسة عشرة من عمرها فقط، أي كانت تصغرني بكثير، عندما قرّرت دخول الدير. مُنعت من ذلك، لكنها أصرّت. قرّرت أن تذهب للتحدّث إلى البابا بنفسها، أتتصوّر التحدّث إلى البابا؟! وتمّ لها ما أرادت. هذا المجد ذاته يطلب إليّ أموراً أبسط وأكثر سخاءً، هي أن أصبح أماً. إن انتظرت أكثر، فلن أتمكّن من أن أكون رفيقة لولدي، سيكون فارق العمر هائلاً، ولن نتقاسم الاهتمامات نفسها».

الفصل التالي سيعرض في 22/02/2007

أعزّائي القرّاء،

بما أنه ليس في إمكاني التحدّث بلغتكم، طلبت من شركة المطبوعات للتوزيع والنشر، الناشر باللغة العربية، أن تترجم لي كل تعليقاتكم القيّمة على روايتي الجديدة. ملاحظاتكم وآراؤكم تعني لي الكثير.

مع حبّي،

باولو كويليو

První­ kapitola

Heron Ryan, 44 let, novináÅ™

Nikdo nerozsví­tí­ lampu, aby zůstala skryta za dveÅ™mi: smyslem svÄ›tla je Å¡í­Å™it svÄ›tlo, otví­rat oči, ukazovat zázraky kolem.

Nikdo neobÄ›tuje to nejdůležitÄ›jÅ¡í­, co má: lásku.

Nikdo nevydává své sny do rukou tÄ›ch, kdo je mohou zničit.

Až na Athénu.

Dlouho po její­ smrti mÄ› její­ bí½valá učitelka požádala, abych ji doprovodil do skotského mÄ›sta Prestopans. Toto mÄ›sto využilo jednoho feudální­ho zákona, kterí½ byl pak hned následují­cí­ mÄ›sí­c zruÅ¡en, a udÄ›lilo milost jednaosmdesáti osobám – a jejich kočkám – , popravení½m v Å¡estnáctém a sedmnáctém století­ za čarodÄ›jnictví­.

Oficiální­ mluvÄí­ barona z Prestoungrange a Dolphinstounu prohlásil, že “žvÄ›tÅ¡ina z nich byla odsouzena bez konkrétní­ch důkazů, pouze na základÄ› ví½povÄ›dí­ svÄ›dků obžaloby, kteÅ™í­ tvrdili, že vycí­tili pÅ™í­tomnost zlí½ch duchů”.

Nemá smysl znovu pÅ™ipomí­nat vÅ¡echny ví½stÅ™elky inkvizice s její­mi mučí­rnami a hranicemi, jež plály nenávistí­ a pomstou. Cestou mi vÅ¡ak Edda nÄ›kolikrát opakovala, že ji na tom zarazilo nÄ›co, co nemohla pÅ™ipustit: mÄ›sto a čtrnáctí½ baron z Prestoungrange a Dolphinstounu “žudÄ›lují­ milost” osobám brutálnÄ› popravení½m.

“žÅ½ijeme v jednadvacátém století­, a potomci skuteční½ch zločinců, tÄ›ch, kteÅ™í­ zabí­jeli nevinné, si jeÅ¡tÄ› osobují­ právo “šomilostňovat’. Rozumí­Å¡ mi, Herone.”

RozumÄ›l jsem. Rozmáhá se noví½ hon na čarodÄ›jnice; zbraní­ tentokrát není­ rozžhavené železo, ní½brž ironie nebo represe. Na každého, kdo náhodou odhalí­ svou vlohu a o své schopnosti se odváÅ¾í­ mluvit, se vÄ›tÅ¡inou pohlí­Å¾í­ s nedůvÄ›rou. A obvykle manžel, manželka, otec, syn nebo kdokoli jiní½ – mí­sto aby na to byli pyÅ¡ní­ – , mu nakonec zakazují­ nÄ›co o tom Å™í­kat v obavÄ›, že se rodina zesměšní­.

Než jsem poznal Athénu, považoval jsem to jen za nečestní½ způsob, jak zneuží­vat zoufalství­ lidské bytosti. Moje cesta do Transylvánie, její­mž účelem bylo natočit dokumentární­ film o upí­rech, mÄ›la rovněž ukázat, jak snadno se nechají­ lidé oklamat; určité povÄ›ry, pÅ™estože vypadají­ nesmyslnÄ›, setrvávají­ v lidském imaginárnu a nakonec jich využí­vají­ osoby bez jakí½chkoli skrupulí­. Když jsem navÅ¡tí­vil Draculův hrad, rekonstruovaní½ jen proto, aby mÄ›li turisté pocit, že jsou na nÄ›jakém ví½jimečném mí­stÄ›, pÅ™iÅ¡el za mnou jakí½si vládní­ Äinitel; naznačoval, že dostanu skutečnÄ› cenní½ dar (jak se vyjádÅ™il), pokud bude film promí­tán v BBC. Podle tohoto činitele jsem napomáhal Å¡í­Å™it ví½znam onoho mí½tu, což si zasloužilo Å¡tÄ›drou odmÄ›nu. Jeden z průvodců Å™ekl, že počet návÅ¡tÄ›vní­ků každí½m rokem vzrůstá a že jakákoli zmí­nka o tomto mí­stÄ› bude pozitivní­, i když se v ní­ bude tvrdit, že hrad není­ původní­, že Vlad Dracula byl historickou postavou bez jakéhokoliv vztahu k tomu mí½tu a že to vÅ¡e není­ ví­c než tÅ™eÅ¡tÄ›ní­ jednoho Ira (pozn. red.: mí­nÄ›n Bram Stoker), kterí½ ten kraj nikdy nenavÅ¡tí­vil.

PrávÄ› v té chví­li jsem pochopil, že i když podám fakta naprosto pÅ™esnÄ›, nedobrovolnÄ› budu napomáhat lži; pÅ™estože můj scénáÅ™ mÄ›l naopak ono mí­sto zbavit nánosu mí½tu, lidé uvÄ›Å™í­ tomu, čemu věřit chtÄ›jí­; průvodce mÄ›l pravdu, spolupracoval bych vlastnÄ› na jeÅ¡tÄ› vÄ›tÅ¡í­ propagaci. OkamžitÄ› jsem od projektu upustil, ačkoli jsem do cesty a ví½zkumu vložil nemalou finanční­ Äástku.

Cesta do Transylvánie vÅ¡ak nakonec hluboce ovlivnila můj život: poznal jsem Athénu, když tam hledala svou matku. Osud, ten tajemní½, neúprosní½ osud nás postavil tváÅ™í­ v tváÅ™ v obyčejné hale jeÅ¡tÄ› obyčejnÄ›jÅ¡í­ho hotelu. Stal jsem se svÄ›dkem její­ho první­ho rozhovoru s Deidrou – nebo Eddou, jak chce bí½t nazí½vána. PÅ™ihlí­Å¾el jsem, jako divák sledují­cí­ sebe sama pÅ™ihlí­Å¾í­ marnému boji, jejž svádÄ›lo mé srdce s pÅ™itažlivostí­ Å¾eny, která nepatÅ™ila k mému svÄ›tu. Radoval jsem se, když rozum prohrál, a mou jedinou alternativou bylo odevzdat se, pÅ™iznat si, že jsem se zamiloval.

A tato láska mi umožnila vidÄ›t rituály, jejichž existenci jsem si nedovedl pÅ™edstavit, dvÄ› zhmotnÄ›ní­ a transy. V domnÄ›ní­, že jsem zaslepen váÅ¡ní­, jsem o vÅ¡em pochyboval; avÅ¡ak pochybnost, mí­sto aby mÄ› ochromila, mÄ› vrhla k oceánům, jež se mi zdály nepÅ™í­pustné. Tato sí­la mi v nejtěžší­ch okamžicí­ch umožnila čelit cynismu ostatní­ch pÅ™átel novinářů a psát o AthénÄ› a její­ Äinnosti. A protože láska žije dál, pÅ™estože Athéna zemÅ™ela, ta sí­la je tu poÅ™ád, ale mou jedinou touhou je zapomenout na vÅ¡e, co jsem vidÄ›l a naučil se. V tamtom svÄ›tÄ› jsem mohl pobí½vat jen ruku v ruce s Athénou.

To byly její­ zahrady, její­ Å™eky, její­ hory. Teď, když odeÅ¡la, potÅ™ebuji, aby se vÅ¡ecko vrátilo k dÅ™í­vÄ›jÅ¡í­mu stavu; zaměří­m se ví­c na problémy dopravy, britské zahraniční­ politiky, na správu naÅ¡ich daní­. Chci si znovu myslet, že svÄ›t magie je pouze důmyslní½ trik. Že lidé jsou povÄ›rčiví­. Že vÄ›ci, jež vÄ›da nedokáže vysvÄ›tlit, nemají­ právo existovat.

Když se shromáždÄ›ní­ v Portobellu začala vymykat kontrole, množily se diskuse o její­m chování­, a pÅ™ece jsem dnes rád, že mÄ› nikdy neposlechla. Může-li nás nÄ›co utěšit v tak tragické situaci, kdy ztratí­me nÄ›koho, koho tolik milujeme, je to nezbytná nadÄ›je, že to tak možná bylo lepÅ¡í­.

S touto jistotou se probouzí­m a usí­nám; bylo lepÅ¡í­, že Athéna odeÅ¡la dÅ™í­v, než sestoupila do pekel této zemÄ›. Nikdy by už znova nedosáhla klidu duÅ¡e po tÄ›ch událostech, jež jí­ vynesly povÄ›st “žÄarodÄ›jky z Portobella”. Zbytek její­ho života by se stal hoÅ™kou konfrontací­ vlastní­ch osobní­ch snů s kolektivní­ realitou. Jak jsem znal její­ povahu, bojovala by až do konce, vynaložila by energii a elán, aby dokázala nÄ›co, čemu nikdo, naprosto nikdo není­ ochoten věřit.

Kdoví­, tÅ™eba vyhledávala smrt jako troseční­k nÄ›jakí½ ostrov. Bí½vala možná časnÄ› ráno v různí½ch stanicí­ch metra a čekala na pÅ™epadení­, k nimž nedocházelo. Procházela nejnebezpečnÄ›jÅ¡í­mi londí½nskí½mi čtvrtÄ›mi a hledala vraha, jenž se neobjevoval. Provokovala hnÄ›v silní½ch, kteÅ™í­ svou zlobu nedokázali projevit.

Až nakonec dosáhla toho, že byla brutálnÄ› zavraždÄ›na. OstatnÄ› kolika z nás se podaÅ™í­ uniknout nenadálé ztrátÄ› vÄ›cí­, které jsou pro náÅ¡ život důležité? Nemyslí­m tí­m jen osoby, ale také ideály a sny: můžeme odolávat den, tí½den, nÄ›kolik let, ale vždycky je nám souzeno ztrácet. NaÅ¡e tÄ›lo žije dál, ale duÅ¡i dÅ™í­ve či pozdÄ›ji zasáhne smrtí­cí­ rána. Dokonalí½ zločin, pÅ™i nÄ›mž neví­me, kdo zavraždil naÅ¡i radost, jaké k tomu byly důvody a kde jsou viní­ci.

A uvÄ›domují­ si vlastní­ Äiny ti viní­ci, kteÅ™í­ neÅ™í­kají­ svá jména? Myslí­m, že ne, protože i oni jsou oběťmi reality, kterou vytvoÅ™ili – pÅ™estože jsou depresivní­, arogantní­, bezmocní­ a mocní­.

Nechápou a nikdy by nepochopili Athénin svÄ›t. JeÅ¡tÄ› dobÅ™e, že to Å™í­kám takhle: Athénin svÄ›t. KonečnÄ› se smiÅ™uji s tí­m, že jsem tam byl pÅ™echodnÄ›, jen z milosti, jako nÄ›kdo, kdo je v krásném paláci, jí­ nejlepÅ¡í­ pokrmy a uvÄ›domuje si, že je to jen slavnost, palác mu nepatÅ™í­, jí­dlo se nekoupilo za jeho pení­ze a v určité chví­li svÄ›tla zhasnou, hostitelé jdou spát, služebnictvo se vrací­ do sví½ch svÄ›tnic, dveÅ™e se zaví­rají­ a my jsme znovu na ulici, čekáme na taxi nebo na autobus, vrací­me se do Å¡edé vÅ¡ednosti.

Vrací­m se. Lépe Å™ečeno: jedna moje část se vrací­ do tohoto svÄ›ta, v nÄ›mž dává smysl jen to, co vidí­me, čeho se dotí½káme a co můžeme vysvÄ›tlit. Chci znovu pokuty za pÅ™ekročení­ rychlosti, lidi dohadují­cí­ se u pokladen v bankách, věčné stí­Å¾nosti na počasí­, filmové thrillery a závody formule 1. To je svÄ›t, jejž budu muset sdí­let do konce života; ožení­m se, budu mí­t dÄ›ti a minulost se stane vzdálenou vzpomí­nkou, která mÄ› posléze pÅ™imÄ›je, abych se ve dne vyptával sám sebe: jak jsem mohl bí½t tak slepí½, jak jsem mohl bí½t tak naivní­?

Ví­m také, že v noci jiná část mne samého bude putovat prostorem a stí½kat se s vÄ›cmi stejnÄ› reální½mi, jako je teď krabička cigaret a sklenka ginu pÅ™ede mnou. Moje duÅ¡e bude tančit s duÅ¡í­ Athéninou, já s ní­ budu ve spánku, probudí­m se zpocení½, půjdu se do kuchynÄ› napí­t vody, pochopí­m, že k boji s pÅ™eludy je tÅ™eba použí­vat nÄ›co, co není­ Äástí­ reality. Proto podle babiččiny rady položí­m na noční­ stolek rozevÅ™ené nůžky a tak pÅ™estÅ™ihnu pokračování­ snu.

Nazí­tÅ™í­ se na nůžky podí­vám trochu lí­tostivÄ›. Musí­m se vÅ¡ak znovu pÅ™izpůsobit tomuhle svÄ›tu, jinak se zblázní­m.

PÅ™í­Å¡tí­ kapitola bude on-line: 26.02.07

Drazí­ ÄtenáÅ™i, protože nehovoÅ™í­m VaÅ¡í­m jazykem, požádal jsem nakladatelství­ o pÅ™eklad komentářů a postÅ™ehů, které mi zde zanecháte. VaÅ¡e názory na mou novou knihu jsou pro mne velice důležité.

S láskou
Paulo Coelho

Tizenegyedik fejezet

Nabil Alaihi, életkora ismeretlen, beduin

Nagyon örülök, amiért elárulta, hogy Athena lakásában ki volt függesztve rólam egy kép, de nem hiszem, hogy bármi hasznát vette annak, amit taní­tottam neki. Idejött a sivatag kellÅ‘s közepébe, kéz a kézben egy hároméves kisfiúval. Kinyitotta a táskáját, elÅ‘vett egy rádiómagnót, és leült a sátram elé. Tudom, hogy a városban engem szoktak ajánlani azoknak a külföldieknek, akik ki akarják próbálni a helyi konyhát, és rögtön mondtam neki, hogy túl korán van még a vacsorához.

– Nem azért jöttem – mondta a nÅ‘. – Az unokaöccse, Hamid, ügyfele a banknak, ahol dolgozom. TÅ‘le tudom, hogy maga egy bölcs.

– Hamid csak egy bolond fiú. Lehet, hogy azt mondja rólam, bölcs vagyok, de még soha nem fogadta meg egyetlen tanácsomat sem. A bölcs nem én vagyok, hanem Mohamed, a Próféta, Allah áldása legyen rajta.

Rámutattam az autójára.

– Nem kéne egyedül autóznia egy olyan vidéken, amit nem ismer, csak í­gy, vezetÅ‘ nélkül.

Válasz helyett bekapcsolta a magnót. Aztán nem láttam mást, csak ezt a nÅ‘t lebegni a dűnék fölött, és a gyermekét, aki csodálkozva és vidáman nézte. És hallottam a hangot, ami mintha az egész sivatagot betöltötte volna. Amikor befejezte, megkérdezte, hogy tetszett e.

Azt feleltem, hogy tetszett. A mi vallásunkban van egy szekta (a szóban forgó szekta a szúfizmus – a szerkesztÅ‘ megjegyzése), amelynek tagjai azért táncolnak, hogy találkozzanak Allahhal – magasztaltassék az Ő neve!

– Hát jó – folytatta a nÅ‘, aki Athena néven mutatkozott be. – Gyerekkoromtól kezdve érzem, hogy közelednem kell Istenhez, de az élet minduntalan eltávolí­t tÅ‘le. A zenén keresztül tudok találkozni vele. De ez nem elég. Amikor táncolok, mindig látok egy fényt, és ez a fény most arra kér, hogy menjek tovább. Nem tudok tovább egyedül tanulni, most már szükségem van valakire, aki taní­t.

– Bármi elég lehet – feleltem. – Mert Allah, az irgalmas, mindig közel van. Éljen erényesen, ennél több nem is kell.

De nem tudtam meggyÅ‘zni. Azt mondtam, hogy most nem érek rá, vacsorát kell készí­tenem annak a néhány turistának, akik idejönnek. Azt felelte, hajlandó várni akármeddig.

– És a gyermek?

– Miatta ne aggódjon.

Miközben elÅ‘készí­tettem az ételt, figyeltem a nÅ‘t és fiát: egyidÅ‘snek tűntek. Együtt szaladgáltak a dűnéken, nevettek, homokcsatát ví­vtak, levetették magukat a földre, és ott hemperegtek. Megérkezett a vezetÅ‘ három német turistával, akik ettek, majd sört kértek, mire elmagyaráztam nekik: a vallásom tiltja, hogy alkoholos italokat igyak vagy szolgáljak fel. Meghí­vtam a nÅ‘t és a fiát is vacsorára, és az egyik németet meglehetÅ‘sen felvillanyozta a váratlan nÅ‘i jelenlét. Elmondta, hogy azt latolgatja, földet vásárolna a környéken, ugyanis hatalmas vagyont halmozott fel, és hisz a térség jövÅ‘jében.

– Nagyszerű – felelte a nÅ‘. – Én is hiszek benne.

– Esetleg elmehetnénk valahova máshova, hogy ott folytassuk a beszélgetést errÅ‘l a témáról…

– Nem – szakí­totta félbe, és átnyújtotta neki a névjegykártyáját. – Ha gondolja, keressen fel a munkahelyemen.

Amikor a turisták elmentek, leültünk a sátram elé. A kisfiú rögtön elaludt az ölében, hoztam magunknak takarókat, és néztük a csillagos eget. Végül Å‘ törte meg a csöndet.

– Miért mondja Hamid, hogy maga egy bölcs?

– Talán mert türelmesebb vagyok nála. Egy idÅ‘ben Å‘t is próbáltam beavatni a művészetembe, de Hamid inkább a pénzszerzéssel volt elfoglalva. Most biztosan meg van gyÅ‘zÅ‘dve róla, hogy bölcsebb nálam: van lakása, hajója, én meg itt lakom a sivatag közepén, és azt a kevés turistát szolgálom ki, aki idevetÅ‘dik. Nem érti meg, hogy én elégedett vagyok azzal, amit csinálok.

– Tökéletesen megérti, hiszen mély tisztelettel beszél magáról mindenkinek. És mi az a művészet, amit emlí­tett?

– Ma láttam magát táncolni. Én ugyanezt teszem, csak nekem nem a testem táncol, hanem a betűim.

Meglepettnek tűnt.

– Az én közeledésem Allahhoz – magasztaltassék az Ő neve! – a kalligráfián, az egyes szavak tökéletes jelentésének keresésén keresztül vezet. Egy egyszerű betű is megköveteli, hogy adjunk bele minden erÅ‘t, ami benne rejlik, mintha kÅ‘be akarnánk vésni a jelentését. így, amikor a szent szövegek a papí­rra kerülnek, bennük van az ember lelke is, aki eszközül szolgált a terjesztésükben. És ez nemcsak a szent szövegekre igaz, hanem mindenre, amit papí­rra vetünk. Mert a kéz, ami a vonalat vezeti, tükrözi az í­ró lelkét.

– Megtaní­taná nekem, amit tud?

– ElÅ‘ször is: nem hiszem, hogy egy embernek, aki ennyire tele van energiával, volna türelme az ilyesmihez. Másodszor: ez a világ más, mint a maga világa, ahol mindent kinyomtatnak, anélkül hogy elgondolkodnának rajta – ha megengedi ezt a kis megjegyzést.

– Szeretném megpróbálni.

És az a nÅ‘, akit nyugtalannak, izgágának, vibrálónak gondoltam, akirÅ‘l azt hittem, hogy képtelen egy pillanatig is egy helyben megülni, több mint hat hónapon keresztül minden pénteken eljött hozzám. A fia letelepedett egy sarokba, fogott néhány papí­rt és ecsetet, és Å‘ is az alkotásnak szentelte magát erre az idÅ‘re: lefestette, amit le kellett festenie, mert í­gy rendelte az ég.

Láttam, micsoda erÅ‘feszí­tésébe telik, hogy nyugton maradjon, és ne mozduljon el a helyes testtartásból, és gyakran megkérdeztem: “žNem gondolod, hogy más elfoglaltság után kellene nézned?” Erre mindig azt felelte: “žSzükségem van erre, szükségem van rá, hogy megnyugtassam a lelkem, és még nem tanultam meg mindent, amit maga taní­that nekem.

A Vertex fénye azt mondja, hogy folytatnom kell.” Soha nem kérdeztem, mi az a Vertex, nem érdekelt.

Az elsÅ‘ – és talán a legnehezebb – lecke ez volt:

– Türelem!

Az í­rás nemcsak egy gondolat kifejezése, hanem az eltöprengés minden egyes szó jelentésén. Egy arab költÅ‘ szövegein kezdtünk el dolgozni, mert nem hiszem, hogy a Korán megfelelÅ‘ lenne egy más vallásban nevelkedett ember számára. Minden betűt diktálnom kellene, és Å‘ arra koncentrálna, amit csinál, nem pedig arra, hogy megtudja, mit jelent egy-egy szó, mondat vagy sor.

– Egyszer azt mondta nekem valaki, hogy a zenét Isten teremtette, és a gyors mozgás arra való, hogy az ember kapcsolatba léphessen önmagával – mondta Athena egyik együtt töltött délutánunkon. – Az évek során megtapasztaltam, hogy ez valóban í­gy van, most pedig azt kell csinálnom, ami a legnehezebb a világon: le kell lassí­tanom a lépteimet. Miért ilyen fontos a türelem?

– Mert arra késztet, hogy odafigyeljünk.

– De amikor táncolok, akkor csak a lelkemnek engedelmeskedem, ami arra kényszerí­t, hogy valami nálam nagyobb dologra koncentráljak, és lehetÅ‘vé teszi, hogy kapcsolatba kerüljek Istennel – ha használhatom ezt a szót. Ennek segí­tségével már sok mindent megváltoztattam, többek között a munkámat is. Nem a lélek a legfontosabb?

– Dehogynem. Azonban ha a lelkednek sikerült kapcsolatba lépnie az agyaddal, még több dolgot meg tudsz majd változtatni.

Folytattuk a munkánkat. Tudtam, hogy egyszer eljön az a pillanat, amikor olyasmit kell mondanom neki, amire talán még nem lesz fölkészülve, ezért igyekeztem minden percet kihasználni, hogy felkészí­tsem a lelkét. Elmagyaráztam neki, hogy a szót megelÅ‘zi a gondolat. A gondolatot pedig megelÅ‘zi az isteni szikra. Mindennek, az égvilágon mindennek jelentése van ezen a földön, és a legkisebb dolgokat is tekintetbe kell venni.

– Arra neveltem a testemet, hogy teljes egészében ki tudja fejezni a lelkem érzéseit – mondta.

– Hát most csak az ujjaidat neveld, hogy teljes egészében ki tudják fejezni a tested érzéseit. így az egész erÅ‘d egy dologra koncentrálódik.

– Maga egy mester.

– Mi az a mester? Hát megmondom én: nem az a mester, aki megtaní­t valamire, hanem aki megihleti a taní­tványt, hogy legjobb tudását latba vetve fölfedezze azt, amit már addig is tudott.

Éreztem, hogy Athena fiatal kora ellenére már megtapasztalta ezt. Mivel az í­rás felfedi az ember személyiségét, megtudtam róla, hogy tudatában van annak, hogy szeretik, és nemcsak a fia, hanem a családja és egy férfi is. Azt is megtudtam, hogy titokzatos adottságokkal bí­r, de ismeretemet igyekeztem nem kimutatni elÅ‘tte – mert igaz ugyan, hogy ezek az adottságok elÅ‘segí­thetik az Istennel való találkozását, de ugyanakkor a vesztét is okozhatják.

Nemcsak a technikára taní­tottam meg, hanem a kalligráfia filozófiáját is igyekeztem átadni neki.

– A toll, amivel a verseket í­rod, csak eszköz. Nincs saját tudata, annak az akaratnak engedelmeskedik, ami Å‘t vezeti. És ebben nagyon hasonlí­t arra, amit úgy hí­vunk: “žélet”. Rengeteg ember él a világon, akik csak egy szerepnek igyekeznek megfelelni, és soha nem értik meg, hogy a “žLáthatatlan Anya” vezeti Å‘ket. Ebben a pillanatban, a kezedben – és az ecsetben, amely a vonalakat húzza – benne van lelked minden szándéka. Próbáld megérteni ennek a jelentÅ‘ségét.

– Értem, és azt is látom, hogy szükség van némi eleganciára is. Mert maga azt kéri tÅ‘lem, hogy vegyek fel egy bizonyos testtartást, adjam meg a tiszteletet az anyagnak, amit felhasználok, és csak ekkor kezdjem el a munkát.

így volt. És minél jobban tisztelte az ecsetet, annál inkább érezte, hogy az í­ráshoz derűs nyugalomra és eleganciára van szükség. A derűs nyugalom pedig a szí­vbÅ‘l jön.

– Az elegancia nem valami felszí­nes dolog, hanem egy módja annak, hogy az ember kifejezhesse tiszteletét az élet és a munkája iránt. Ezért ha úgy érzed, hogy kényelmetlen a testtartásod, ne gondold, hogy hamis vagy művi: épp azért valódi, mert nehéz. Hozzájárul ahhoz, hogy mind a papí­r, mind a toll büszke legyen az erÅ‘feszí­téseire. A papí­r ettÅ‘l kezdve nem csak szí­ntelen, sí­k felület, mert a rá kerülÅ‘ dolgok mélységet kölcsönöznek neki. Az elegancia a legmegfelelÅ‘bb póz, hogy amit í­runk, az tökéletes legyen. így van az élettel is: amikor a fölösleget eldobjuk, felfedezzük az egyszerűséget és a figyelmet: minél egyszerűbb és visszafogottabb a testtartásunk, annál szebb, bár eleinte kényelmetlennek tűnik.

Néha mesélt a munkájáról. Elmondta, mennyire lelkesedik érte, és hogy ajánlatot kapott egy nagyhatalmú emí­rtÅ‘l. Az emí­r azért ment be a bankba, hogy találkozzon az igazgatóval, aki a barátja (az emí­rek ugyanis soha nem mennek oda pénzt kivenni: megvannak erre is az embereik). És ahogy Athenával beszélgetett, megemlí­tette, hogy olyasvalakit keres, aki foglalkozna a földek értékesí­tésével, majd megkérdezte, érdekli e esetleg a dolog.

Kinek állna érdekében földet venni a sivatag közepén, vagy egy olyan kikötÅ‘ közelében, amely távol esik a világ középpontjától? De nem szóltam semmit, és utólag örülök is, hogy hallgattam.

Egyetlenegyszer beszélt egy férfi szerelmérÅ‘l, pedig akárhányszor csak turisták jöttek hozzám vacsorázni, és ott találták nálam, í­gy vagy úgy mindig megpróbálták elcsábí­tani. Athenát ez egy csöppet sem zavarta, egészen addig, amí­g valaki azt nem mondta, hogy ismeri a kedvesét. Erre elsápadt, és zavartan rápillantott a fiára, aki szerencsére nem figyelt fel a beszélgetésre.

– Honnan ismeri?

– Vicceltem – mondta a férfi. – Csak meg akartam tudni, hogy szabad e.

Athena nem felelt semmit, de megértettem, hogy az illetÅ‘ nem azonos a gyermek apjával.
Egy napon a szokásosnál korábban érkezett. Elmondta, hogy otthagyta az állását a bankban, és most ingatlanértékesí­téssel foglalkozik, ezért több szabadideje van. Közöltem vele, hogy nem tudom elÅ‘bb elkezdeni a taní­tást, mert rengeteg dolgom van.

– Nem baj. í–ssze tudom kötni a két dolgot: a mozgást és a nyugalmat. Az örömöt és a koncentrációt.

Odament az autójához, kivette a magnót, és attól kezdve minden lecke elÅ‘tt táncolt a sivatagban, miközben a kisfiú nevetve szaladgált körülötte. Amikor leült, hogy gyakorolja a kalligráfiát, a keze biztosabb volt, mint bármikor.

– Kétféle betű létezik – magyaráztam. – Az egyiket nagy precizitással rajzolják, de lélek nélkül. Ez esetben a kalligráfus, bár a technikát tökéletesen elsajátí­totta, kizárólag a munkára koncentrál – és ezért nem fejlÅ‘dik tovább, nem növekszik, munkája állandó önismétléssé válik, és egy napon abbahagyja az í­rást, mert merÅ‘ rutinná vált a számára. A másik fajta betűt szintén a technika teljes birtokában alkotják, de emellett lélekkel is. Ezért szükséges, hogy az í­ró ember szándéka azonos legyen a szó szándékával: ez esetben a legszomorúbb verssorok is levetkÅ‘zik a tragédiát, és egyszerű tényekké változnak, amiket a sors az utunkba vetett.

– Mit csinál a képeivel? – kérdezte a kisfiú tökéletes arabsággal. Bár nem sokat értett a beszélgetéseinkbÅ‘l, Å‘ is próbált részt venni az anyja munkájában.

– Eladom Å‘ket.

– Én is eladhatom a képeimet?

– SÅ‘t: el kell adnod Å‘ket. Egyszer majd meggazdagodsz belÅ‘lük, és támogathatod az édesanyádat.

Elégedett volt a válaszommal, és visszatért a képhez, amin éppen dolgozott: egy szí­nes pillangóhoz.

– És én mit csináljak a szövegeimmel? – kérdezte Athena.

– Tudod, micsoda erÅ‘feszí­tésedbe kerül a helyes testtartás felvétele és megtartása, a lélek elcsití­tása, a szándék tisztázása, és minden egyes betű és szó tisztelete. De egyelÅ‘re csak gyakorolj tovább. Ha már sokat gyakoroltunk, nem kell többé minden egyes mozdulatra odafigyelnünk: ezek lassacskán létezésünk részévé válnak. De ahhoz, hogy elérjük ezt az állapotot, rengeteget kell gyakorolnunk, ismételnünk. És ha még mindig nem elég, tovább kell ismételnünk és gyakorolnunk. Figyeld meg, hogy munkálja meg a vasat a jó kovács. A gyakorlatlan szemek számára folyton csak ugyanazt a kalapácsütést ismételgeti. De aki járatos a kalligráfia művészetében, az tudja, hogy ahányszor a kovács fölemeli a kalapácsot, hogy lesújtson vele, az ütés intenzitása mindig más lesz. A kéz ugyanazt a mozdulatot ismételgeti, de ahogy közeledik a vashoz, közben megérzi, hogy keményebben vagy gyengédebben kell e ráütnie. így van ez az ismétléssel: bár minden alkalommal ugyanolyannak tűnik, valójában mindig változik egy kicsit. Eljön majd a pillanat, amikor már nem kell arra gondolnod, amit csinálsz. Te magad leszel a betű, a tinta, a papí­r és a szó.

Ez a pillanat csaknem egy év múlva jött el. Addigra Athenát már ismerték Dubaiban, Å‘ maga is küldött hozzám vacsoravendégeket, és tÅ‘lük tudtam meg, hogy nagyon jól megy a karrierje: földeket értékesí­t a sivatagban! Egyik este, nagy kí­sérettel, személyesen megjelent nálam maga az emí­r. Megijedtem: nem voltam felkészülve a fogadására, de megnyugtatott, és háláját fejezte ki mindazért, amit az alkalmazottjáért teszek.

– Nagyszerű ember, és képességeit annak az ismeretnek tulajdoní­tja, amit magától tanul. Fontolgatom, hogy részesedést adjak neki a cégembÅ‘l. És lehet, hogy elküldöm magához a többi dolgozómat is kalligráfiát tanulni, fÅ‘leg most, hogy Athena kivesz egy hónap szabadságot.

– Nem sokra menne vele – feleltem. – A kalligráfia csak egy a sok mód közül, amit Allah – magasztaltassék az Ő neve! – elénk tárt. Elfogulatlanságra és türelemre, tiszteletre és eleganciára taní­t, de mindezt megtanulhatjuk…

– … tánc közben is – fejezte be a mondatomat Athena is, aki akkor ért oda.

– Vagy ingatlanok értékesí­tésekor – tettem hozzá.

Amikor mindenki elment, a fiú pedig elnyúlt a sátor egyik sarkában, és majd leragadt a szeme az álmosságtól, Athena elé tettem a kalligráfia eszközeit, és megkértem, hogy í­rjon valamit. De egy szó közepén kivettem a kezébÅ‘l a tollat. Eljött az ideje, hogy elmondjam neki, amit el kell mondanom. Azt javasoltam, hogy menjünk ki egy kicsit sétálni a sivatagba.

– Már mindent megtanultál, amit kell – mondtam. – Kalligráfiád egyre személyesebb, egyre spontánabb. Már nem csupán a szépség ismételgetése, hanem a személyes alkotás gesztusa. Megértetted, amit a nagy festÅ‘k is tudnak: ahhoz, hogy áthághasd a szabályokat, elÅ‘bb ismerned és tisztelned kell Å‘ket. Már nincs szükséged az eszközökre, amik ezt megértették veled. Már nincs szükséged a papí­rra, a tintára, a tollra, mert az út maga sokkal fontosabb, mint az, ami útnak indí­tott. Egyszer elmesélted, hogy az ember, aki megtaní­tott táncolni, a fejében képzelte magának el a zenéket – és mégis képes volt a megfelelÅ‘ tánclépéseket megtenni.

– Pontosan.

– Ha minden szót összevonnánk, elveszí­tenék a jelentésüket, vagy legalábbis nagyon megnehezí­tenék a megértést: szükség van a szünetekre, a szavak közti fehér helyekre.
Bólintott.

– Bár már jól bánsz a szavakkal, a fehér helyekkel még nem tudsz bánni. Amikor koncentrálsz, tökéletes a kezed. De amikor egyik szóról a másikra ugrik, megtorpan.

– Honnan tudja?

– Igazam van?

– Teljességgel igaza van. A másodperc töredékéig valóban elveszí­tem magam, mielÅ‘tt a következÅ‘ szóra összpontosí­thatnék. Ilyenkor olyan dolgok tódulnak a fejembe, amikre nem akarok gondolni.

– És te pontosan tudod, mi az.

Athena tudta, de nem mondott semmit, amí­g vissza nem értünk a sátorhoz, és a karjába nem vette a gyermekét. íšgy láttam, hogy a szeme megtelt könnyel, bár mindent megtett, hogy uralkodjon magán.

– Az emí­r mondta, hogy szabadságra mész.

Kinyitotta az autója ajtaját, beült, és elindí­totta a motort. Pár pillanatig csak a motor hangja törte meg a sivatag csendjét.

– Tudom, mirÅ‘l beszél – mondta végül. – Amikor í­rok, amikor táncolok, az a Kéz vezet, ami mindent megteremtett. Amikor az alvó Viorelt nézem, tudom, hogy tudja, hogy az apja iránt érzett szerelmem gyümölcse, pedig már több mint egy éve nem láttuk egymást. De nem…

Megint elhallgatott. Csöndje a fehér hely volt a szavak között.

– … de nem ismerem a kezet, amely elÅ‘ször ringatott. A kezet, amely beleí­rta nevemet az élet könyvébe.

Nem szóltam, csak bólintottam.

– Maga szerint ez fontos?

– Nem mindig. De a te esetedben, azt hiszem, fontos. Mert amí­g nem érinted meg ezt a kezet, addig nem fejlÅ‘dik tovább… mondjuk… a szépí­rásod.

– Nem hiszem, hogy meg kellene ismernem azt, aki soha nem vette a fáradságot, hogy szeressen.

Becsukta az ajtót, elmosolyodott, és elhajtott. Szavai ellenére tudtam, mi lesz a következÅ‘ lépése.

A következÅ‘ fejezet feltöltése: 19.02.07

Kedves Olvasóim, mivel nem beszélem a nyelvüket, megkértem a kiadót, hogy üzeneteiket fordí­tsa le nekem, ugyanis nagyon sokat jelent tudnom, hogy új könyvem milyen gondolatokat és érzéseket ébreszt.

Szeretettel:

Paulo Coelho

الفصل الخامس

لوكاس دجِسِّن ــ بيترسن، 32 سنة، مهندس، زوج سابق.

عندما التقيتُ أثينا بداية، كانت على علم بأنها متبنّاة. كانت في التاسعة عشر من عمرها فقط، وعلى وشك أن تبدأ مشاجرة مع زميلة لها في مقهى الجامعة، ظنّت الزميلة أن أثينا إنجليزية الأصل )بشرة بيضاء، شعر منسدل، عينان تتماوجان بين الأخضر والرمادي، فتفوّهت بعبارات مُشينة عن الشرق الأوسط.

كان الفصل الدراسي الأول لهؤلاء الطلبة، وكان كلّ طالب يجهل الآخر. غير أنّ أثينا انتصبت، جذبت الفتاة الأخرى بياقة قميصها وأخذت تصرخ:

«Ø¹Ù†ØµØ±ÙŠØ©!».

رأيتُ نظرة الرعب في عيني الفتاة ونظرة الحماسة في عيون الطلبة الآخرين، يتوقون إلى معرفة ما التالي. كنت متقدّماً عليهم بسنة دراسية، وكنت أعرف تماماً عواقب ذلك: سَوْقَهما إلى نائب رئيس الجامعة، تقدّم بشكوى رسمية، يتبعهما على الأرجح طرد من الجامعة، واحتمال إجراء تحقيق جنائي في العنصرية المزعومة، وسوى ذلك. وسيخرج الجميع خاسرين.

صرختُ: «Ø§ØµÙ…تي، من دون أن أدري تماماً ما كنت أقول.

لم أكن على معرفة بأيٍ من الفتاتين. لستُ مخلّص العالم، وبصراحة تامة، يجد الشبّان التشاجر العَرَضي مشوّقاً. لكنني عجزتُ عن ردع نفسي.

«ØªÙˆÙ‚ّفي، هكذا صرخت مجدَّداً بالفتاة الشابة الجميلة التي كانت حينها قد أحكمت الخناق على عنق الفتاة التي توازيها شباباً وجمالاً. رمقتني بنظرة غضب. ثمّ، فجأة، تغيّر شيء ما. ابتسم ثغرها، مع أنها كانت لا تزال تُحكم قبضتها على عنق زميلتها.

قالتْ: «Ù†Ø³ÙŠØªÙŽ أن تقول «Ù…Ù† فضلكِ».

ضحك الجميع.

قلت لها مجدَّداً: «ØªÙˆÙ‚ّفي» «Ù…Ù† فضلك».

أفلتت عنق الفتاة الأخرى، وتوجّهت إليّ. التفتْ الكلّ ليشاهد ما سيحدث.

«Ø¢Ø¯Ø§Ø¨ السلوك عندك ممتازة. أتحمل سيجارة؟».

قدّمتُ إليها علبتي، وخرجنا لندخِّن. انتقلتْ من حالة الغضب إلى اللامبالاة. وبعد دقائق كانت تضحك، تناقش أحوال الطقس، وتسأل أي فرقة موسيقى بوب تروق لي. سمعتُ الجرس يرنّ معلناً بدء الصف. وإذا بي أتجاهل جدياً القاعدة التي ترعرعت على التزامها طوال حياتي والتي تقول لي: قمْ بواجبك. بقيت هناك أحادثها، كما لو أنه ما من دروس جامعية، ما من مشاجرات، ما من مقهى، ما من ريح أو برد أو شمس. كان هناك المرأة الشابة فقط بعينيها الرماديتين، تقول أكثر الأشياء المملة والعديمة المعنى. لكنّها مع ذلك كانت قادرة أن تستحوذ على اهتمامي بها لباقي حياتي.

بعد ساعتين، كنا نتناول الغداء سوياً. بعد سبع ساعات، كنا في حانة نتناول العشاء، ونشرب بقدر ما تتيح ميزانيتنا. أخذت أحاديثنا تزداد عمقاً. وفي وقت قصير، عرفتُ عملياً كل شيء عن حياتها، رَوَت أثينا تفاصيل طفولتها ومراهقتها من دون تحفيزٍ مني. لاحقاً، أدركتُ أنها كانت هكذا مع الكلّ. لكنني ذلك اليوم، شعرت أنني الرجل الأهم على وجه الأرض.

كان عليها المجيء إلى لندن هرباً من الحرب الأهلية التي كانت قد اندلعت في لبنان. والدها، مسيحي ماروني (الكنيسة المارونية تعود إلى الكنيسة الكاثوليكية؛ وهي على الرغم من خضوعها لسلطة الفاتيكان، لا تستوجب أن يكون كهنتها عازبين. كما أنها تتّبع الشعائر الشرق أوسطية والأرثوذكسية أيضاً)، كان قد تلقّى تهديدات بالقتل، لأنه كان يعمل لحساب الحكومة اللبنانية. لكن مع ذلك، لم يتمكّن من حَمْلِ نفسه على الرحيل. قرّرت أثينا، على إثر سماعها مصادفة لمكالمة هاتفية، أن الوقت حان لتفعل شيئاً ما، وأن عليها أن تأخذ على عاتقها مسؤوليات البرّ بالوالدين وحماية من تحبّ.

أدّت رقصة وادّعت أنها في حالة انخطاف (كانت قد علمت بذلك كلّه من المدرسة عندما درست سيرة القديسين)، وأخذت تنطق بأقوال متعدّدة. لا أدري كيف يمكن لمجرّد طفلة أن تقنع راشدَيْن باتّخاذ قرارات مرتكزة على أقوالها، لكن هذا، كما قالت أثينا، كان بالضبط ما حدث. كان والدها شديد التطيّر، وكانت على اقتناع بأنها خلّصت حياة عائلتها.

وصلوا إلى هنا كلاجئين، لا كمتسوّلين. فالجالية اللبنانية مشتّتة في أصقاع العالم كلّه، وسرعان ما وجد والدها وسيلة للإقلاع من جديد بعمله. واستمرّت الحياة. تمكّنت أثينا من التحصيل العلمي في مدارس جيدة، اتخذت دروساً في الرقص ـ لشغفها به. وعندما أنهت دراستها الثانوية. اختارت أن تحوزَ شهادة في الهندسة.

ذات مرة كانوا مقيمين في لندن، دعاها والداها لتناول العشاء في أحد أفخم المطاعم في المدينة. وأوضحا لها، بحذر شديد، أنها متبنّاة. ادّعت أثينا أنها متفاجئة، ضمّتهما كليهما إليها. وقالت إنّ شيئاً لن يغيّر من علاقتها بهما.

الحقيقة أنّ صديقاً للعائلة، في لحظة خُبثٍ، نعتها بـ«Ø§Ù„يتيمة الجحودة». وعزا افتقارها إلى آداب التصرّف إلى واقع أنها ليست «Ø§Ù„ابنة الحقيقية لوالديها». وإذا بها تقذف منفضة في وجهه وتجرحه، وتبكي على مدى يومين كاملين. تعوّدت سريعاً فكرة أنها متبنّاة. وتكتَّم صديق العائلة على حقيقة جرحه، مؤثراً القول إنّ لصوصاً تهجّموا عليه في الشارع.

سألتُها إن كانت تودّ الخروج برفقتي في اليوم التالي. أخبرتني أنها كانت فتاة عذراء، ترتاد الكنيسة أيام الآحاد، ولا تبالي بالروايات الرومانسية. كانت أكثر اهتماماً بمطالعة كل ما أمكنها قراءته حول الشرق الأوسط.

كانت، باختصار، مشغولة. مشغولة جداً.

«ÙŠØ¹ØªÙ‚د الناس أنّ حلم المرأة الأوحد هو الزواج وإنجاب الأولاد. وبالاستناد إلى ما أخبرتكَ به، قد ترجِّح أنني عانيت الأمرّين في حياتي. ذلك ليس صحيح. لقد خَبِرْتُ هذا الوضع من قبل. عرفتُ رجالاً أرادوا «Ø­Ù…ايتي» من كل تلك المآسي. لكن ما يغيب عن بالهم أنّه، منذ أيام الإغريق فصاعداً، كان الخارجون من المعركة إما يعودون ميتين على دروعهم، وإما يعودون أقوى، على الرغم من ندوبهم أو بسببها. هكذا أفضل: عِشْتُ في ساحة معركة مُذ ولدت. لكنني لا أزال حيّة، ولا أحتاج إلى من يحميني».

سكتتْ قليلاً عن الكلام.

«Ø£ØªØ±Ù‰ كم أنني مثقّفة؟».

«Ø¬Ø¯Ù‘اً، لكنكِ عندما تتهجّمين على شخص أضعف منك، تجعلين الأمر يبدو وكأنك في حاجة فعلاً إلى الحماية. كدت تهدمين مسيرتك الجامعية في لحظة».

«Ø£Ù†ØªÙŽ على حق. حسنٌ، أقبل الدعوة».

صرنا نرى بعضنا بانتظام. وكلما تقرّبتُ منها، زاد اكتشافي لنوري، لأنها طالما شجّعتني أن أقدِّم أفضل ما عندي. لم تقرأ يوماً كتباً عن السحر أو القوى الخفية. قالت إنها من أعمال الشيطان، وأنّ الخلاص الوحيد المحتمل يكون عن طريق يسوع، دون سواه. لكن، أحياناً، كانت تقول أشياء لم تبدُ أنها تتوافق بكلّيتها مع تعاليم الكنيسة.

«Ø£Ø­Ø§Ø· المسيح نفسه بالمتسوّلين والعاهرات وجباة الضرائب والصيادين. أعتقد أنه أراد بذلك إظهار أن الشرارة الإلهية قابعة في كل نفس ولا تنطفىء أبداً. عندما أجلس مع قرارة نفسي، أو عندما أكون في حيوية مفرطة، أشعر وكأنني أنطلق مع ذبذبات الكون كلّه. عندها أعلم أموراً أجهلها، كما لو أن الله يسدّد خطواتي. ثمة لحظات أشعر فيها أنّ كل شيء ينكشف لي».

ثم تصوّب نفسها بنفسها:

«Ù„كن هذا خطأ».

لطالما عاشت أثينا بين عالمين: ما شعرتْ أنه صحيح، وما تلقّنته عبر دينها.

ذات يوم. بعد نصف سنة دراسية تقريباً من المعادلات والحسابات ودراسات البناء، أعلنت أنها كانت ستترك الجامعة.

فقلت لها: «Ù„كنك لم تخبريني قط بالأمر!».

«ÙƒÙ†ØªÙ خائفة حتى من مكالمة نفسي بشأن ذلك. لكنني ذهبت صباح اليوم لرؤية مصفّفة شعري. جهدتْ في العمل لكي تتمكّن ابنتها من نيل إجازة في علم الاجتماع. تخرّجت الفتاة أخيراً، وبعد أن طرقت عدة أبواب، وجدت عملاً كسكرتيرة في موقع ورشة إسمنت. لكن، حتى اليوم، قالت لي مصفّفة الشعر بفخر كبير: «Ø­Ø§Ø²Øª ابنتي شهادة». معظم أصدقاء والديّ وأولاد أصدقاء والديّ يحملون شهادات أيضاً. لا يعني ذلك أنهم عملوا في المجال الذي يريدونه. على الإطلاق: هم ارتادوا الجامعة لأنّ أحدهم، في زمن كانت تبدو الجامعات فيه مهمة، قال: لكي ينهض العالم، عليك حيازة شهادة. وبذلك حُرم العالم من حدائقيين ممتازين، خبّازين، تجّار تحف، نحاتين، كتّاب».

طلبتُ إليها أن تُجيل التفكير في الأمر، قبل اتّخاذ مثل هذه الخطوة المصيرية، لكنها اقتبست هذه السطور عن روبرت فروست:

طريقان مفترقان في غابة، وأنا، أنا اخترت الطريق التي عبرتها قلّة.

وهذا ما شكّل كل الفارق.

في اليوم التالي، لم تأت إلى الصف. في لقائنا التالي، سألتها ماذا كانت تنوي أن تفعل.

«Ø³ÙˆÙ أتزوّج وأنجب طفلاً».

لم يكن ذلك إنذاراً. كنتُ في العشرين وهي في التاسعة عشرة. فكّرت أن من المبكر الإقدام على مثل هذا الالتزام.

لكن أثينا كانت جادّة فعلاً. وكان عليّ الاختيار بين الشيء الوحيد الذي مَلَأ أفكاري عن حق، وهو حبّي لتلك المرأة، وخسارة حرّيتي وكلّ الخيارات التي وعدني بها المستقبل.

صراحةً، كان القرار سهلاً.

الفصل التالي سيعرض في 19/02/2007

أعزّائي القرّاء،

بما أنه ليس في إمكاني التحدّث بلغتكم، طلبت من شركة المطبوعات للتوزيع والنشر، الناشر باللغة العربية، أن تترجم لي كل تعليقاتكم القيّمة على روايتي الجديدة. ملاحظاتكم وآراؤكم تعني لي الكثير.

مع حبّي،

باولو كويليو

פרק ראשון

לפני שכל דברי העדות הללו יצאו משולחני והלכו בדרך שקבעתי להם, חשבתי להפוך אותם לספר מסורתי שבו סיפור אמיתי מסופר בעקבות תחקיר מקיף.

התחלתי לקרוא סדרה של ביוגרפיות שחשבתי שתוכלנה לעזור לי לכתוב אותו, והבנתי משהו: דעתו של המחבר ביחס לדמות הראשית סופה להשפיע על תוצאת התחקיר. היות שכוונתי לא היתה בדיוק לומר מה שאני חושב, אלא להראות כיצד סיפור המכשפה מפורטובלונראה בעיני הדמויות הראשיות בו, זנחתי בסופו של דבר את המחשבה לכתוב ספר. חשבתי שמוטב פשוט למסור את מה שסופר.

הֶרוֹן ריאן, בן 44, עיתונאי

איש אינו מדליק מנורה כדי להסתירה מאחורי הדלת: מטרת האור היא להביא עוד אור, לפקוח את העיניים, להראות את הפלאות המצויים סביב.

איש אינו מציע כקורבן את הדבר החשוב ביותר שיש לו: את האהבה.

איש אינו מוסר את חלומותיו בידי אלו שיכולים להרוס אותו.

פרט לאָתֶנָה.

זמן רב לאחר מותה, ביקשה ממני מורתה לשעבר להתלוות אליה לעיר פְּרֶסְטוֹפַּנְס שבסקוטלנד. תוך ניצול חוק פיאודלי, שבוטל חודש לאחר מכן, העניקה העיר ×—× ×™× ×” רשמית לשמונים ואחד בני אדם – ולחתוליהם – שהוצאו להורג במאות ×”-16 וה17- בשל עיסוק בכישוף.

לפי מה שמסרה הדוברת הרשמית של הברונים מפְּרֶסְטוֹנְגְרָנְזודוֹלְפִינְסְטוּן, “רובם נידונו ללא כל ראיות מוחשיות אלא רק על פי עדויותיהם ששימשו נגדם, עדויות בהן הכריזו הנאשמים שהם חשים בנוכחותן של רוחות מזיקות.”

אין טעם לשוב ולהזכיר את כל מעשיה הקיצוניים של האינקוויזיציה, עם חדרי העינויים והמוקדים שעלו מהם להבות של שנאה ונקמה, אבל בדרך חזרה אדה פעמים אחדות וציינה שבמחווה הזאת יש משהו שהיא אינה יכולה לקבל: העיר והברון ה14- מפְּרֶסְטוֹנְגְרָנְזודוֹלְפִינְסְטוּן מעניקים מחילהלאנשים שהוצאו להורג באורח ברוטלי.

אתה יודע, הרון, אנחנו נמצאים כבר עמוק במאה העשרים ואחת, וצאצאי הפושעים האמיתיים, אלו שהרגו אנשים חפים מפשע, עדיין חושבים שיש להם הזכות לסלוח.'”

ידעתי. ציד מכשפות חדש החל לקנות לו אחיזה, והפעם כלי הנשק אינו הברזל המלובן אלא האירוניה והדיכוי. כל מי שמגלה במקרה שיש לו מתת משמים או מעז לדבר על יכולתו, זוכה שיביטו עליו באיאמון. ובדרך כלל הבעל, האישה, האב, הבן, יהיו אשר יהיו, במקום להתגאות בכך, אוסרים על כל אזכור של העניין מפחד לחשוף את משפחתם ללעג וקלס.

לפני שהכרתי את אתנה חשבתי שכל זה אינו יותר מדרך לא ישרה להפיק רווח מייאושו של האדם. נסיעתי לטרנסילבניה לצורך הכנת הסרט התיעודי על ערפדים היתה גם היא דרך להראות כיצד בני אדם מרומים בקלות. ככל שהן עלולות להיראות אבסורדיות, שוכנות להן אמונות מסוימות בדמיונו של האדם, ובסופו של דבר אנשים חסרי מצפון מנצלים אותן לטובתם.

כשביקרתי בארמון של דרקולה, ששוחזר רק כדי להעניק לתיירים תחושה שהם נמצאים במקום מיוחד, ניגש אלי פקיד ממשלתי. הוא רמז שאני עתיד לזכות במתנה משמעותית למדי” (לדבריו) כשהסרט יוקרן בבי.בי.סי. מבחינת אותו פקיד סייעתי להפיץ את חשיבותו של המיתוס, והדבר ראוי לפיצוי נדיב. אחד המדריכים אמר שמספר המבקרים במקום עולה משנה לשנה, ושכל התייחסות למקום תהיה דבר חיובי גם אם יאמר שהארמון הוא אחיזת עיניים, שוולאד דרקול ×”×™×” דמות היסטורית ללא כל קשר למיתוס, ושכל העסק אינו אלא ×”×–×™×” ממוחו הקודם של איזה אירי (הערת עורך: בראם סטוקר) שמעולם לא ביקר באזור.

בדיוק באותו רגע הבנתי שככל שאהיה קפדן ומדויק במישור העובדתי, אני משתף בעל כורחי פעולה עם השקר. אף כי הרעיון המרכזי שלי היה להפיג את המיתוס של המקום, בני אדם מאמינים במה שהם רוצים להאמין. המדריך צדק, בסופו של דבר אשתף פעולה עם המאמץ להפיץ תעמולה על המקום. נטשתי מיד את הפרויקט, על אף שהשקעתי סכום לא קטן בנסיעה ובתחקיר.

אולם הנסיעה לטרנסילבניה היתה עתידה להיות בעלת השפעה אדירה על ×—×™×™: הכרתי את אתנה, כשחיפשה את אמה. הגורל, הגורל המסתורי וחסר הפשרות, העמיד אותנו ×–×” מול זו בלובי חסר משמעות של בית מלון חסר משמעות עוד יותר. הייתי עד לשיחתה הראשונה עם דֶיידְרֶה – או אדה, כפי שהיא אוהבת שיקראו לה. כאילו הייתי צופה ביעצמי, נכחתי במאבק חסר התועלת שלבי ניהל כדי למנוע ממני מלהתפתות על ידי אישה שלא היתה שייכת לעולמי. כשההיגיון הפסיד בקרב מחאתי כפיים, והברירה היחידה שנותרה לי היתה להתמסר. לקבל את העובדה שאני מאוהב.

והאהבה הזו גרמה לי לראות פולחנים שמעולם לא העליתי בדעתי שהם קיימים, שתי מטריאליזציות וגם טרנסים. מתוך מחשבה שאני עיוור מאהבה הטלתי ספק בכול. הספק, במקום לשתק אותי, דחף אותי אל אוקיינוסים שלא יכולתי להודות בקיומם. הכוח הזה הוא שאפשר לי, ברגעים הקשים ביותר, להתמודד עם הציניות של חברי העיתונאים ולכתוב על אתנה ועל העבודה שלה. והיות שהאהבה ממשיכה לחיות, אף כי אתנה כבר אינה בין החיים, הכוח ממשיך להיות נוכח, אולם כל מה שאני מבקש הוא לשכוח את מה שראיתי ולמדתי. יכולתי לנווט בעולם הזה רק כשאני אוחז בידיה של אתנה.

אלו היו הגנים שלה, הנהרות שלה, ההרים שלה. כעת, כשהיא כבר איננה, אני צריך שהכול ישוב במהירות לקדמותו. אתרכז יותר בבעיות תנועה, ובמדיניות החוץ של בריטניה – באופן בו מנוהלים כספי המסים שלנו. אני רוצה לשוב לחשוב שעולם הכישוף אינו יותר מטריק מחוכם. שבני האדם נוהים אחר אמונות תפלות. שלדברים שהמדע אינו יכול להסביר, אין זכות להתקיים.

כשהפגישות בפורטובלו החלו לצאת מכלל שליטה, התנהלו ויכוחים אינספור על התנהגותה, אם כי היום משמח אותי שהיא מעולם לא שמעה בקולי. אם ישנה נחמה בטרגדיה שבאובדן אדם שאנו אוהבים כל כך, הרי היא טמונה בתקווה, ההכרחית תמיד, שאולי מוטב כך.

אני נרדם ומתעורר בוודאות הזו. ×”×™×” עדיף שאתנה עזבה לפני שירדה למדורי הגיהינום של העולם ×”×–×”. היא לעולם לא היתה משיבה לעצמה את שלוות הנפש לאחר האירועים שהדביקו לה את הכינוי המכשפה מפורטובלו“. שארית ×—×™×™×” היו עימות מר בין חלומותיה האישיים והמציאות הקולקטיבית. בהכירי את טבעה, אני יודע שהיתה נלחמת עד הסוף ומבזבזת את האנרגיה ואת השמחה שלה בניסיון להוכיח דבר שאיש, אבל איש, אינו מוכן להאמין לו.

מי יודע, ייתכן שהיא חיפשה את המוות כפי שניצול מטביעת ספינה מחפש אי. היא בוודאי היתה בתחנות רבות של הרכבת התחתית בשעות בוקר מוקדמות, בהמתנה לתוקפים שלא הופיעו. היא הלכה בשכונות המסוכנות ביותר של לונדון בחיפוש אחר רוצח שלא הראה את פניו. היא התגרתה בבעלי העוצמה כדי להכעיסם, והם לא הצליחו לבטא כל זעם.

עד שעלה בידיה להירצח באורח ברוטלי. אבל בסופו של חשבון, כמה מאיתנו חומקים מלראות את הדברים החשובים בחיינו נעלמים בןרגע? אינני מתכוון כאן לבני אדם בלבד, אלא גם לאידיאלים ולחלומות שלנו: אנו יכולים להתנגד יום, שבוע, שנים אחדות, אבל נידונו תמיד להפסיד במאבק. גופנו ממשיך לחיות, אבל סופה של הנפש שהיא מקבלת את מכת המוות במוקדם או מאוחר. פשע מושלם, שבו איננו יודעים מי רצח את שמחתנו, מה הן הסיבות שגרמו לכך והיכן נמצאים האשמים.

והאשמים הללו, שאינם אומרים את שמותיהם, האם הם מודעים למעשיהם? אני סבור שלא, ×›×™ גם הם קורבנות של המציאות שיצרו – גם אם הם דיכאוניים, יהירים, חסרי אונים או בעלי עוצמה.

הם אינם מבינים ולעולם לא היו מסוגלים להבין את עולמה של אתנה. וטוב שאני אומר זאת כך: עולמה של אתנה. סוף סוף אני מקבל את העובדה שהיא חלפה שם כמו מעשה של טובה, כמו אדם שנמצא בארמון יפה, אוכל את מיטב המעדנים, מודע לכך שזאת בסך הכול מסיבה, שהארמון אינו שייך לו, שהאוכל לא נקנה בכספו, וברגע נתון האורות כבים, בעלי הבית הולכים לישון, העובדים שבים לחדריהם, הדלת נסגרת, והוא שוב ברחוב, מחכה למונית או לאוטובוס, שוב מוצא את עצמו בבינוניות של היום יום.

אני חוזר. מוטב לומר: חלק ממני חוזר לעולם הזה שבו יש משמעות רק למה שאנו רואים, למה שאנו נוגעים, למה שאנו מסוגלים להסביר. אני רוצה לשוב לקנסות בגלל נסיעה במהירות מופרזת, לאנשים שמתווכחים בקופה בבנק, לתלונות הנצחיות על מזג האוויר, לסרטי האימה ולמרוצי פורמולה 1. זה היקום בו יהיה עלי לחיות עד סוף ימי. אתחתן, אוליד ילדים, והעבר יהיה זיכרון רחוק שבסופו של דבר יגרום לי לשאול את עצמי במהלך היום: כיצד יכולתי להיות עיוור כל כך, כיצד יכולתי להיות תמים כל כך?

אני גם יודע שבמשך הלילה חלק אחר בי ימשיך לשוטט בחלל, ויבוא במגע עם דברים שהם מציאותיים כמו חפיסת הסיגריות או כוס הגין שניצבת לפני. נפשי תרקוד עם נפשה של אתנה. אהיה איתה כשאישן, אתעורר מזיע ואלך למטבח לשתות כוס מים, ואבין שכדי ללחום ברוחות הרפאים צריך להשתמש בדברים שאינם חלק מהמציאות. ואז, על פי עצתה הישנה של סבתי, אניח מספריים פתוחים על שולחן הלילה, וכך אגזור את המשך חוט החלום.

למחרת אביט במספריים במידה של חרטה. אבל עלי להסתגל מחדש לעולם הזה, או שסופי להשתגע.

הפרק הבא יעלה לאויר ביום :02.21.07

קורא/ת יקר/ה

מכיוון שאיני דובר את שפתך ביקשתי מהמול שלי בארץ לתרגם את דבריך עבורי. מחשבותיך על ספרי מאד חשובות לי.

באהבה,

פאולו קואלו

Edizione nº 139: Quarto vizio capitale – Ira

Secondo il dizionario: sostantivo femminile, dal latino Ira. Collera, malumore; indignazione, rabbia; desiderio di vendetta.

Per la Chiesa Cattolica: l’ira non si volge solo contro gli altri, ma puí² volgersi contro colui che permette all’odio di piantare i semi nel suo cuore, e in tal caso normalmente questi è portato al suicidio. Dobbiamo capire che il castigo e la sua applicazione appartengono a Dio.

Nel “Verba Seniorum” (La parola degli antichi): Due saggi che vivevano nello stesso eremo nel deserto del Sahara conversavano un giorno: “Dovremo litigare per non allontanarci dall’essere umano, altrimenti finiremo per non comprendere bene le passioni che lo torturano”, disse uno di loro.
“Io non so come cominciare un litigio”.
“Allora facciamo cosí¬: io metto questo mattone qui al centro, e tu mi dici, questo è mio. Io risponderí²: no, questo mattone è mio. Allora cominceremo a discutere e finiremo per litigare”.
E cosí¬ fecero. Uno disse che il mattone era suo. L’altro ribatté, dicendo che no. “Non perdiamo pií¹ tempo in questo modo, tieniti pure questo mattone”, disse il primo. “La tua idea per litigare non è stata molto buona. Quando ci rendiamo conto che abbiamo un’anima immortale, è impossibile discutere per delle cose”.

In uno studio di laboratorio: Janice Williams seguí¬ per sei anni 13.000 uomini e donne di etí  compresa fra 45 e 64 anni e, sulla base del loro comportamento, scoprí¬ che le persone che si irritano intensamente, e spesso, hanno probabilití  di subire un infarto tre volte superiori a quelle che affrontano le avversití  con maggiore serenití  (Williams, 2000).
Cií² avviene perché, a ogni episodio di rabbia, l’organismo libera nel sangue una scarica extra di adrenalina. L’alta concentrazione di adrenalina aumenta il numero dei battiti cardiaci e, contemporaneamente, restringe i vasi sanguigni, alzando la pressione arteriosa. Il ripetersi di tali episodi puí² generare due problemi generalmente associati all’infarto: l’alterazione del ritmo cardiaco e una improvvisa dilatazione delle placche di grasso che, magari, si trovino nelle arterie.

Nella musica popolare brasiliana: Ma finché ci sarí  forza nel mio petto io non voglio altro / Solo vendetta! Vendetta! Vendetta! Se ai santi urlerai / Come i sassi che rotolano per la strada rotolerai / senza aver mai un angolino tutto tuo dove poter riposare. (Lupicí­nio Rodrigues)

Nelle parole di William Blake: Io provavo rabbia verso il mio amico: gliene ho parlato e la rabbia è passata. Io provavo rabbia verso il mio nemico: non gliene ho parlato e la rabbia è aumentata.

Nell’odio dello straniero (xenofobia): “Tutti i paesi dell’Occidente sono infiltrati dai musulmani. Alcuni di loro sono persino capaci di conversare amabilmente mentre aspettano il momento di assassinarci. Dicono che gli eventi dell’11 settembre (2001) si sono verificati a causa di uno scontro di civiltí . E’ una menzogna: uno scontro di civiltí  richiede che vi siano due civiltí  distinte, e non è questo il caso. Esiste solo una civiltí : la nostra.” (Dichiarazioni dei dirigenti del Partito Danese del Popolo – DPP – che seminano l’odio e il nuovo fascismo, alla cui crescita l’Europa e il mondo intero assistono senza prendere seri provvedimenti)

Commento del Tao Te Ching: Le armi sono tutte strumenti del male, e quindi non sono assolutamente strumenti del saggio principe. Egli le usa soltanto quando è pressato dalla necessití . La calma e il riposo sono cií² che egli valorizza; la vittoria con la forza delle armi è per lui deprecabile.
Considerarla necessaria è un segnale che l’uomo si compiace dell’uccisione di altri uomini, e quegli che si compace di tale uccisione non potrí  dirigere un impero.
Quando vogliamo indebolire qualcuno, dobbiamo prima fortificarlo. Se pretendiamo di sconfiggerlo, dobbiamo prima elevarlo. Se intendiamo depredarlo, dobbiamo prima offrirgli dei doni. Questo è cií² che si dice sottile discernimento.
In tal modo, i sottomessi e i deboli conquisteranno i duri e i forti.

(a seguir: Gula)

Quatrième péché capital – l’ire

Selon le dictionnaire : substantif féminin, du latin ira. Colère ; haine ; indignation ; rage ; désir de vengeance.

Pour l’Église catholique : La colère non seulement porte atteinte aux autres, mais elle peut se retourner contre celui qui laisse la haine planter des semences dans son cÅ“ur, ce qui normalement le conduit au suicide. Nous devons comprendre que le chí¢timent et son exécution appartiennent í  Dieu.

Dans le « Verba Seniorum » (La Parole des Anciens) : Deux sages, qui vivaient dans la míªme chapelle dans le désert du Sahara, conversaient un jour : « Nous allons nous quereller pour ne pas nous éloigner de l’íªtre humain, ou bien nous finirons par ne plus comprendre les passions qui le torturent, dit l’un d’eux.
– Je ne sais pas commencer une querelle.
– Eh bien, faisons la chose suivante : je place cette brique ici entre nous, et tu me dis : “elle est í  moi”. Moi, je répondrai : “non, cette brique m’appartient”. Alors, nous commencerons í  discuter, et nous finirons par nous quereller. »
Ainsi firent-ils. L’un affirma que la brique était í  lui. L’autre contesta, disant que non. « Ne perdons pas de temps avec í§a, garde cette brique, reprit le premier. Ton idée pour la querelle n’était pas très bonne. Quand nous comprenons que nous avons une í¢me immortelle, il est impossible de nous disputer pour des objets. »

Dans une étude de laboratoire : Janice Williams a accompagné pendant six ans 13 000 hommes et femmes í¢gés de 45 í  64 ans, et s’appuyant sur leur comportement, elle a découvert que les personnes qui se mettaient en colère intensément et fréquemment avaient trois fois plus de risques de souffrir d’un infarctus que celles qui affrontaient l’adversité plus sereinement (Williams, 2000).
Cela se passe ainsi parce que, í  chaque épisode de colère, l’organisme libère une charge supplémentaire d’adrénaline dans le sang. La concentration élevée d’adrénaline augmente le nombre de battements cardiaques et, simultanément, rend plus étroits les vaisseaux sanguins, élevant la pression artérielle. La répétition de ces épisodes peut engendrer des problèmes en général associés í  l’infarctus ; l’altération du rythme cardiaque et une subite dilatation des plaques de graisse qui, éventuellement, se trouvent dans les artères. (Source : Ballone G.J.- Colère et Haine, émotions négatives)

Dans la musique populaire brésilienne : Mais tant qu’il y aura de la force dans mon cÅ“ur je ne veux rien d’autre/Seulement la vengeance ! Vengeance ! Vengeance ! implorer les saints/Tu dois rouler comme les pierres qui roulent sur la route/sans jamais avoir un petit coin í  toi pour pouvoir te reposer. (Lupicí­nio Rodrigues)

Dans les mots de William Blake : J’étais en colère contre mon ami : je le lui ai dit, et la colère est passée. J’étais en colère contre mon ennemi : je ne lui en ai rien dit, et la colère a augmenté.

Dans la haine de l’étranger (xénophobie) : « Tous les pays occidentaux sont infiltrés par des musulmans. Certains d’entre eux sont míªme capables de nous parler aimablement, tandis qu’ils attendent le moment de nous assassiner. On dit que les événements du 11-Septembre 2001 se sont produits í  cause d’un choc de civilisations. C’est un mensonge : pour un choc de civilisations, il faut qu’il y ait deux civilisations distinctes, et ce n’est pas le cas. Il n’existe qu’une civilisation : la ní´tre. (Déclaration des dirigeants du Parti populaire danois – DPP – semant la haine et le nouveau fascisme, que l’Europe et le monde entier regardent monter sans prendre de mesures sérieuses)

Commentaire du Tao-tö king : Toutes les armes sont des instruments néfastes, elles ne sont absolument pas les instruments du prince sage. Celui-ci ne s’en sert que par nécessité. Il honore le repos et la tranquillité. Il ne se réjouit pas de la victoire par la force des armes.
L’homme qui la considère nécessaire prend plaisir í  tuer d’autres hommes, et celui qui prend plaisir í  ce massacre ne peut jamais diriger un empire.
Quand nous voulons affaiblir quelqu’un, nous devons d’abord le renforcer. Si nous avons l’intention de l’éliminer, nous devons d’abord l’exalter. Si nous projetons de le dépouiller, nous devons d’abord lui offrir des présents. Voilí  ce qu’on appelle le discernement subtil.
Ainsi, les soumis et les faibles vaincront les durs et les forts.

(í  suivre : la gourmandise)

Fourth Deadly Sin : Wrath

According to the dictionary: feminine noun, from the Latin Ira. Choler, anger, indignation, rage, desire for revenge.

For the Catholic Church: Wrath is not only against others, but can turn back against someone who lets hate sow seeds in his heart. In this case usually he is led to suicide. We need to understand that punishment and its imposition belong to God.

In “Verba Seniorum” (The Word of the Ancients): Two wise men who lived in the same chapel in the Sahara desert, chatted one day: “Let’s fight so that we don’t become disassociated from the human being, or we will end up not understanding properly the passions that torture him”, said one of them.
“I don’t know how to begin a fight”.
“Well, we will do the following: I am putting this brick here in the middle, and you say to me: it’s mine. I will answer: no, this brick is mine. Then we will begin arguing and we will end up fighting”.
And so they did. One said that the brick was his. The other argued, saying it was not. “Don’t let’s waste time over this, keep this brick,” said the first. “Your idea for a fight was not very good. When we perceive that we have an immortal soul, it is impossible to fight over things”.

In a laboratory study: Janice Williams followed up for six years 13,000 men and women aged between 45 and 64 years and, basing herself on their behavior, discovered that people who get intensely irritated, and frequently, have three times more chances of having a heart attack than those that face adversities more serenely (Williams, 2000).
That happens because, at each episode of Anger, the organism releases an extra load of adrenalin in the bloodstream. The high concentration of adrenalin raises the number of heartbeats and, at the same time, makes the blood vessels narrower, raising blood pressure. The repetition of such episodes may give rise to two problems usually associated to the heart attack: alteration of the heart rate and a sudden dilation of fatty deposits that might be in the arteries. (Source: Ballone G.J. – Anger and Hate, negative emotions)

In popular Brazilian music: While there is strength in my heart I don’t want anything else/ Just revenge! Revenge! Revenge! Crying out to the saints / You have to roll like the stones that roll on the road / without ever having a place of your own to be able to rest in. (Lupicí­nio Rodrigues)

In the words of William Blake: I was angry with my friend: I mentioned this to him, and the anger went. I was angry with my enemy: I didn’t mention it to him, and the anger increased.

On hate for foreigners (xenophobia): “All Western countries are infiltrated by Moslems. Some of them are even able to talk amiably, while they wait for the moment to kill us. They say that the events of September 11 (2001) happened because of a shock of civilizations. That is a lie: a shock of civilizations calls for two distinct civilizations and that is not the case. There is only one civilization: ours. ” (Statements made by the leaders of the Danish People’s Party – – DPP – sowing the seeds of hate and the new Fascism, which Europe and the entire world are watching grow without taking serious steps)

Comment from the Tao Te King: All weapons are instruments of evil and are absolutely not the instruments of the wise prince. He uses them only when urged by necessity. Calm and repose are what he appreciates; victory by the force of weapons is undesirable for him.
Considering it necessary is a sign that the man takes pleasure in killing other men, and he who takes pleasure in that killing may not run an empire.
When we want to weaken someone, we should first strengthen him. If we want to defeat him, we must first raise him. If we intend to deprive him, we must first give him presents. This is what is called subtle discernment.
Thus, the submissive and the weak will conquer the tough and strong.

(next: Gluttony)

Edición nº 139: Cuarto pecado capital – Ira

Según el diccionario: sustantivo femenino, del latí­n ira. Cólera; enfado; indignación; rabia; deseo de venganza.

Para la Iglesia Católica: la ira no sólo perjudica a los demás, sino que puede volverse contra el que permite que las semillas del odio se instalen en su corazón, llevándolo normalmente al suicidio. Debemos comprender que el castigo, y la ejecución del mismo, pertenecen a Dios.

En el “Verba Seniorum” (La Palabra de los Antiguos): Cierto dí­a, dos sabios que compartí­an una misma ermita en el desierto del Sahara conversaban de esta manera:
-Vamos a discutir para no apartarnos demasiado del ser humano. Si no, acabaremos no entiendo bien las pasiones que lo torturan- dijo uno de ellos.
-No sé cómo empezar una pelea.
-Pues vamos a hacer lo siguiente: yo pongo este ladrillo aquí­ en medio, y tú me dices: “Es mí­o”. Yo entonces responderé: “No, este ladrillo es mí­o”, y así­ comenzaremos a discutir y terminaremos enfadándonos.
Y así­ lo hicieron. Uno dijo que el ladrillo era suyo. El otro replicó que no.
-No vamos a discutir por esto. Quédate con el ladrillo- dijo el primero-.Tu idea para pelear no ha sido muy buena, que digamos. Cuando sabemos que tenemos un alma inmortal, es imposible discutir por meras cosas.

Según estudios cientí­ficos: Janice Williams estudió durante seis años a trece mil hombres y mujeres con edades comprendidas en los 45 y 65 años y, tomando el comportamiento como base, descubrió que las personas que se irritan intensamente, y con frecuencia, tienen tres veces más probabilidades de sufrir un infarto que aquellas otras que encaran las adversidades con mayor serenidad (Williams, 2000).
Esto sucede porque, cada vez que se siente rabia, el organismo libera una carga extra de adrenalina en la sangre. La alta concentración de adrenalina aumenta el número de pulsaciones por minuto a la vez que estrecha los vasos sanguí­neos, aumentando, por consiguiente, la presión arterial. Además, la reincidencia puede generar dos problemas frecuentemente asociados al infarto: alteraciones del ritmo cardiaco y una súbita dilatación de las placas de grasa que pudiera haber en las arterias (Fuente: Ballone, G. J., La rabia y el odio, emociones negativas).

En la música popular brasileña: Pero mientras reste alguna fuerza en mi pecho, yo no quiero nada más / ¡Sólo venganza! ¡Venganza a los santos clamar!/ Como las piedras que ruedan por los caminos, rodarás / sin tener nunca un rincón propio donde poder descansar. (Lupicí­nio Rodrí­gues).

En palabras de William Blake: Yo estaba rabioso por algo que mi amigo hizo: lo comenté con él, y la rabia desapareció. Yo estaba rabioso por algo que mi enemigo habí­a hecho: no lo comenté con él, y la rabia aumentó.

En el odio al extranjero (xenofobia): “Todos los paí­ses occidentales están llenos de musulmanes infiltrados. Algunos son capaces incluso de conversar amablemente con nosotros, mientras aguardan el momento más adecuado para asesinarnos. Dicen que los acontecimientos del 11 de septiembre (de 2001) sucedieron como consecuencia de un choque de civilizaciones, pero ése no es el caso. Tan sólo existe una civilización: la nuestra”. (Declaraciones de los dirigentes del Partido Danés del Pueblo -DPP – sembrando el odio y el neofascismo, cuyo crecimiento presencian Europa y el mundo entero sin terminar de tomar medidas serias).

Comentario del Tao Te King: Todas las armas son instrumentos del mal, no siendo, de manera alguna, instrumentos del prí­ncipe sabio. Él las usa únicamente cuando la necesidad lo aprieta. La calma y el reposo son lo que él valora; la victoria por la fuerza de las armas le resulta indeseable.
Considerarla necesaria supone que el hombre disfruta con la matanza de otros seres humanos, y aquel que se complace con semejante matanza no podrá dirigir un imperio.
Cuando queramos debilitar a alguien, debemos antes fortalecerlo. Si pretendemos derrotarlo, tenemos antes que elevarlo. Si nuestra intención es despojarlo de todo, hemos de comenzar por ofrecerle regalos. Éste es el llamado sutil discernimiento.
Será de esta manera como los sumisos y los débiles conquistarán a los duros y a los fuertes.

(El próximo dí­a: Gula)

Edií§í£o nº 139: Quarto pecado capital – Ira

Segundo o dicionário: substantivo feminino, do latim Ira. cólera; zanga; indignaí§í£o; raiva; desejo de vinganí§a.

Para a Igreja Católica: a ira ní£o atenta apenas contra os outros, mas pode voltar-se contra aquele que deixa o ódio plantar sementes em seu coraí§í£o, e neste caso normalmente é levado ao suicí­dio. Precisamos entender que o castigo e a execuí§í£o do mesmo pertencem a Deus.

No “Verba Seniorum” (A Palavra dos Antigos): Dois sábios, que viviam na mesma ermida no deserto do Saara, conversavam um dia: “vamos brigar para que ní£o nos afastemos do ser humano, ou terminaremos por ní£o compreender direito as paixíµes que o torturam”, disse um deles.
“Ní£o sei como comeí§ar uma briga”.
“Pois faí§amos o seguinte: eu coloco este tijolo aqui no meio, e vocíª me diz: é meu. Eu responderei: ní£o , este tijolo é meu. Entí£o comeí§aremos a discutir, e terminaremos brigando”.
E assim fizeram. Um disse que o tijolo era dele. O outro contestou, dizendo que ní£o. “Ní£o vamos perder tempo com isto, fique com este tijolo,” disse o primeiro.”Sua idéia para a briga ní£o foi muito boa. Quando percebemos que temos uma alma imortal, é impossí­vel discutir por causa de coisas”.

Em estudo de laboratório: Janice Williams acompanhou por seis anos 13.000 homens e mulheres com idade entre 45 e 64 anos e, tomando o comportamento como base, descobriu que as pessoas que se irritam intensamente, e com freqüíªncia, tíªm tríªs vezes mais probabilidades de sofrer um infarto do que aquelas que encaram as adversidades com mais serenidade (Williams, 2000).
Isso ocorre porque, a cada episódio de Raiva, o organismo libera uma carga extra de adrenalina no sangue. A alta concentraí§í£o de adrenalina aumenta o número de batimentos cardí­acos e, simultaneamente, torna mais estreitos os vasos sanguí­neos, elevando a pressí£o arterial. A repetií§í£o desses episódios pode gerar dois problemas em geral associados ao infarto; alteraí§í£o do ritmo cardí­aco e uma súbita dilataí§í£o das placas de gordura que, porventura, estejam nas artérias. (Fonte: Ballone G.J. – Raiva e í“dio, emoí§íµes negativas)

Na música popular brasileira: Mas enquanto houver forí§a em meu peito eu ní£o quero mais nada/ Só vinganí§a! Vinganí§a! Vinganí§a! aos santos clamar/ Vocíª há de rolar como as pedras que rolam na estrada / sem ter nunca um cantinho de seu pra poder descansar. (Lupicí­nio Rodrigues)

Nas palavras de William Blake: Eu tinha raiva do meu amigo: comentei isso com ele, e a raiva passou. Eu tinha raiva do meu inimigo: ní£o comentei isso com ele, e a raiva aumentou.

No ódio ao estrangeiro (xenofobia): “Todos os paí­ses do Oeste estí£o infiltrados por muí§ulmanos. Alguns deles sí£o até mesmo capazes de conversar amavelmente, enquanto aguardam o momento de nos assassinar. Dizem que os eventos de 11 de Setembro (2001) aconteceram por causa de um choque de civilizaí§íµes. É mentira: um choque de civilizaí§íµes requer duas civilizaí§íµes distintas, e esse ní£o é o caso. Existe apenas uma civilizaí§í£o: a nossa. ” (Declaraí§íµes dos dirigentes do Partido Dinamarquíªs do Povo – DPP – semeando o ódio e o novo fascismo, que a Europa e o mundo inteiro assistem crescer sem tomar sérias providíªncias)

Comentário do Tao Te King: Todas as armas sí£o instrumentos do mal, ní£o sendo em absoluto, instrumentos do sábio prí­ncipe. Ele as usa somente quando premido pela necessidade. A calma e o repouso sí£o o que ele valoriza; a vitória pela forí§a das armas lhe é indesejável.
Considerá-la necessária é sinal de que o homem tem prazer com a mataní§a de outros homens, e aquele que se compraz com tal mataní§a ní£o poderá dirigir um império.
Quando quisermos enfraquecer alguém, devemos primeiro fortificá-lo. Se pretendermos derrotá-lo, devemos primeiro elevá-lo. Se tencionarmos despojá-lo, devemos primeiro dar-lhe presentes. Este é o chamado sutil discernimento.
Assim, os submissos e os fracos conquistarí£o os duros e fortes.

(a seguir: Gula)

Q&A

Book Description

This is the story of Athena, or Sherine, to give her the name she was baptised with. Her life is pieced together through a series of recorded interviews with those people who knew her well or hardly at all – parents, colleagues, teachers, friends, acquaintances, her ex-husband.

The novel unravels Athena’s mysterious beginnings, via an orphanage in Romania, to a childhood in Beirut. When war breaks out, her adoptive family move with her to London, where a dramatic turn of events occurs…

Athena, who has been dubbed ‘the Witch of Portobello’ for her seeming powers of prophecy, disappears dramatically, leaving those who knew her to solve the mystery of her life and abrupt departure.

Q&A

Q. How would you sum up the central theme of your latest novel The Witch of Portobello?
A. It’s difficult to sum up a book, but I would say that it revolves around the awakening of the female energy in both men and women.

Q. Which is the difference between feminine energy and masculine energy? Why do we have to awaken our feminine side? What’s wrong with our masculine side?
A. Both energies are necessary; we need to be compassionate and implacable. Christ consecrated these two: the energy of bread, that is solid, and the energy of wine, that adapts itself. Sometimes is it not the sword that brakes the stone but the patience of water.

Q. Is there something new in this novel that you haven’t done before?
A. The style is different: it is made of testimonies from people that got to know the main character, Athena. Also, it’s the first time that a main character of mine has a child. This is the first novel where children appear.

Q. Did the idea of the novel spring from real life?
A. Yes, in October 2005, I met in Transylvania a roman stewardess that inspired me the story of Athena. She told me how she had been adopted by an Austrian family and about her gypsy roots. Of course, she was the starting point of the novel; many aspects came from a myriad of situations and people I met along the way. I’m also portrayed in this character.

Q. You deal with very delicate issues in this book, such as prejudice, religious intolerance and dogma. Aren’t you afraid of being excommunicated from the Catholic Church with this novel? After all you defend the idea that God is the Great Mother.
A. I’m not afraid of that. I go every year to a Benedictine retreat in Austria, called Melk. There I spoke to abbot Buckhard about catholic tradition and, during our talks, the issue of women’s exclusion came up. He told me that the Benedictine have prayers dedicated to the Goddess-Mother. In 200 years I believe that feminine divinity will no longer be a taboo.

Q. One of the questionings that keep on recurring in this book is Athena’s need to live with her “empty spaces”. Does Paulo Coelho have “empty spaces”?
A. Of course I do. Who doesn’t? The whole problem is not about having empty spaces, but about admitting that they exist. Today’s society is so preoccupied about coherence that many get trapped in the misconception that all is explainable. Society tries to convince us that we have to be completely transparent, not only to world but to ourselves. There is where the danger lies. It’s necessary to admit that some things can’t be grasped, that our empty spaces exist and that we have to respect and honour the mystery. I would say that Athena is my feminine side.

Q. Do you believe in witches?
A. Of course I do. Unfortunately the word “witch” has still many prejudices. To me, a witch is a woman that is capable of letting her intuition take hold of her actions, that communes with her environment, that isn’t afraid of facing challenges. In my latest novel, I precisely talk about the prejudice that modern witches face in modern society.

Q. What about the fear of being different?
A. In all my books I approach this issue. In all my writings I talk about the importance of accepting one’s differences. Since my childhood, I’ve been drawn to it. It was very important to me to accept my differences.

Q. Isn’t harder to accept other people’s differences?
A. Indeed, it is more difficult to accept other people’s differences, but it’s also very complicated to accept one’s own. The reason for this is that there are always prejudices; there are always misunderstandings. There’s a whole system consolidated that doesn’t want to change, that doesn’t want people to change. Now, we are seeing that this system is starting to evolve thanks to people like Athena. She’s the prototype, a sort of icon of these courageous people that face society and question it’s values.

Q. Why are people so afraid of change?
A. If you don’t change, the world will change you. Only vampires don’t change. To change is necessary, but if you don’t allow it, you will nevertheless succumb to it… Tragedies, hardships will always present themselves and you will be forced to adapt yourself.

Q. One of the themes of your book is dissatisfaction…
A. The world revolves because of this. See the example of children, which are closer to the essence of life. Are they satisfied? Never. I believe that we all preserve in our core this child that is always curious about the outer world.

Q. Are you satisfied?
A. No, of course not. I’m the typical example of a person that is never satisfied.

Q. Do you know what the book is about before writing it?
A. I never take notes and never know where the book will lead me. It would be extremely uninteresting if I had the whole plot in my head.Actually in the Witch of Portobello, the conclusion came to me during the night. I woke up with the idea in my head, immediately wrote it in my pc and worked on it for the next days.

Q. Your book ends on February 25th 2006, exactly at 19:47. British punctuality?
A. When I finished the book, I looked at the clock in my computer and saw the time 19:47. I was mesmerised by this since I was born in 1947. That’s why I wrote it down in my manuscript.
You see I let myself be guided by signs. Signs are the language of God and they will take you where you have to be taken.
It’s a personal language that you develop throughout life.

Q. What is important?
A. You never know. You can only unravel it during the journey. It all starts with a sign that takes you from a point to the next. Or makes you think about an action you’re about to take.

Q. In what do you believe?
A. I believe in dreams, in man and in the goddess.

Q. You dedicate your book to S.F.X. Who is he?
A. A man that left everything to go after his dream, in a very young age. Well, I took much longer to follow my dream. I was nearly 40 when I decided to be guided by my dream. I had the courage once I made the pilgrimage to Saint James of Compostella.

Q. How was the experience of making literature through your blog?
A. Amazing. The experience of making available 1/3 of my book in Spanish & Portuguese enabled my readers to judge by themselves the value of the book. This direct contact is, in my view, the best bet for literature.

The first chapter will be on-line on: 21.2.07

Any message about any chapter can be left in the “readers’ corner” post. 

الفصل الرابع

ليلى زينب، 64 سنة، عالمة في التنجيم

أثينا؟ يا له من اسم مشوّق! لنرَ… رقمها الأقصى هو 9. متفائلة، أنيسة، الأرجح أن تتميّز بين حشد. قد يقصدها الناس سعياً إلى التفهّم والعاطفة والسخاء. ولهذا السبب تحديداً عليها أن تكون حذرة، لأنّ هذا الميل إلى الشعبية قد يصيبها بالغرور، وسيفضي بها الأمر إلى الخسارة أكثر من الكَسْب. عليها أيضاً أن تصون لسانها، لأنها ميّالة إلى الكلام أكثر مما يقتضيه المنطق.

أما رقمها الأدنى، فهو 11. أُحسّ أنها تتطلّع إلى مركز زعامة. لها اهتمام بالموضوعات الصوفية. ومن خلالها تحاول أن توجد الانسجام لمَن حولها.

لكن هذا يتضارب مباشرة مع الرقم تسعة، الذي يشكّل مجموع أرقام ميلادها من يوم وشهر وسنة، وهي أرقام مختزلة في رقم وحيد: ستكون على الدوام عرضة للحسد والحزن والانطواء والقرارات المتهوّرة. عليها الحذر لئلا تدع نفسها تتأثّر بذبذبات سلبية: الطموح المفرط، التعصّب، إساءة استخدام السلطة، الإسراف.

بسبب هذا التضارب، أقترح أن تختار مهنة لا تنطوي على الاتصال العاطفي مع الناس، مثل هندسة الحاسوب أو الهندسة المدنية.

توفّيت؟ أنا آسفة. إذاً، ما الذي كانت تفعله؟

ما الذي كانت أثينا تفعله؟ فعلت القليل من كل شيء، لكن، إن كنت لأُلخّص حياتها، لقلتُ: كانت كاهنة، فهمتْ قوى الطبيعة. أو، بالأحرى، كانت امرأة، بالنظر إلى الواقع البسيط في امتلاك القليل لخسارته أو تأمّله في الحياة، جازفت أكثر من سواها، وآل بها المطاف إلى التحوّل إلى القوى التي ظنّت أنها كانت متمكّنة منها.

كانت أمينة صندوق في أحد المتاجر الكبرى، موظّفة مصرف، سمسارة عقارات، وفي كلٍّ من هذه المراكز، كانت تكشف دوماً عن الكاهنة في داخلها. عشتُ معها ثماني سنوات وأدين لها بـ: إحياء ذِكْراها وهويّتها.

أصعب ما في جمع هذه الإفادات كان إقناع الأشخاص بأن يُجيزوا لي استخدام أسمائهم الحقيقية. قال البعض إنهم لا يريدون التورّط في مثل هذا النوع من القصص. حاول البعض الآخر تورية آرائه ومشاعره. أوضحت أنّ نيّتي الحقيقية هي مساعدة جميع من يُعنى بفهمها على وجه أفضل، وأنّ ما من قارىء يصدّق إفادات لا تحمل اسماً.

وافقوا في النهاية، ظناً منهم أنهم عرفوا الوجه الفريد والقاطع لأي حدث، مهما يكن بلا دلالة. خلال التسجيلات، رأيت أن الأشياء لا تكون مطلقة أبداً، هي وقف على مدارك كل فرد. والطريقة الفضلى لمعرفة من نحن، تكون في الغالب باكتشاف نظرة الآخرين إلينا.

لا يعني هذا أن نفعل ما يتوقّع الغير منّا فعله، لكنه يساعدنا على فهم أنفسنا أفضل. أنا مَدين لأثينا في إحياء قصّتها، في كتابة خرافتها.

سميرة ر. خليل، 57 سنة، ربّة منزل، والدة أثينا

أرجوك، لا تدعُها أثينا. اسمها الحقيقي شيرين، شيرين خليل، ابنتنا الغالية، التي أردناها يائسين، التي تمنّيتُ ووالدها لو كنّا مَن رُزقا بها. لكن، كان للحياة مخطّطات أخرى. عندما تكون قِسمتنا شديدة السخاء، يكون هناك على الدوام بئر تهوي فيها كلّ أحلامنا.

عشنا في بيروت، يوم توافق الجميع على اعتبارها أجمل مدن الشرق الأوسط. كان زوجي صناعياً ناجحاً، وقد تزوّجنا عن حب. دَرَجنا على السفر إلى أوروبا كل سنة. كان لنا أصدقاء عدة، وكنا نُدعى إلى كل المناسبات الاجتماعية المرموقة. وذات مرة، زار منزلي رئيس الولايات المتحدة بلحمه ودمه، أتتصوّر! ثلاثة أيام لا تُنسى. قضى عملاء الاستخبارات الأميركية السرّية قرابة اليومين يمشّطون المنزل زاوية زاوية (كانوا قد أمّوا المنطقة منذ أكثر من شهرين، متّخذين مواقع استراتيجية، يستأجرون شققاً، يتنكّرون بزيّ متسوّلين أو عشّاق يافعين). واحتفلنا، ليوم، أو بالأحرى لساعتين. لن أنسى يوماً نظرة الحسد التي اتّشحت بها عيون أصدقائنا، ولن أنسى الشعور بالحماسة ونحن نتصوّر إلى جانب الرجل الأكثر نفوذاً على وجه الأرض.

امتلكنا كل شيء، ما عدا أهم ما أردنا امتلاكه وهو الابن. وبالتالي، لم نمتلك شيئاً.

حاولنا كل شيء: قطعنا العهود والوعود، قصدنا أماكن كانت المعجزات فيها أكيدة. استشرنا أطباء، مشعوذين، تناولنا أدوية وشربنا أنواعاً من الإكسير والجرعات السحرية. خضعتُ للإخصاب الاصطناعي مرّتين، وفقدت الطفل في المرّتين. وفي المرة الثانية، فقدت المبيض الأيسر؛ على أثر ذلك، لم يكن أي طبيب على استعداد لمثل هذه المخاطرة مجدداً.

إذّاك، اقترح أحد أصدقائنا العديدين الذين كانوا على علم بحالنا العصيبة الحلّ المحتمل الوحيد: التبنّي. قال إنّ لديه معارف في رومانيا، وإنّ العملية لن تستغرق الكثير من الوقت.

بعد شهر، ركبنا طائرة. كان لصديقنا علاقات عمل مهمة مع الديكتاتور الذي حكم البلاد حينذاك، والذي نسيتُ اسمه (ملاحظة الناشر: نيكولاي تشاوتشيسكو). وهكذا تفادينا الروتين الحكومي البيروقراطي، وتوجّهنا تواً إلى مركزٍ للتبني في سيبيو، في ترانسلفانيا. كنّا هناك، محطّ ترحيب، قدِّمت إلينا القهوة، الدخان، المياه المعدنية، وإذا بالأوراق تُوقّع وتُختم. كلّ ما كان علينا فعله هو اختيار ولد.

تمّ اصطحابنا إلى حضانة شديدة البرودة. ولم أستطع أن أتصوّر كيف أمكنهم ترك أولئك الأولاد المساكين في مكان مماثل. كان تبنّيهم جميعاً أول ما راودني غريزيّاً. أن أحملهم معي إلى لبنان، حيث الشمس والحرية. لكن من الواضح أنها كانت فكرة مجنونة. جلنا مرّات عدة بين الأسِرّة، نصغي إلى بكاء الأولاد، وكنا مذعورين لعظمة القرار الذي كنّا على وشك اتّخاذه.

لأكثر من ساعة، لم أنطق بكلمة. وزوجي كذلك. خرجنا، تناولنا القهوة، دخّنا السجائر، ثم دخلنا مجدداً، حدث ذلك غير مرّة. لاحظتُ أن صبر المرأة المسؤولة عن التبنّي كاد ينفد. أرادت قراراً فورياً. في تلك اللحظة، استسلمتُ لحسّ فطري أجرؤ على تسميته أمومة، كما لو أنني وجدت ولداً كان يجب أن يكون ولدي في تجسّده، لكنه أتى إلى هذا العالم من رحم امرأة أخرى. وإذا بي أشير إلى طفلة محدّدة.

نصحتنا السيدة أن نفكّر مجدَّداً. هي التي كانت تنتظر بفارغ الصبر أن نتّخذ قراراً! لكنني كنت أكيدة.

مع ذلك، وفي محاولةٍ منها تجنّب جرح مشاعري )كانت تعتقد أن لنا روابط مع الطبقات العليا في الحكومة الرومانية(ØŒ همستْ في أذني، بحيث لا يسمعها زوجي، قائلةً: «Ø£Ø¹Ù„مُ أن الأمر لن ينجح. فهذه الطفلة من نسل غجري».

أجبتها أن الثقافة لا تنتقل عبر الجينات. وأن ابنة الأشهر الثلاثة هذه سوف تكون ابنتنا، وسوف تتلقى تربيتنا، بالاستناد إلى عاداتنا. ترتاد كنيستنا، تزور شطآننا، تقرأ كتباً بالفرنسية، تدرس في المدرسة الأميركية في بيروت. كنت أجهل كل أمر عن ثقافة الغجر، ولا أزال. كلّ ما أعرفه أنهم يكثرون السفر، قليلاً ما يغتسلون، ليسوا أهلاً للثقة، يضعون أقراطاً. تقول الأسطورة أنهم يختطفون الأولاد ويصحبونهم في قوافلهم. لكن هنا كان ما يحصل هو العكس تماماً. فقد خلّفوا وراءهم طفلة لأعتني بها.

حاولتْ السيدة إقناعي بالعدول عن الأمر. لكنني كنت في صدد التوقيع على الأوراق، والطلب إلى زوجي القيام بالمِثل. في رحلة العودة إلى بيروت، بدا العالم مختلفاً: لقد وهبني الله سبباً للعيش والعمل والكفاح في مستنقع الدموع هذا. غدا عندنا طفل يبرّر كل جهودنا.

كبرت شيرين حكمة وجمالاً؛ صحيح أن الأهل كافة يفاخرون بأولادهم، لكنني أعتقد أنّ شيرين كانت طفلة استثنائية بالفعل. بعد ظهر أحد الأيام، وإذ كانت شيرين في الخامسة، قال أحد أشقّائي إنها، إذا أرادت أن تعمل في الخارج مستقبلاً، فإنّ اسمَها سيفضح أصلها على الدوام. واقترح أن يُستبدل به اسمٌ لا يوحي بشيء، مثل أثينا. الآن، بالطبع، أعلم أن «Ø£Ø«ÙŠÙ†Ø§» يمثّل عاصمة اليونان، وهو أيضاً اسم إلهة الحكمة والذكاء والحرب عند الإغريق.

لعلّ أخي عرف ذلك، تماماً كإدراكه لما قد يسبِّبه اسم عربي من مشكلات في المستقبل، ذلك أنه كان غارقاً في شؤون السياسة، كسائر أفراد العائلة، وأراد أن يحمي ابنة أخته من السُحُب السوداء التي استطاع هو وحده أن يراها في الأفق. وأكثر ما يثير العجب أنّ شيرين أحبّت وقع هذا الاسم. عصر ذاك اليوم أخذت تشير إلى نفسها على أنها أثينا، ولم يكن في مقدور أحدٍ أن يقنعها بغير ذلك. ولإرضائها، اعتمدنا أيضاً ذلك اللقب، معتقدين أنها ستكون نزوة عابرة.

أيُعقل أن يؤثّر اسمٌ في حياة إنسان؟ مرّ الوقت، وترسّخ الاسم. في الثانية عشرة من العمر، اكتشفنا أنّ ثمة دعوة دينية تجتذبها. كانت تقضي كلّ وقتها في الكنيسة. وقد حفظت الإنجيل عن ظهر قلب؛ كان ذلك بركة ولعنة في آن. خِفتُ على سلامة ابنتي وسط عالم كان آخذاً في الانشقاقات الدينية. آنذاك بدأت شيرين تخبرنا، كما لو أن الأمر أكثر الأمور طبيعية في العالم، أن لها أصدقاء خفيين، وهم ملائكة وقديسون تعوّدت رؤية صورهم في الكنيسة التي كنّا نرتادها. جميع الأولاد، أينما كان، لهم رؤى. لكن سرعان ما تتساقط من ذاكرتهم بعد تجاوز سنّ معيّنة. كما أنهم يعاملون الأجسام الجامدة، كالدمى والنمور الاسفنجية، كما لو كانت من لحم ودم. غير أنني شعرت فعلاً أنها كانت تبالغ عندما اصطحبتها من المدرسة ذات يوم، وقالت لي إنها قد رأت «Ø§Ù…رأة في حلّة بيضاء، تشبه مريم العذراء».

أنا أؤمن بالملائكة بطبيعة الحال. حتى أنني أؤمن بأنّ الملائكة يتحدّثون إلى الأطفال. لكن عندما يبدأ الطفل بتلقّي رؤى يراها الراشدون، فهذه مسألة أخرى.

سبق لي أن قرأت عن رُعاة وقرويين شتّى زعموا رؤية امرأة في حلّة بيضاء، وكيف دُمِّرت حياتهم على الأثر. ذلك أن الناس أخذوا يقصدونهم متوقّعين منهم المعجزات؛ ثم تولّى الكهنة الأمر وباتت القرية محجًّا. وأنهى الأولاد المساكين حياتهم راهبات أو رهباناً. استحوذت القصة عليّ. كانت شيرين في عمر يقضي بأن تهتم أكثر بالتبرّج وطلاء الأظافر ومشاهدة المسلسلات التلفزيونية العاطفية وبرامج الأطفال. كان ثمة خطب في ابنتي، فاستشرت أخصائياً.

«Ø§Ø³ØªØ±Ø®ÙŠ»ØŒ قال لي.

أفادني طبيب الأطفال المختصّ في علم نفس الأطفال ذاك، فضلاً عن أطبّاء آخرين في هذا المجال، بأن الأصدقاء غير المرئيين هم إسقاط لأحلام الطفل، ووسيلة آمنة تساعده على اكتشاف رغباته والتعبير عن مشاعره.

«Ù†Ø¹Ù…ØŒ لكن ماذا عن رؤيا امرأة في حلّة بيضاء؟».

أجاب مرجّحاً أنّ شيرين لم تفهم كيف ننظر إلى العالم ولا تفسيرنا له. اقترح أنّ نخبرها تدريجاً وبعد التمهيد، أنها متبنّاة. والاحتمال الأسوأ، بحسب تعبير الطبيب، هو أنها قد تسعى إلى اكتشاف ذلك بنفسها. عندئذ، سوف تبدأ بالشك في الكل. وقد يصعب التكهُّن بسلوكها.

مُذاك، غيّرنا أسلوب تحدّثنا إليها. لا أدري مدى تذكُّر الأولاد لما يحصل لهم. لكننا حاولنا إظهار مدى حبّنا لها، وقلنا أن لا داعي لها في اللجوء إلى عالم خيالي. كان ينبغي أن تدرك أنّ كَوْنَها المرئي كان جميلاً بقدر ما يمكنه أن يكون جميلاً؛ أنّ والديها سيحميانها من أي خطر؛ أنّ بيروت مدينة جميلة وشطآنها تفيض شمساً وناساً. ومن دون ذكر «Ø§Ù„مرأة في حلّة بيضاء» ولو مرة، رُحتُ أقضي المزيد من الوقت مع ابنتي؛ دعوتُ زميلاتها في المدرسة إلى منزلنا؛ استغنمتُ كلّ فرصة لأغدق عليها العطف.

نجحتْ خطتي. كان زوجي كثير السفر، وكانت شيرين تشتاق إليه دوماً. وباسم الحب، قرّر أن يغيّر نمط حياته قليلاً؛ فحلّت التسلية المشتركة بين أب وأم وابنتهما محلّ أحاديثها الفردية.

كان كل شيء يسير على ما يرام. لكن، ذات ليلة، دخلت غرفتنا والدمع ينهمر على وجنتيها، قائلة إنها ترتعد خوفاً وإنّ الجحيم على مرمى حجر.

كنت وحدي في المنزل. كان زوجي مسافراً. ورجّحت أن يكون سفره السبب في بأسها. لكن أن تذكر أن تذكر الجحيم! ما الذي كانت تتلقّنه من تعاليم في المدرسة أو الكنيسة؟ قرّرت أن أذهب لمخاطبة معلّمتها في اليوم التالي.

في تلك الأثناء، لم تكفّ شيرين عن البكاء. توجّهتُ بها إلى النافذة، وأريتها البحر المتوسط في الخارج، يُضيئه سناء البدر. أخبرتها أنْ لا وجود للشياطين، لا وجود سوى للنجوم، وللناس الذين يتمشّون على الأرصفة خارج شقّتنا. أخبرتها ألّا تقلق، أن لا داعي لخوفها. لكنها ظلّت تنتحب وترتجف. بعد نصف ساعة من محاولات تهدئتها، أخذ القلق يسري في عروقي. توسّلت إليها أن تكفّ عن ذلك، ففي النهاية، هي لم تعد طفلة. خلتُ أنها ربما بدأت تحيض للمرة الأولى، وسألتها بخجل إن كان ثمة دم.

«Ù†Ø¹Ù…ØŒ الكثير».

أحضرتُ بعض القطن، وطلبتُ إليها أن تستلقي لكي أعتني بـ«Ø§Ù„جرح». لم يكن الأمر مهماً. كنت سأوضح لها ذلك في اليوم التالي. لكنّ دورتها الشهرية لم تكن قد بدأت. بكتْ أكثر، لا بُدّ أنها كانت تعبة لأنها غفت لاحقاً.

في اليوم التالي، أُريق الدم.

اغتيل أربعة رجال. كان ذلك في نظري معركة أخرى من المعارك القَبَلية المحتومة التي تعوّدها شعبي. أما شيرين، فلم يحمل لها ذلك أي معنى، حتى أنها لم تذكر الكابوس الذي راودها.

ومنذ ذلك التاريخ فصاعداً، دنا الجحيم أكثر فأكثر، ولم يعد يغادر. في ذلك اليوم بالذات، قُتل 26 فلسطينياً في قافلة، ثأراً لعمليات القتل. بعد أربع وعشرين ساعة، كان من المستحيل النزول إلى الشارع بسبب الطلقات التي كانت تأتي من كل صوب. أقفلتْ المدارس، هرع أحد أساتذة شيرين بها إلى المنزل. وتفاقم الوضع. قطع زوجي رحلة العمل وعاد إلى بيروت، حيث قضى أياماً بطولها يهاتف أصدقاء له في الحكومة. لكن لم يقل أيّ أمر منطقي. كانت شيرين تسمع دوي الرصاص في الخارج وصراخ زوجي الغاضب في الداخل. لكن، لعجبي، لم تتفوّه بكلمة. حاولتُ إخبارها بأن الأمر لن يدوم، أننا سنتمكّن قريباً من نزول الشاطىء مجدداً. لكنها كانت تشيح بنظرها عنّي ببساطة، أو تطلب كتاباً تقرؤه أو تسجيلاً موسيقيّاً تسمعه. وفيما أخذ الجحيم يشتد، كانت شيرين تقرأ وتصغي إلى الموسيقى.

لكن اسمح لي، فليس بودّي إطالة الحديث في ذلك. لا أريد التفكير في التهديدات التي تلقّيناها، بمن كان على صواب، من كان على خطأ، ومن كان بريئاً. بعد أشهر قليلة، كان عليك لو أردت أن تعبر الشارع، أن تركب قارباً إلى جزيرة قبرص المقابلة، ثم تمتطي قارباً آخر وتهبط في الجهة المقابلة من الشارع.

بقينا سنةً تقريباً محتجزين في بيوتنا. نأمل دوماً أن يتحسّن الوضع، نفكّر دائماً أن ما يجري أمر مؤقّت، وأن الحكومة ستمسك بزمام الأمور. ذات صباح، فيما كانت شيرين تصغي إلى تسجيل موسيقي على جهاز الأسطوانات المحمول الخاص بها، راحت ترقص وتقول أشياء من مثل: «Ø³ÙˆÙ يدوم ذلك لوقت طويل طويل».

حاولتُ منعها من ذلك، غير أنّ زوجي أمسك بذراعي. أدركتُ أنه كان يصغي إلى أقوالها ويأخذها على محمل الجدّ. لم أفهم لماذا، ولم نأتِ على هذا الموضوع مُذاك. غدا نوعاً من المحرّمات بيننا.

في اليوم التالي، شرع يتّخذ خطوات لم تكن في الحسبان. وإذا بنا، بعد أسبوعين على متن قارب وجهته لندن. لاحقاً، علمنا أن حوالي 44000 شخص وقعوا ضحايا الحرب الأهلية في تينك السنتين (1974 و1975)، وجُرح 180000، وتشرّد الآلاف؛ مع أن هذه الإحصاءات لا يُعوّل عليها كثيراً. استمر القتال لأسباب أخرى، احتلّت جيوش أجنبية البلاد، ولا تزال أبواب الجحيم مفتوحة حتى اليوم.

«Ø³ÙŠØ¯ÙˆÙ… ذلك لوقت طويل طويل»ØŒ قالت شيرين. للأسف، كانت على حق.

الفصل التالي سيعرض في 16/02/2007

أعزّائي القرّاء،

بما أنه ليس في إمكاني التحدّث بلغتكم، طلبت من شركة المطبوعات للتوزيع والنشر، الناشر باللغة العربية، أن تترجم لي كل تعليقاتكم القيّمة على روايتي الجديدة. ملاحظاتكم وآراؤكم تعني لي الكثير.

مع حبّي،

باولو كويليو

Tizedik fejezet

Peter Sherney, 47 éves, a (törölve) Bank egyik fiókjának igazgatója a londoni Holland Parkban

Csak azért vettem föl Athenát, mert a családja az egyik legfontosabb ügyfelünk volt – elvégre a világ a kölcsönös érdekek körül forog. Mivel láttam, hogy túlságosan izgága, unalmas papí­rmunkát bí­ztam rá, abban a reményben, hogy hamarosan Å‘ maga kéri majd az elbocsátását. így azt mondhatnám az apjának, hogy én megpróbáltam segí­teni, de hiába.

VezetÅ‘i tapasztalatomnak köszönhetÅ‘en elég jól tudom diagnosztizálni az emberek lelkiállapotát, akkor is, ha nem mondanak semmit. Egy vezetÅ‘képzésen pedig megtanultam: ha meg akarsz szabadulni valakitÅ‘l, tegyél meg mindent azért, hogy végül elveszí­tse a türelmét, és jogosan küldhesd el.

Megtettem minden tÅ‘lem telhetÅ‘t, hogy elérjem a célom Athenával. Arra számí­tottam, hogy mivel a megélhetése úgysem függ ettÅ‘l a pénztÅ‘l, elÅ‘bb-utóbb rájön, hogy a korán kelés, a fia elszállí­tása a nagyszülÅ‘khöz, az egész napos monoton munka, aztán a fia elhozása a nagyszülÅ‘ktÅ‘l, a bevásárlás, a gyereknevelés, az esti altatás, majd másnap újabb három óra utazás a tömegközlekedési eszközökkel, nos, ez az egész macera teljesen fölösleges, és érdekesebb dolgokkal is eltölthetné az idejét. Napról napra ingerlékenyebb lett, és büszke voltam a stratégiámra: sikerülni fog. Elkezdett panaszkodni a lakására, azt mondta, hogy a tulajdonos, aki alatta lakik, minden éjjel bömbölteti a zenét, és már aludni sem tud tÅ‘le rendesen.

De aztán, egyik napról a másikra, egy csapásra minden megváltozott. ElÅ‘ször csak Athenában. Aztán az egész bankban.

Hogy is fogalmazzam meg ezt a változást? Nos, egy csapat együtt dolgozó ember olyan, mint egy zenekar. Egy jó vezetÅ‘ pedig a karmester, aki tudja, melyik hangszer hamis, melyik közvetí­t több érzelmet, és melyik az, amelyik csak követi a többit. Athena eleinte a legcsekélyebb lelkesedés nélkül játszott a hangszerén. Mindig távolságtartó volt, nem osztotta meg a munkatársaival a magánéleti örömeit és bánatait, jelezve ezzel, hogy munkája végeztével minden idejét a fiának szenteli, és semmi másnak. Aztán egyszer csak elkezdett kipihentebbnek tűnni, és kommunikatí­vabb lett: mindenkinek elmesélte, akit érdekelt, hogy felfedezett egy fiatalí­tószert.

Ezzel persze kimondta a varázsszót: fiatalí­tó. Ami egy huszonegy éves lány szájából nem hangzik nagyon hitelesen. De az emberek mégis ugrottak rá, és rögtön elkezdtek kí­váncsiskodni, mi lehet az a titkos szer.

Athena hatékonysága jelentÅ‘sen megnÅ‘tt – pedig a munkaköre nem változott. A munkatársai, akik addig a “žjó reggelt”-re és a “žjó estét”-re korlátozták a vele való érintkezést, elkezdték ebédelni hí­vni. Amikor visszajöttek, elégedettnek tűntek, és az egész részleg produktivitása ugrásszerűen megnÅ‘tt.

Tudom, hogy a szerelmes emberek megfertÅ‘zik a környezetüket is, í­gy hát arra a következtetésre jutottam, hogy Athena találkozott valakivel, aki fontossá vált az életében.

Rákérdeztem, és igennel felelt, hozzátéve, hogy soha nem randevúzott egyetlen ügyféllel sem, de ez esetben nem utasí­thatta vissza a meghí­vást. Normális esetben azonnal elbocsátottam volna – a bank szabályzata ugyanis világosan kimondja, hogy ügyfelekkel szigorúan tilos bármiféle személyes kontaktust fenntartani. De addigra már észrevettem, hogy a viselkedése gyakorlatilag mindenkit megfertÅ‘zött. Egyes kollégák munka után meglátogatták, és tudomásom szerint két-három órát is eltöltöttek nála.

Igen veszélyes helyzet állt elÅ‘: a fiatal gyakornok, mindenféle elÅ‘zetes szakmai tapasztalat nélkül, aki ráadásul egészen addig visszahúzódó, sÅ‘t, olykor agresszí­v volt, hirtelen egyfajta természetes vezetÅ‘vé lép elÅ‘. Ha kirúgnám, azt gondolnák, féltékenységbÅ‘l teszem, és elveszí­teném a tekintélyemet. Ha megtartom, azt kockáztatnám, hogy pár hónapon belül elveszí­tsem az irányí­tást a csoportom felett.

íšgy döntöttem, hogy kivárok. És eközben a bankfiók energiája (utálom ezt a szót, mert szerintem nem jelent semmi konkrétat, kivéve, ha az elektromosságról beszélünk) elkezdett növekedni. Az ügyfelek elégedettek voltak, és egyre többen ajánlottak minket az ismerÅ‘seiknek. Az alkalmazottak vidámak voltak, s bár a munkájuk megduplázódott, mégsem kellett új dolgozókat felvennem, mert el tudták látni új feladataikat is.

Aztán egyszer csak levelet kaptam a fÅ‘nökeimtÅ‘l. Azt akarták, hogy utazzak Barcelonába, és tartsak elÅ‘adást az igazgatási módszeremrÅ‘l. Ugyanis szerintük anélkül növeltem a bevételt, hogy növekedtek volna a kiadásaim. Márpedig ez minden, ami az üzletembereket érdekli – meg az egész világot, mellesleg.

Miféle módszer?

Egyetlen érdemem az, hogy tudtam, honnan indult az egész, és behí­vtam Athenát az irodámba. Gratuláltam neki a kiváló produktivitásért, amit Å‘ egy mosollyal köszönt meg.

Aztán megtettem az elsÅ‘ lépést, óvatosan, nehogy félreértsen:

– És hogy van a barátja? Mindig is úgy gondoltam, hogy aki szeretetet kap, az még több szeretetet képes adni. Mivel foglalkozik?

– A Scotland Yardnál dolgozik. (A londoni városi rendÅ‘rséghez tartozó nyomozói részleg – a szerkesztÅ‘ megjegyzése.)

Nem akartam belemenni a részletekbe. De valahogy folytatnom kellett a beszélgetést, és nem volt vesztegetni való idÅ‘m.

– Észrevettem, hogy nagy változáson esett át, és…

– És a bank is?

Mit lehet egy ilyen kérdésre válaszolni? Ha Å‘szinte vagyok, akkor a tanácsosnál nagyobb hatalmat adok neki, ha viszont nem vagyok egyenes, nem kapom meg a választ, amire szükségem van.

– Igen, a bank is. És szeretném elÅ‘léptetni.

– Utazni szeretnék. Muszáj egy kicsit kimozdulnom Londonból, hogy új horizontokat ismerjek meg.

Utazni? Most, amikor minden olyan jól megy, most akar elmenni? De, ha jól meggondolom: nem éppen ezt akartam én is?

– Többet segí­thetek a banknak, ha nagyobb felelÅ‘sséget kapok – folytatta.

Értem már – és ezzel kiváló alkalmat kí­nál nekem is. Hogy ez eddig nem jutott eszembe! Az “žutazás” azt jelenti, hogy eltávolí­tom, és visszaveszem a vezetést, de úgy, hogy közben nem kockáztatom az elbocsátást és az ezt követÅ‘ esetleges lázongást. De jól meg kell gondolnom a dolgot, mert mielÅ‘tt segí­t a banknak, még nekem kell segí­tenie. Most, hogy a fÅ‘nökeim is felfigyeltek a bank produktivitására, muszáj fenntartanom ezt az állapotot, mert ha nem sikerül, elveszí­tem a presztí­zsemet, és csak rosszabb helyzetbe kerülök, mint voltam. Néha megértem, miért nem tesznek meg mindent a kollégáim a növekedés érdekében. Ha nem sikerül nekik, alkalmatlannak kiáltják ki Å‘ket. Ha sikerül, akkor viszont kénytelenek tovább fejlÅ‘dni, tovább növekedni, mí­g végül infarktust nem kapnak.

A következÅ‘ lépést ismét nagyon óvatosan tettem meg: nem tanácsos ráijeszteni valakire, akibÅ‘l valami titkot szeretnénk kihúzni. Jobb, ha úgy teszünk, mintha belemennénk abba, amit kér.

– Igyekszem közvetí­teni a kérését a feletteseim felé. Egyébként nemsokára találkozom is velük Barcelonában, és éppen ezért hí­vtam ide magát. Helyes az a meglátás, miszerint bankunk azóta lendült fel, amióta, mondjuk, az emberek jobb kapcsolatba kerültek magával?

– Mondjuk inkább úgy, hogy jobb kapcsolatba kerültek önmagukkal.

– Igen. De maga által. Vagy tévedek?

– Tudja jól, hogy nem téved.

– Olvasott valamilyen könyvet az üzleti vezetésrÅ‘l, amit én nem ismerek?

– Nem olvasok ilyesmit. De szeretném, ha megí­gérné, hogy valóban átgondolja, amit kértem.

A Scotland Yardnál dolgozó barátjára gondoltam. Ha megí­gérem, és nem teljesí­tem, akkor számí­tsak valamilyen megtorlásra? Lehet, hogy tÅ‘le tanult meg valami hipermodern módszert, ami bámulatos eredményekkel jár?

– Mindent elmesélek, akkor is, ha nem teljesí­ti az í­géretét. De nem tudom, lesz e bármi eredménye, ha nem csinálja végig, amire taní­tom.

– Azt a bizonyos “žfiatalí­tó gyakorlatot”?

– Pontosan.

– Nem elég elméletben ismerni?

– Talán. Az, aki nekem taní­totta, szintén csak egy leí­rásból ismerte meg.

í–rültem, hogy nem kényszerülök olyasmit csinálni, ami kí­vül esik a hatáskörömön, vagy ellentmond az elveimnek. Bár be kell vallanom, hogy a lelkem mélyén engem is nagyon érdekelt ez a história, hiszen én is arra vágytam, hogy megújí­tsam az energiáimat.

Megí­gértem, hogy megteszek minden tÅ‘lem telhetÅ‘t, és Athena elkezdett mesélni egy hosszú, ezoterikus táncról, ami valami Vertex (Csúcs vagy Tengely – nem emlékszem pontosan) keresését szolgálja. Miközben hallgattam, próbáltam objektí­ven szemlélni a képzelgéseit. Egy órányi beszélgetés nem volt elég, ezért megkértem, hogy másnap jöjjön vissza, és segí­tsen megí­rni a beszámolót, amit majd elÅ‘adok a bank igazgatóságának. Beszélgetésünk egyik pillanatában rám mosolygott, és azt mondta:

– Ne féljen többé-kevésbé pontosan leí­rni, amit mondok. íšgy gondolom, hogy az igazgatóság is olyan emberekbÅ‘l áll, mint amilyenek mi vagyunk. Ők is hús-vér emberek, és bizonyára rettentÅ‘en érdeklik Å‘ket a nem hagyományos módszerek.

Athena nagyot tévedett: Angliában a hagyomány mindig erÅ‘sebb, mint az újí­tó szándék. De miért is ne kockáztathatnék – már amennyiben nem veszélyeztetem az állásomat. Persze, tudtam, hogy mivel ez az egész nagyon abszurdan hangzik, kicsit át kell alakí­tani, és úgy kell a többiek elé tárni, hogy Å‘k is megértsék. De ennyi elég is.

MielÅ‘tt belekezdtem barcelonai elÅ‘adásomba, egész reggel ezt ismételgettem magamban: “žmódszerem” eredményes, és csak ez számí­t. Olvastam néhány kézikönyvet, és megtanultam: ahhoz, hogy egy új ötlettel a lehetÅ‘ legnagyobb hatást érjük el, elÅ‘adásunk struktúráját úgy kell felépí­tenünk, hogy ösztönözze a hallgatóságot. Ezért amikor megszólí­tottam a luxushotelban összegyűlt bankárokat, mondandómat egy Szent Pál-idézettel kezdtem: “žIsten a legfontosabb dolgokat elrejtette a bölcsek elÅ‘l, mert Å‘k nem érthetik meg az egyszerűt, és felfedte azokat az egyszerű szí­vűek elÅ‘tt.” (Itt nem lehet tudni, hogy Jézus szavaira utalt e – Máté 11,25 – ahol azt mondja, hogy “žíldalak téged, Atyám, menny és föld ura, mert elrejtetted ezeket a bölcsek és okosak elÅ‘l, és kinyilatkoztattad a kicsinyeknek” -, vagy inkább Pál szavaira – 1Kor 1,27 – aki azt mondja: “žami a világ szerint oktalan, azt választotta ki Isten, hogy megszégyení­tse a bölcseket, és ami a világ szerint gyönge, azt választotta ki Isten, hogy megszégyení­tse az erÅ‘seket” – a Szerk.)

Amikor ezt kimondtam, minden hallgatóm, aki idáig grafikonokat és statisztikákat elemzett, elnémult. Azt gondoltam, hogy most aztán lÅ‘ttek az állásomnak, mégis folytattam. ElÅ‘ször is azért, mert alapos kutatásokat végeztem a témában, és tudtam, mirÅ‘l beszélek, megérdemeltem hát a bizalmat. Másodszor pedig azért, mert bár egyes pillanatokban kénytelen leszek elhallgatni Athena óriási hatását a folyamatra, egészében véve azért mégsem hazudok.

– Felfedeztem, hogy dolgozóink motiválásához manapság több kell, mint a kiváló továbbképzÅ‘ központjainkban tartott tréningek. Mindannyiunknak van egy ismeretlen részünk, ami ha felszí­nre kerül, csodákra képes. Mindannyiunknak megvan rá az oka, hogy miért dolgozzunk: hogy etessük a gyerekeinket, hogy pénzt keressünk és eltartsuk magunkat, hogy igazoljuk a létjogosultságunkat, vagy hogy hozzájussunk egy szelet hatalomhoz. De utunk során vannak unalmas szakaszok, és a titok abban rejlik, hogyan tudjuk átalakí­tani ezeket a szakaszokat az önmagunkkal való találkozássá, vagy valami fennköltebbé. Például: a szépség nem feltétlenül jár gyakorlati haszonnal, mégis úgy keressük, mintha a világ legfontosabb dolga lenne. A madarak megtanulnak énekelni, ami nem jelenti azt, hogy ezzel több élelemhez jutnának, megmenekülnének a ragadozóktól, vagy távol tarthatnák az élÅ‘sködÅ‘ket. A madarak Darwin szerint azért énekelnek, hogy felhí­vják magukra a másik nem figyelmét, és fönntarthassák a fajukat.

Itt egy genfi üzletember félbeszakí­tott, mondván, ragaszkodik a tárgyilagosabb elÅ‘adásmódhoz. De a vezérigazgató biztatott, hogy folytassam, és ez fellelkesí­tett.

– Darwin, akinek sikerült megí­rnia azt a könyvet, amely megváltoztatta az emberiség gondolkodását (A fajok eredete, 1871, amelyben egy majomfaj természetes evolúcióját mutatja be – a Szerk.), azt is mondja, hogy mindazok, akiknek sikerül szenvedélyt ébresztenie valakiben, azt a szertartást ismétlik meg, ami már a barlanglakó emberek idejében kialakult: akkor ugyanis létfontosságú volt az udvarlás, hogy az emberiség fennmaradhasson, és fejlÅ‘dhessen. Kérdezem: mi különbség van az emberi faj fejlÅ‘dése és egy bank fejlÅ‘dése között? Semmi. MindkettÅ‘ ugyanolyan törvényeknek engedelmeskedik: csak a legéletképesebbek maradnak fenn és fejlÅ‘dnek tovább.

Ennél a résznél el kellett mondanom, hogy gondolataim kidolgozásában segí­tségemre volt az egyik alkalmazottam, Sherine Khalil is.

– Sherine, aki jobban szereti, ha Athenának hí­vják, új viselkedésformát hozott a munkahelyére: mondjuk úgy, hogy a szenvedélyt. Igen, a szenvedélyt, ami eszünkbe sem jutna, ha kölcsönökrÅ‘l és könyvelési táblázatokról van szó. A dolgozóim a zene segí­tségével jobban ki tudják szolgálni az ügyfeleiket.

Most egy másik üzletember szakí­tott félbe, mondván, hogy ez már régi trükk: a szupermarketek is ezt alkalmazzák, amikor olyan zenéket hallgattatnak a vásárlókkal, amik vásárlásra ösztönzik Å‘ket.

– De én nem azt mondom, hogy a munkahelyünkön hallgatunk zenét. Nem errÅ‘l van szó: az embereim megváltoztatták az életmódjukat, mert Sherine, vagy Athena, ha úgy tetszik, megtaní­totta Å‘ket táncolni, mielÅ‘tt elindulnak a mindennapi munkába. Nem tudom pontosan, miféle mechanizmusokat indí­t ez el az emberben – én vezetÅ‘ként csak az eredményekért vagyok felelÅ‘s, a folyamatért nem. Én nem táncoltam. De megértettem, hogy alkalmazottaim a táncon keresztül közelebb kerülnek ahhoz, amit csinálnak.

Mindannyian abba az értékrendbe születtünk bele, és abban élünk ma is, amely azt hangoztatja: az idÅ‘ pénz. Azt pontosan tudjuk, hogy mit jelent a pénz. De vajon az idÅ‘ mit jelent? A nap huszonnégy órából, pillanatok végtelen sorából áll. Minden pillanatot ki kell használnunk, amikor csinálunk valamit, vagy épp csak elmélkedünk az életrÅ‘l. Ha lelassulunk, minden sokkal tovább tart. Persze í­gy tovább tart a mosogatás is, meg az egyenlegek összeadása, meg a beérkezÅ‘ összegek jóváí­rása, vagy a jelzáloghitelek elbí­rálása, de miért ne használhatnánk ezt az idÅ‘t arra, hogy közben kellemes dolgokra gondoljunk, vagy csak örüljünk az életnek?

A bank elsÅ‘ embere meglepetten nézett rám. Biztos vagyok benne, hogy azt akarta, folytassam, és meséljek el mindent részletesen, de a jelenlévÅ‘k egy része már kezdett fészkelÅ‘dni.

– Tökéletesen értem, mirÅ‘l beszél – szólalt meg. – Tudom, hogy az alkalmazottai azért kezdtek el lelkesebben dolgozni, mert a napnak legalább egy pillanatában kapcsolatba léphettek önmagukkal. Szeretném megköszönni, hogy elég bátor és rugalmas ahhoz, hogy megosszon velünk egy ilyen kevéssé ortodox elképzelést, ami kiváló eredményeket hoz. De, ha már az idÅ‘rÅ‘l van szó, mivel ez egy konferencia, figyelmeztetem, hogy már csak öt perce van befejezni az elÅ‘adását. Megpróbálna összeállí­tani egy listát a fÅ‘bb pontokról, amelyek lehetÅ‘vé teszik, hogy más fiókokban is alkalmazhassuk a módszereit?

Igaza volt. A jelenlegi állásomra nézve talán elÅ‘nyös lehet mindaz, amit elmondtam, de a további elÅ‘menetelemre nézve végzetes következményekkel járhat, ezért úgy határoztam, hogy megpróbálom röviden összefoglalni a mondandómat.

– Személyes megfigyeléseimre alapozva Sherine Khalillal együtt kidolgoztam néhány pontot, amit a legnagyobb örömmel osztok meg mindenkivel, akit érdekel. A legfontosabbak a következÅ‘k:

1. Mindannyiunknak van olyan rejtett képessége, amely valószí­nűleg örökre ismeretlen is marad. Mégis a szövetségesünkké tehetjük. Mivel lehetetlen megmérni vagy gazdasági értékkel felruházni, sohasem kerül szóba, de itt és most emberekhez beszélek, és biztos vagyok benne, hogy értik, mirÅ‘l van szó, legalábbis elméletben.

2. Az én bankfiókom dolgozóinak esetében ez a képesség egy tánc hatására jött elÅ‘, amely olyan ritmusra épül, amely tudomásom szerint ízsiából származik. De nem is érdekes, honnan jön: egyedül az számí­t, hogy az emberek ki tudják fejezni a testükkel, amit a lelkük üzen. Tudom, hogy a “žlélek” szót itt aligha értik, ezért inkább az “žintuí­ció” szót használnám helyette. És ha ezt sem fogadják el, akkor mondjunk helyette “želemi érzéseket”, mert í­gy tudományosabban hangzik, bár kevesebbet jelent, mint az elÅ‘bbiek.

3. Munkába indulás elÅ‘tt, tornagyakorlatok vagy aerobik helyett arra ösztönzöm a dolgozóimat, hogy legalább egy órát táncoljanak. Ez serkenti a testet és a lelket, és í­gy azzal kezdik a napot, hogy egyfajta kreativitást követelnek maguktól, majd az í­gy felgyülemlett energiát a munkájuk során hasznosí­tják.

4. Az ügyfelek és az alkalmazottak ugyanabban a világban élnek: a valóság nem más, mint elektromos ingerek sora az agyunkban. AmirÅ‘l úgy véljük, hogy “žlátjuk”, az csak egy inger fejünk egyik sötét zugában. Mindazonáltal megpróbálhatjuk megváltoztatni ezt a valóságot, ha egy hullámhosszra kerülünk. Valamely, számomra érthetetlen módon az öröm ragályos, ahogy a lelkesedés és a szeretet is az. De éppí­gy ragályos a szomorúság, a depresszió és a gyűlölet is – vagyis mindazok a dolgok, amelyeket az ügyfelek és a munkatársak “žintuití­v módon” észlelnek. Hogy növeljük a teljesí­tményünket, olyan mechanizmusokra van csupán szükségünk, amelyek fenntartják bennünk a pozití­v ingereket.

– Ez nagyon ezoterikusan hangzik – jegyezte meg egy nÅ‘, aki egy kanadai bank részvényalapjait kezelte.

Kicsit elveszí­tettem a fonalat – úgy éreztem, hogy nem sikerült meggyÅ‘znöm senkit. íšgy tettem, mintha nem vennék tudomást a megjegyzésérÅ‘l, és kreativitásomat segí­tségül hí­vva egy technikai javaslattal fejeztem be az elÅ‘adásomat:

– A banknak olyan kutatásokba kellene befektetnie, amelyek azt vizsgálják, hogyan jön létre ez a ragály, és akkor sokkal több hasznot könyvelhetnénk el.

Annyira elégedett voltam ezzel a lezárással, hogy a fennmaradó két percemmel nem is kí­vántam élni. A konferencia befejeztével, egy igazán kimerí­tÅ‘ nap végén, a vezérigazgató vacsorázni hí­vott – a többi kolléga füle hallatára, mintha meg akarná nekik mutatni, hogy támogatja az elképzeléseimet. AzelÅ‘tt soha nem volt ilyen lehetÅ‘ségem, és ki akartam használni a vissza nem térÅ‘ alkalmat: beszélni kezdtem a dolgozóim megdöbbentÅ‘ teljesí­tményérÅ‘l, a költségvetésrÅ‘l, az értéktÅ‘zsdék problémáiról és az új piacok felkutatásáról. De a vezérigazgató félbeszakí­tott: sokkal jobban érdekelte mindaz, amit Athenától tanultam.

Végül pedig, legnagyobb meglepetésemre, személyes sí­kra terelte a beszélgetést.

– Tudom, mirÅ‘l beszélt az elÅ‘adásában, amikor megemlí­tette az idÅ‘ problémáját. Ez év elején, amikor a szabadságomat töltöttem, elhatároztam, hogy kiülök egy kicsit a kertembe. Kivettem az újságot a postaládából. Semmi fontos – csak amirÅ‘l az újságí­rók eldöntötték, hogy feltétlenül tudnunk kell róla, figyelemmel kell kí­sérnünk, és állást kell foglalnunk az ügyben. Gondoltam, felhí­vok valakit az alkalmazottaim közül, de ezt is hamar elvetettem, hiszen nyilván mindenki a családjával volt. Feleségemmel, gyerekeim és unokáim társaságában megebédeltem, aludtam egyet, majd amikor fölébredtem, följegyeztem pár dolgot, de láttam, hogy még mindig csak délután két óra van, és a szabadságom is csak két nap múlva telik le, és bármennyire szeretek is együtt lenni a családommal, egyszer csak elkezdtem feleslegesnek érezni magam. Másnap, hogy kihasználjam a szabadidÅ‘met, kivizsgáltattam a gyomromat, de szerencsére nem találtak semmi komolyat. Elmentem a fogorvoshoz, aki azt mondta, hogy semmi baja nincs a fogaimnak. Ismét megebédeltem a feleségemmel, a gyerekeimmel és az unokáimmal, ismét aludtam, és délután kettÅ‘kor ismét arra ébredtem, hogy meg kell állapí­tanom: semmi, de semmi sem akad, amivel el tudnám foglalni magamat. Megrémültem: nem lenne valami dolgom? Amikor munkát akarok találni magamnak, általában nem okoz problémát: mindig van valami, amit el kell végezni, egy projekt, amit ki kell dolgozni, egy villanykörte, amit ki kell cserélni, száraz falevelek, amiket össze kell gereblyézni, könyveket pakolni, dokumentumokat rendezni a számí­tógépen, más egyéb. De mi történik, ha a teljes ürességgel kell szembenéznünk? És ebben a pillanatban eszembe jutott valami rettenetesen fontos: a képeslap, ami ott hevert az í­róasztalomon. Feltétlenül el kell mennem a postára, ami egy kilométerre van a házamtól, és fel kell adnom ezt az ünnepi képeslapot. Aztán elcsodálkoztam: miért kell éppen ma elküldenem? Nem lehet, hogy í­gy maradjak, ahogy vagyok, és ne csináljak semmit? Egy sor gondolat suhant át az agyamon: barátok, akik máris olyan dolgokon aggodalmaskodnak, amik még meg sem történtek, ismerÅ‘sök, akik életük minden percére találnak maguknak valamilyen abszurd elfoglaltságot, értelmetlen beszélgetések, hosszú telefonálások, melyek során nem hangzik el semmi fontos. Láttam, hogyan találnak maguknak feladatot a fÅ‘nökeim, csak hogy igazolják rátermettségüket, és láttam alkalmazottakat, akik megijednek, mert aznap nem bí­ztak rájuk semmi fontosat, és ez akár azt is jelentheti, hogy feleslegessé váltak. És látom a feleségemet, aki azon gyötrÅ‘dik, hogy elvált a fiunk, meg a fiamat, aki azon gyötrÅ‘dik, hogy a gyereke rossz jegyeket hoz az iskolából, valamint az unokámat, aki pedig majd belehal a félelembe, hogy elszomorí­tja a szüleit és nagyszüleit – holott mindannyian tudjuk, hogy ezek a jegyek nem is fontosak. Hosszú és kemény harcot ví­vtam önmagammal, hogy ne keljek fel tüstént a helyemrÅ‘l. És az aggódás lassan, nagyon lassan átadta a helyét a nyugodt szemlélÅ‘désnek, és elkezdtem hallgatni a lelkemet – vagy intuí­ciómat, vagy elemi érzéseimet, ki miben hisz. Akárhogy is, ez a részem majd meghalt azért, hogy beszélhessen, én viszont mindig elfoglalt voltam, és nem értem rá meghallgatni. Az én esetemben nem a tánc, hanem a hangok és a mozgás teljes hiánya, a tökéletes csönd és nyugalom idézte elÅ‘, hogy kapcsolatba kerültem önmagammal. És ha hiszi, ha nem, rengeteg dolgot megtudtam a problémákról, amik foglalkoztattak – pedig ezek a problémák nyomtalanul eltűntek, miközben ott üldögéltem. Nem láttam meg Istent, de világossá vált számomra, milyen döntéseket kell hoznom.

MielÅ‘tt kifizettük a számlát, azt tanácsolta, hogy küldjem el azt az alkalmazottat Dubaiba, ahol a bankunk új fiókot készül nyitni – ami mellesleg rendkí­vül kockázatos vállalkozás. Kiváló igazgatóként tisztában kellett lennem azzal, hogy mindent megtanultam már, amire szükségem lehetett, és most nincs más dolgom, mint hogy biztosí­tsam a folytonosságot – tehetséges dolgozómra nagyobb szükség lehet egy új helyen. A vezérigazgató, anélkül hogy tudta volna, segí­tett teljesí­tenem az Athenának tett í­géretemet.

Amikor visszamentem Londonba, rögtön közöltem is vele az ajánlatot. Azonnal elfogadta. Mondta, hogy folyékonyan beszél arabul (ezt már tudtam, hiszen ismerem apja származását). De mi nem arabokkal akartunk üzletelni, hanem külföldiekkel. Megköszöntem a segí­tségét – érdekes módon egyáltalán nem volt kí­váncsi az elÅ‘adásomra, csak annyit kérdezett, hogy mikor pakolja össze a holmiját.

A mai napig nem tudom, hogy igaz e ez a história a Scotland Yardnál dolgozó szeretÅ‘rÅ‘l.

Azt hiszem, hogy ha igaz volna, már elfogták volna Athena gyilkosát. Különben meg egy szót sem hiszek abból, amit az újságok í­rtak az ügyrÅ‘l. Elmondhatom magamról, hogy értek a pénzhez, sÅ‘t, még azt is van szerencsém tudni, hogy a tánc segí­ti a dolgozóimat a jobb munkavégzésben, de azt soha nem fogom megérteni, miért van, hogy a világ legjobb rendÅ‘rsége egyes gyilkosokat el tud kapni, másokat viszont futni hagy.

Ennek azonban már semmi jelentÅ‘sége nincs.

A következÅ‘ fejezet feltöltése: 16.02.07

Kedves Olvasóim, mivel nem beszélem a nyelvüket, megkértem a kiadót, hogy üzeneteiket fordí­tsa le nekem, ugyanis nagyon sokat jelent tudnom, hogy új könyvem milyen gondolatokat és érzéseket ébreszt.

Szeretettel:

Paulo Coelho

ДЕВЯТАЯ ГЛАВА

Павел Подбельский, 57 лет, хозяин квартиры

У нас с Афиной было нечто общее – и она, и я бежали из родных мест, спасаясь от ужасов войны, и попали в Англию еще в детстве, просто я оказался здесь на полвека раньше. Оба мы знали, что, невзирая на все перемены, традиции остаются и на чужбине, язык и религия выживают, члены общин жмутся друг к другу, ища защиты от окружения, навсегда чужого для них.

Да, традиции наших культур остаются живы, а вот желание вернуться на родину постепенно исчезает. Оно сменяется надеждой, которой мы любим себя обманывать, но которая никогда не осуществится: я больше не увижу Ченстохов, Афина и ее семья больше не будут жить в Бейруте.

И, конечно, если бы не это родство душ и чувство общности, я предпочел бы сдать третий этаж своего дома на Бассет-Роуд жильцам без детей. Однажды такая ошибка уже была совершена, и в результате я жаловался на шум днем, а мои квартиранты – на шум ночью. И тот, и другой коренились в священных элементах бытия – в плаче и в музыке – но, поскольку мы с моими жильцами принадлежали к разным мирам, то терпимого отношения между нами не возникло.

Афину я честно предупредил, но она ответила, что я могу не беспокоиться: ее сын целый день проводит у бабушки с дедушкой. А моя квартира имела то преимущество, что помещалась совсем неподалеку от банка, где она работала.

И вот, несмотря на мои предупреждения, вытерпела она только первую неделю, а потом не выдержала. На восьмой день после вселения с ребенком на руках позвонила мне в дверь.

— Простите, он никак не может заснуть. Не могли бы вы сделать музыку потише?..

Все воззрились на нее.

— Что это такое?

Мальчик у нее на руках мгновенно перестал плакать, словно, как и мать, удивился при виде танцующих людей.

Я нажал кнопку «Ð¿Ð°ÑƒÐ·Ð°», обеими руками поманил их к себе и, когда Афина переступила порог, снова пустил запись на полную громкость, чтобы не прерывать ритуал. Она уселась в углу, укачивая ребенка, и вскоре он уснул, несмотря на грохот ударных. Высидела всю церемонию, ушла вместе с другими гостями и, как я предвидел, утром, отправляясь на работу, вновь позвонила в мою дверь.

— То, что я увидела вчера, в объяснениях не нуждается. Я знаю, что значит, когда люди танцуют с закрытыми глазами. И сама часто так делала. Это были единственные в моей жизни минуты мира и душевного спокойствия. Раньше, до рождения Виореля, мы с мужем и нашими друзьями часто бывали в клубах и на дискотеках. И я видела, как люди танцуют с закрытыми глазами: одни – чтобы произвести впечатление «Ð½Ð° публику», а другие – так, словно ими управляет какая-то необоримая сила. А я с тех пор, как помню себя, находила в танце способ войти в контакт с чем-то неизмеримо более сильным, чем я. Мне только хотелось бы знать, что это за музыка.

— А что вы делаете в воскресенье?

— Да ничего особенного. Буду гулять с Виорелем в Риджент-Парке, дышать воздухом. У меня будет еще много времени для собственных дел – а пока мой распорядок дня подчинен сыну.

— Я пойду с вами, если не возражаете.

За два дня до нашей прогулки Афина снова пришла на ритуал. Мальчик через несколько минут заснул, а мать молча смотрела на то, что происходило вокруг. Она была совершенно неподвижна, но я видел, что душа ее – там, среди танцующих.

*

Ð’ воскресенье, когда мы гуляли в парке, я попросил ее повнимательней всматриваться и вслушиваться в окружающий ее мир – в трепещущие на ветру листья, в воду озера, в птичий щебет и собачий лай, в крики детей, носившихся из стороны в сторону и повиновавшихся будто своей, особой логике, недоступной пониманию взрослых.

— Все движется. И не просто так, а – в своем ритме. И все, что движется в своем ритме, порождает звук. Так происходит и здесь, и в любой другой точке нашей планеты. Наши далекие предки, когда прятались от стужи в своих пещерах, тоже замечали это: все на свете движется и производит шум. Они, вероятно, воспринимали это со страхом, а потом стали понимать, что так входит с ними в контакт Высшее Существо. И они принялись подражать этим звукам, раздававшимся вокруг, надеясь, что возникнет связь с этим Существом. Так появились музыка и танец. Несколько дней назад вы сказали, будто во время танца можете контактировать с чем-то неизмеримо более могущественным, чем вы сами.

— Ð’ танце я обретаю свободу. Верней сказать, я становлюсь свободным духом, который может странствовать по всей Вселенной, наблюдать настоящее, угадывать грядущее, превращаться в сгусток чистой энергии. И я получаю от этого огромное наслаждение и ни с чем несравнимую, никогда прежде не испытанную радость. Был в моей жизни период, когда я была преисполнена решимости превратиться в святую: я возносила хвалу Господу музыкой и движениями своего тела. Но сейчас этот путь наглухо для меня закрыт.

— Какой путь?

Она поудобнее устраивала сына в коляске. Я видел – она не хочет отвечать. И настаивал на своем, ибо знал: когда уста затворены, должно быть произнесено нечто очень важное.

Совершенно невозмутимо и так, словно молчание неизменно должно было сначала согреть требования, предъявляемые ей жизнью, Афина рассказала мне о том, как священник – быть может, ее единственный друг – отказал ей в причастии. И о том, как в этот миг с ее уст сорвалось проклятие. Она порвала с католической церковью.

— Святой – это тот, кто умеет возвеличить свою жизнь, — объяснил я. – Достаточно понять, что все мы находимся здесь по некоей причине, и тогда достаточно будет вести себя в соответствии с нею. Тогда можно смеяться над большими или малыми страданиями и двигаться вперед без страха, осознавая, что каждый шаг исполнен смысла. Мы можем довериться свету, который источает Вершина.

— Что такое «Ð’ершина»? Ð’ геометрии так называют высшую точку треугольника.

— Не только в геометрии. Это – верхушка, пик, кульминация. Это – рубеж для всех тех, кто, заблуждаясь, как свойственно каждому человеку, не теряют из виду свет, исходящий из сердца. Этим искусством мы и пытаемся овладеть, собираясь на наши ритуалы. Вершина скрыта внутри нас, и достичь ее мы сможем, если признаем ее и если сумеем различить ее свет.

Я объяснил, что танец, который она видела у меня в квартире накануне (в то время нас было десятеро в возрасте от 19 до 65 лет), назван мною «Ð¿Ð¾Ð¸ÑÐº Вершины». Афина спросила о происхождении этого названия.

И я рассказал, что вскоре после окончания Второй мировой войны кое-кому из моей родни удалось ускользнуть от коммунистического режима, устанавливающегося в Польше, и перебраться в Англию. По слухам, в этой стране особенно ценились произведения искусства и старинные книги – их-то и надо было везти с собой.

Картины и статуэтки сразу же были проданы, а книги пылились в дальнем углу. Потом я учился по ним читать, ибо моя мать не хотела, чтобы я забыл родной язык. Ð’ один прекрасный день между страницами книги Томаса Мальтуса я обнаружил два листка бумаги, исписанных рукой моего деда, погибшего в концлагере. Стал читать, думая, что это – распоряжения насчет имущества или послание какой-нибудь тайной возлюбленной (в семье жила легенда о том, что в России дед в кого-то влюбился).

На самом деле, это был отчет о его поездке в Сибирь во время революции. Там, в маленьком городке Дедов он влюбился в одну актрису. По словам деда, она входила в некую секту, члены которой считали определенный вид танца средством спасения от всех бед, ибо он позволял вступать в контакт со «ÑÐ²ÐµÑ‚ом Вершины».

Опасаясь, что традиция может пресечься, поскольку жителей городка должны были переселить в другое место (Дедов граничил со строящимся полигоном для испытаний ядерного оружия), актриса и ее друзья попросили деда записать все, что он узнал. Он так и сделал, но, вероятно, не придал этому особого значения, ибо спрятал листки в книгу, где я их и обнаружил много лет спустя.

На этом месте Афина перебила меня:

— Но танец нельзя описать словами! Его можно только исполнить.

— Совершенно верно. Да и в записях было сказано лишь, что надо танцевать до изнеможения, уподобляясь альпинистам, совершающим восхождение на вершину. Танцевать до тех пор, пока не начнешь задыхаться, и тогда организм будет получать и потреблять количество кислорода, к которому не привык. Это приведет к потере ощущений пространства и времени и к утрате собственной личности. Танцевать под ритмичный звук барабана, повторяя это ежедневно, и осознать, что в определенный момент глаза начинают закрываться сами собой, и мы различаем исходящий из нас свет, который отвечает на наши вопросы и высвобождает скрытое в нас могущество…

— И ваши тоже?

Вместо ответа я предложил ей присоединиться к нашей группе, тем более, что Виорель прекрасно засыпал при любом шуме. И на следующий день, в условленный час Афина пришла ко мне. Я представил ее остальным как соседку; никто ни о чем не спрашивал ее и не рассказывал о себе. Когда пришло время, я включил музыку, и мы начали танцевать.

Сначала Афина присоединилась к нам, продолжая держать сына на руках, но вскоре он уснул, и тогда она положила его на диван. Прежде чем закрыть глаза и впасть в транс, я увидел, что она постигла путь к Вершине.

И с тех пор она ежедневно, кроме воскресений, появлялась у меня. Я ставил музыку, которую один мой друг вывез из русских степей, и мы принимались танцевать в буквальном смысле – до упаду. Через месяц она попросила у меня запись.

— Я хочу делать это по утрам, перед тем, как отвести сына к моей матери и отправиться на работу.

— Мне кажется, — возразил я, — что люди, связанные между собой одной энергией, создают некую особую ауру и помогают всем и каждому впасть в транс. А кроме того, если заниматься этим перед работой, то надо быть готовой к увольнению, потому что весь день вы будете утомлены до предела.

Подумав немного, она отвечала так:

— Ð’Ñ‹ правы в том, что касается коллективной энергии. Я вижу, что в вашей группе – пять супружеских пар, включая вас с женой, и все они обрели любовь. И потому могут разделить эту позитивную энергию со мной. Но я-то – одна. Вернее, я – с сыном, но он пока еще не в силах выразить свою любовь в доступной нашему пониманию форме. И я предпочитаю принять свое одиночество: если попытаюсь бежать от него, то никогда больше не встречу достойного партнера. Если же не противиться ему, то, быть может, что-нибудь переменится. Я уже могла убедиться, что, когда стараешься бороться с одиночеством, оно становится только крепче, зато слабеет, когда мы попросту не замечаем его.

— Ð’Ñ‹ пришли к нам в поисках любви?

— Что ж, это достойная причина, но я отвечаю: «ÐÐµÑ‚». Не за любовью. Я ищу смысла моей жизни, который пока сводится к заботам о сыне. И я опасаюсь, что это способно будет погубить его – либо чрезмерной и мелочной опекой, либо тем, что я буду проецировать на него собственные несбывшиеся ожидания, нереализованные мечты. Как-то на днях, во время танца, я почувствовала, что выздоровела. Если бы дело касалось физического самочувствия, это можно было бы назвать чудом. Но это было из сферы духовного – как если бы что-то, тревожившее меня, вдруг исчезло.

Я знал, о чем она говорит.

— Меня ведь никто не учил танцевать под эту музыку, — продолжала она. – Но у меня такое чувство, вернее – предчувствие, будто я знаю, что делаю.

— Ничему и не надо учиться. Вспомните нашу первую прогулку в парке – природа сама творит ритм, соответствующий каждому мгновению.

— И любить меня тоже никто не учил. Но я любила Господа, любила своего мужа, сейчас люблю сына и родителей. И все равно – чего-то не достает. И, хотя я устаю после танца, но, остановившись, чувствую, как на меня снисходит благодать – я впадаю в глубокий экстаз. Я хотела, чтобы это состояние продолжалось весь день. И чтобы оно помогло мне обрести недостающее – любовь мужчины. Ð’ танце я могу видеть его сердце, хоть и не в силах различить его лицо. Я ощущаю его близость и потому должна быть внимательна: я хочу танцевать утром, чтобы в течение всего дня не пропустить ничего из происходящего вокруг.

— А вы знаете, что означает слово «ÑÐºÑÑ‚аз»? Это слово греческое и буквально переводится так: «Ð²Ñ‹Ð¹Ñ‚и из самого себя». Целый день провести в таком состоянии – это чересчур и для тела, и для души.

— Я все же попытаюсь.

Убедившись, что мне ее не переубедить, я сделал копию записи. И с тех пор, ежедневно просыпаясь от доносившихся сверху грохота музыки и звука ее шагов, я спрашивал себя, как ей удается работать в банке после того, как она целый час провела в трансе? Как-то раз, повстречав ее в подъезде, я предложил выпить кофе. Афина сообщила мне, что размножила запись, и теперь многие ее сослуживцы тоже ищут Вершину.

— Может быть, я зря это сделала? Это – тайна?

Да нет, разумеется. Скорее наоборот – она помогала мне сохранять почти пресекшуюся традицию. Ð’ заметках моего деда я нашел упоминание о какой-то женщине: та рассказывала об одном монахе, который уверял, что в нас присутствуют все наши предки и бесчисленные поколения потомков. Освобождаясь, мы тем самым освобождаем и человечество.

— И, значит, все жители того сибирского городка должны быть рады. И просто – должны быть. Их труд благодаря вашему деду возрождается в этом мире. Но вот что меня занимает: почему вы решили начать танцевать, прочитав эти странички? А если бы в них речь шла о спорте, то решили бы стать футболистом?

Меня никогда еще не спрашивали об этом.

— Дело в том, что я в ту пору был болен. Какая-то редкая разновидность артрита. Врачи сказали, что годам к тридцати пяти я буду прикован к инвалидному креслу. Времени впереди оставалось мало, вот я и решил тогда посвятить себя тому, что впредь будет для меня недоступно. А дед на этом клочке бумаги записал, что обитатели Дедова верили в целебные свойства транса.

— И, судя по всему, оказались правы.

Я ничего ей не ответил, хотя не разделял ее убежденности. Быть может, ошиблись врачи, вынося мне свой приговор. Быть может, сознание того, что юный эмигрант не может позволить себе роскошь болеть, оказало столь могучее воздействие на мое бессознательное, что вызвало естественную реакцию организма. А быть может, все-таки случилось чудо, опровергающее мою присущую доброму католику убежденность в том, что танцы не исцеляют.

Я вспоминаю, как в отрочестве, не найдя музыки, которая отвечала бы душевному настроению, я натягивал на голову черный капюшон и, представляя, что мира вокруг меня не существует, переносился мысленно в Дедов, ко всем этим людям, к моему деду и его возлюбленной-актрисе. Ð’ обступавшем меня безмолвии я просил их научить меня танцу, вывести за положенные мне границы, ибо в самом скором времени мне будет грозить паралич. Чем больше двигалось мое тело, тем отчетливей видел я свет, исходящий из моего сердца, и тем большему я учился – то ли у самого себя, то ли у теней прошлого. Я даже овладел способностью слышать музыку, звучавшую на их ритуалах, и когда много лет спустя кто-то из моих приятелей побывал в Сибири, я попросил его привезти несколько дисков и к неописуемому своему изумлению услышал на одном из них музыку, много лет назад воображенную мной.

Но Афине я решил об этом не рассказывать – она показалась мне человеком очень впечатлительным, внушаемым и неуравновешенным.

Незадолго до ее поездки на Ближний Восток у нас с нею состоялся еще один разговор: тогда она была счастлива и умиротворена, и как будто обрела желаемое – любовь.

— Мои коллеги создали группу и называют себя «ÐŸÐ°Ð»Ð¾Ð¼Ð½Ð¸ÐºÐ¸ Вершины». Все это благодаря вашему деду.

— Благодаря вам – вы испытали потребность разделить это знание с другими. Я слышал, что вы собираетесь уезжать, и хочу поблагодарить вас за то, что сумели придать новый масштаб тому, что я делал на протяжении многих лет, пытаясь рассеять этот свет среди немногих заинтересовавшихся им людей. Но делал я это робко, ибо опасался, что люди сочтут всю эту историю полной чушью.

— А знаете, что я обнаружила? Экстаз – это способ выйти из себя, но танец – это возможность подняться в Космос. Открыть новые измерения, при этом не нарушая контакта с собственным телом. Благодаря танцу мир духовный и мир реальный способны сосуществовать. Мне кажется, что балерины стоят на пуантах потому, что одновременно прикасаются к земле и достигают небес.

Насколько я помню, это были последние слова Афины. Во время танца, которому мы предавались с ликованием, мозг теряет свою контролирующую силу, и бразды правления над телом у него перехватывает сердце. Лишь в такие мгновения появляется Вершина.

Если веришь в нее, разумеется.

Следующая глава будет опубликована: 19.02.07

“Дорогие читатели, так как я не говорю на Вашем языке, то я попросил Издателя перевести мне Ваши послания. Ваши мысли о моей новой книге очень важны для меня.
С Любовью.”

Пауло Коэльо

الفصل الثالث

ديدر أونيل، 37 سنة، طبيبة، تُعرف بــــ’«Ø¥Ø¯Ù‘ا».

إذا اتصل بنا رجل غريب اليوم وتكلّم قليلاً، لا يُقدّم اقتراحات، لا يقول شيئاً مميّزاً، مع ذلك يولينا ذاك الاهتمام الذي نادراً ما نتلقّاه، نكون قادرات إلى حدّ على مطارحته الفراش في الليلة ذاتها، شاعرات نسبياً أننا مغرمات. هذه حالنا نحن النساء، ولا ضير في ذلك، فمن طبيعة الأنثى أن تُشرّع نفسها للحب بسهولة.

كان هو الحب عينه الذي شرّعت نفسي له في لقائي الأول مع «Ø§Ù„أم» عندما كنت في التاسعة عشرة من العمر. كانت أثينا في مثل هذه السنّ يوم دخلتْ للمرة الأولى في حالة انخطاف وهي ترقص. لكن، كان ذلك الشيء المشترك الوحيد بيننا، أي عمر ابتدائنا.

وكنا في باقي الوجوه مختلفتين تماماً وعميقاً، خصوصاً في تعاطينا مع الآخرين. وبصفة معلّمة لها، لطالما بذلت ما في وسعي لمساعدتها في بحثها الداخلي. أما كصديقة، مع أنني لست على ثقة بأنّ مشاعر الصداقة كانت متبادلة، فإنني حاولت إنذارها من أنّ العالم غير مُهيّأ لنوع التحوّلات التي أرادت إحداثها. أذكر أنني قضيتُ بعض الليالي قبل أن أسمح لها بأن تتصرّف بحرية، وتنصاع لأوامر قلبها.

كانت مشكلتها العظمى أنها امرأة من القرن الثاني والعشرين تحيا في القرن الحادي والعشرين، من دون أن تتستَّر على هذا الواقع. هل دفعت ثمناً؟ بالتأكيد دفعت. لكنها كانت لتدفع ثمناً أغلى لو أنها قمعت نفسها الأَثيرة الحقيقية، كانت لتشعر بالمرارة والإحباط، بالقلق على الدوام «Ù„ما قد يظن الآخرون»ØŒ والقول «Ø³ÙˆÙ أحلّ هذا وذاك أولاً، ثم سأكرّس نفسي لحلمي»ØŒ والتذمّر أن «Ø§Ù„ظروف لا تكون ملائمة أبداً».

الكلّ يبحث عن المعلّم الأفضل، ومع أنّ تعاليم المعلّمين قد تكون إلهية المضمون فإنهم جميعاً بشر. وهذا أمر يصعب على الناس تقبّله. لا تخلط بين المعلّم والدرس، بين الطقس الديني والانتشاء، بين ناقل الرمز والرمز بذاته. إن «Ø§Ù„تقليد» يرتبط مع تلاقينا بقوى الحياة وليس الناس الذين يُحدثوها. لكننا ضعفاء: نسأل «Ø§Ù„أم» أن ترسل إلينا مرشدين، بيد أن كل ما تبعث به هو الإشارات إلى الدرب التي علينا أن نسيرها.

مثيرون للشفقة أولئك الذين يبحثون عن الرعاة، بدل التوق إلى الحرية! إن التلاقي مع الطاقة العُليا مفتوح لأي يكن، لكنه يظل بعيداً عن أولئك الذين يلقون المسؤولية على عاتق الغير. إن وقتنا على هذه الأرض مقدّس، وعلينا الاحتفاء بكل لحظة.

لقد نُسيت أهمية ذلك بالكامل: حتى العُطل الدينية حوّلت إلى فرص للذهاب إلى الشاطىء أو المتنزّه أو التزلّج على الثلج. انتفت الطقوس. لم يعد بالإمكان تحويل الأفعال العادية إلى تجلّيات المقدّس. نطهو الطعام، وبدل أن نفرغ حبّنا في إعداده، نتذمّر من أنه مضيعة للوقت. نعمل ونحمل أنفسنا على التصديق أنه لعنة إلهية، في حين أن علينا استخدام مهاراتنا لخلق المتعة ونشر طاقة «Ø§Ù„أم».

جعلت أثينا العالم المكتنز الذي نحمله جميعاً في نفوسنا يطفو على السطح، من دون أن ندرك أنّ الناس ليسوا مهيّئين بعدُ لتقبّل قدراتهم.

نحن النساء، عندما نكون في بحث عن معنى لحياتنا أو عن درب المعرفة، نتماهى دوماً بنماذج أنثوية أربعة:

العذراء، )ولست هنا في صدد الكلام عن فتاة عذراء من الناحية الجنسية( ينبع بحثها من استقلاليتها التامّة، وكلّ ما تتعلّمه هو ثمرة قدرتها على مواجهة التحدّيات وحدها.

الشهيدة، تجد طريقها إلى المعرفة الذاتية من خلال الألم والخنوع والعذاب.

القدّيسة، تجد السبب الحقيقي لحياتها في الحب غير المشروط، وفي قدرتها على العطاء من دون طلب شيء في المقابل.

أخيراً، الساحرة، تبرّر وجودها في البحث عن اللذّة التامة اللامحدودة.

بطبيعة الحال، على المرأة أن تختار أحد هذه النماذج الأنثوية، لكنّ أثينا كانت النماذج كلها دفعة واحدة.

بديهياً، يمكننا تبرير سلوكها، زاعمين أنّ كل من يدخلون حالة من الانخطاف أو الانتشاء يفقدون الاتصال مع الواقع هذا خطأ: العالم المادي والعالم الروحاني هما وجهان لعملة واحدة. يمكننا أن نرى الألوهية في كلّ ذرّة غُبار. لكن ذلك لا يمنعنا من مسحها باسفنجة مبلّلة. الألوهية لا تختفي، بل تتحوّل إلى السطح النظيف.

كان على أثينا أن تكون أكثر حذراً. عندما أتأمّل في حياة تلميذتي وموتها، يبدو لي أنه كان حرياً بي أن أغيّر سلوكي أنا أيضاً.

الفصل التالي سيعرض في 13/02/2007

أعزّائي القرّاء،

بما أنه ليس في إمكاني التحدّث بلغتكم، طلبت من شركة المطبوعات للتوزيع والنشر، الناشر باللغة العربية، أن تترجم لي كل تعليقاتكم القيّمة على روايتي الجديدة. ملاحظاتكم وآراؤكم تعني لي الكثير.

مع حبّي،

باولو كويليو

Kilencedik fejezet

Pavel Podbielski, 57 éves, lakástulajdonos

Athenában és bennem volt valami közös: mindketten háborús menekültek voltunk, és mindketten gyerekkorunkban kerültünk Angliába, csak éppen én több mint ötven évvel ezelÅ‘tt. Mindketten tudtuk, hogy a megváltozott körülmények ellenére a hagyományok a száműzetésben is fennmaradnak – a közösség tagjai összejárnak, a nyelv és a vallás tovább él, az emberek pedig igyekeznek védeni és támogatni egymást abban a környezetben, amely mindig idegen marad.

És ahogy a hagyományok fennmaradnak, úgy tűnik el szép lassan a hazatérés vágya. A szí­vünkben tovább él, mert ezzel a reménnyel szeretjük magunkat áltatni – de soha nem lesz belÅ‘le tett: én soha többé nem fogok Czestochowában élni, Å‘ pedig soha nem tér vissza a családjával Bejrútba.

Ez a szolidaritás késztetett arra, hogy kiadjam neki Basset Road i házam harmadik emeletét – mert egyébként nem fogadtam volna kisgyermekes bérlÅ‘t. Ebbe a hibába egyszer már beleestem, és két következménye volt: én a nappali zaj miatt panaszkodtam, amit Å‘k csaptak, Å‘k pedig az éjszakai zaj miatt, amit én csaptam. Mindkét zajnak szent forrásai voltak – a sí­rás és a zene -, de mivel két teljesen különbözÅ‘ világ részei voltak, nehéz volt elviselni egyikünknek a másikét.

Neki is elmondtam ezt, de Å‘ csak annyit felelt, hogy ami a gyereket illeti, legyek nyugodt: napközben a nagyszüleinél lesz. És a lakás közel van a munkahelyéhez, az egyik környékbeli bankhoz.

Figyelmeztetésem és az Å‘ makacs kitartása ellenére nyolc nappal késÅ‘bb csöngettek az ajtómon. Ő volt az, karján a gyermekkel:

– A kisfiam nem tud aludni. Nem lehetne, hogy csak ma lehalkí­tja a zenét?

Mindenki ránézett.

– Mi ez?

A gyermek a karjában egy szempillantás alatt abbahagyta a sí­rást, mintha Å‘ is megdöbbent volna, mint az anyja, látván azt a sok embert, akik hirtelen abbahagyták a táncot.

Megnyomtam a gombot, ami megállí­totta a magnószalagot, intettem, hogy lépjen beljebb, és máris újraindí­tottam a zenét, hogy ne zavarjam meg a szertartást. Athena leült a szoba egyik sarkába, a karjában ringatta a gyermekét, és látta, hogy az könnyedén elalszik, a dobok és a különbözÅ‘ fémeszközök csapta zaj ellenére. Végignézte az egész szertartást, aztán elment, amikor a többiek is elmentek. Másnap reggel, munkába menet pedig – ahogy vártam – becsöngetett hozzám.

– Nem kell elmagyarázni, mit láttam: lehunyt szemű, táncoló embereket. Tudom, mit jelent ez, mert magam is szoktam csinálni, és ezek életem legnyugodtabb és legboldogabb percei. MielÅ‘tt anya lettem, a férjemmel és a barátaimmal gyakran jártam táncos szórakozóhelyekre, ahol szintén láttam lehunyt szemmel táncoló embereket. Néhányuk csak a többieket akarta lenyűgözni, másokat viszont mintha valami magasabb erÅ‘ mozgatott volna. És amióta az eszemet tudom, én is a táncban lelem meg azt az eszközt, ami révén érintkezésbe tudok lépni valami nálam hatalmasabb erÅ‘vel. De szeretném megtudni, mi volt ez a zene.

– Mit csinál jövÅ‘ vasárnap?

– Semmi különöset. Sétálok Viorellel a Regent’s Parkban, szí­vunk egy kis friss levegÅ‘t. Ráérek még magammal foglalkozni, ezért úgy döntöttem, hogy életemnek ebben a szakaszában elsÅ‘sorban a fiammal foglalkozom.

– Akkor magukkal megyek.

Athena a sétánk elÅ‘tti két napon is megjelent a rituálén. A kisfiú ezúttal is pillanatok alatt elaludt, Å‘ pedig szó nélkül figyelte a mozgást. És bár mozdulatlanul ült a dí­ványon, biztos voltam benne, hogy a lelke velünk táncol.

Vasárnap délután, miközben a parkban sétáltunk, arra kértem, hogy figyeljen jól oda mindenre, amit lát és hall: a szélben hintázó falevelekre, a tó vizének hullámaira, a madarak énekére, a kutyaugatásra, a gyerekek kiabálására, akik ide-oda rohangálnak, mintha valami furcsa logikának engedelmeskednének, amit a felnÅ‘ttek nem érthetnek meg.

– Minden mozgásban van. És minden valamilyen ritmusra mozog. És minden, ami ritmusra mozog, hangot kelt. Ez történik most itt, és a világon mindenütt. Az Å‘seink is felfigyeltek erre, amikor a hideg elÅ‘l a barlangba húzódtak: a dolgok mozognak, és hangot adnak. Az elsÅ‘ emberek talán megijedtek, de rögtön utána csodálni kezdték ezt a jelenséget, és megértették, hogy í­gy kommunikál velük a Magasabb Lény. Elkezdték utánozni a hangokat és a mozgásokat, abban a reményben, hogy ezzel Å‘k is megszólí­thatják ezt a Lényt: megszületett a zene és a tánc. Néhány napja maga is azt mondta nekem, hogy amikor táncol, kapcsolatba kerül valami magasabb erÅ‘vel.

– Amikor táncolok, szabad nÅ‘ vagyok. Jobban mondva: szabad lélek, ami képes beutazni az univerzumot, látni a jelent, és megjósolni a jövÅ‘t, és tiszta energiává változni. Ez végtelen örömmel tölt el, olyan boldogsággal, ami sokkal több mindannál, amit valaha is átéltem és át fogok még élni. Életem egy szakaszában mindenáron szentté akartam válni – a zenével és testem mozdulataival akartam dicsérni az Istent. De ez az út végleg járhatatlanná vált számomra.

– Milyen út vált járhatatlanná?

Megigazí­totta a gyermeket a babakocsiban. Láttam rajta, hogy nem akar válaszolni erre a kérdésre, de nem tágí­tottam: amikor valaki elhallgat, olyankor valami fontosat akar elmondani.

Teljesen érzelemmentes hangon, mint akinek világéletében némán kellett elviselnie az élet fájdalmait, elmesélte nekem a templomi jelenetet, amikor a pap – talán az egyetlen barátja -, megtagadta tÅ‘le a szent ostyát. És az átkot, amit azonnal kimondott, és hogy örökre szakí­tott a katolikus egyházzal.

– Az a szent, aki az életével azzá teszi magát – magyaráztam. – Elég, ha megértjük, hogy mindannyian valamilyen célból vagyunk itt, és elég, ha elkötelezzük magunkat ennek a célnak. Ha í­gy teszünk, képesek leszünk nevetni kisebb-nagyobb szenvedéseinken, és félelem nélkül menni elÅ‘re, abban a biztos tudatban, hogy minden lépésünknek megvan a maga értelme. Csak követni kell a fényt, ami a VertexbÅ‘l árad.

– Miféle VertexbÅ‘l? A matematikában a háromszög legmagasabb pontját hí­vják í­gy.

– Az életben is a legmagasabb pontot nevezzük í­gy: a Vertex, vagyis a Csúcs mindazoknak az embereknek a célja, akik ugyanúgy hibáznak, mint bárki más, de még a legnehezebb pillanataikban sem tévesztik szem elÅ‘l a fényt, ami a szí­vükbÅ‘l árad. Ezt próbáljuk gyakorolni a csoportunkban. A Vertex bennünk van, és akkor juthatunk el hozzá, ha felismerjük és elfogadjuk a fényét.

Elmagyaráztam neki, hogy a táncot, amit a legkülönbözÅ‘bb korú emberek elÅ‘adásában látott (akkor éppen tí­zen voltunk – a legfiatalabb tizenkilenc, a legidÅ‘sebb hatvanöt éves), a “žVertex keresésének” kereszteltem el. Athena megkérdezte, hogy találtam rá erre az egészre.

Elmeséltem neki, hogy családom egy részének sikerült nyomban a második világháború után elmenekülnie az új, kommunista rezsim elÅ‘l, és Lengyelországot elhagyva Angliában telepedtek le, velem együtt. Hallomásból tudták, hogy jó, ha hoznak magukkal régi műtárgyakat és könyveket, mert a világnak ezen a részén sokat ér az ilyesmi.

A festményeket és a szobrokat rögtön el is adták, de a könyvek egy sarokban porosodtak. Mivel az anyám azt akarta, hogy beszéljek és olvassak lengyelül, ezekbÅ‘l a könyvekbÅ‘l taní­tott. És egy szép napon egy XIX. századi kiadású Thomas Malthus-könyvben fölfedeztem a nagyapám kétlapnyi feljegyzését, aki egy koncentrációs táborban halt meg. Elkezdtem olvasni, azt gondolván, hogy valamiféle végrendelet, vagy szerelmes levél egy titkos szeretÅ‘nek, ugyanis a nagyapámról az a legenda járta, hogy Oroszországban beleszeretett valakibe.

Valóban volt némi kapcsolat a lapok és a legenda között. A kommunista forradalom idején tett szibériai utazásának beszámolója volt. Ott, a távoli Diedov falvában beleszeretett egy szí­nésznÅ‘be. (A térképen nem található ilyen nevű falu: vagy szándékosan változtatták meg a nevét, vagy a település szűnt meg a Sztálin által erÅ‘ltetett emigrációk után – a szerkesztÅ‘ megjegyzése.) A nagyapám szerint a nÅ‘ egy szekta tagja volt, amely minden bajra egy meghatározott táncot tart gyógyí­rnak, ez a tánc ugyanis kapcsolatot teremt a Vertex fényével.

A szekta tagjai nagyon féltek, hogy az egész hagyomány eltűnik a föld szí­nérÅ‘l, s a falut kilakoltatják, a helyét pedig atomkí­sérletekre használják majd. Ezért a szí­nésznÅ‘ a barátaival együtt arra kérte a nagyapámat, hogy í­rjon le mindent, amit tud. Ő meg is tette, de bizonyára nem tulajdoní­tott túl nagy jelentÅ‘séget a dolognak, hiszen jegyzeteit benne felejtette egy könyvben, hogy végül én találjam meg.

Athena félbeszakí­tott:

– De hát egy táncról nem lehet í­rni. Azt csak átélni lehet.

– így van. A jegyzetek voltaképpen csak ennyit mondanak: a kifulladásig kell táncolni, mintha alpinisták volnánk, akik megmásznak egy szent hegyet. Addig kell táncolni, mí­g a lihegéstÅ‘l megváltozik a szervezetünk oxigénellátása: a megszokott másmilyen, furcsa lesz. És ennek következtében elveszí­tjük az identitásunkat, a térrel és az idÅ‘vel való kapcsolatunkat. Ha csak dobszóra táncolunk, és ezt mindennap megismételjük, megértjük, hogy egyszer csak magától becsukódik a szemünk, és megpillantunk egy halvány fényt, ami belülrÅ‘l jön, és megválaszolja a kérdéseinket, kiteljesí­ti rejtett erÅ‘inket.

– Maga már fejlesztett ki valamilyen erÅ‘t?

Válasz helyett azt javasoltam, hogy csatlakozzon a csoportunkhoz, hiszen úgy tűnik, a kisfiú is jól érzi magát, még a legnagyobb hangzavarban is. Másnap már kezdéskor ott volt. Bemutattam a társaimnak, de csak annyit mondtam róla, hogy Å‘ a felsÅ‘ szomszéd. Senki nem mesélt az életérÅ‘l, és tÅ‘le sem kérdezték meg, hogy mivel foglalkozik. Amikor eljött az ideje, bekapcsoltam a zenét, és elkezdtünk táncolni.

Gyermekével a karján kezdett el táncolni, de a fiú rögtön elaludt, és Athena letette a dí­ványra. MielÅ‘tt lehunytam a szemem, és transzba estem, még láttam, hogy tökéletesen megértette a Vertex útját.

Vasárnap kivételével mindennap ott volt a gyerekkel. Éppen csak üdvözöltük egymást, betettem a zenét, amit egy barátom hozott az orosz sztyeppékrÅ‘l, és elkezdtünk táncolni, kifulladásig. Egy hónap múlva másolatot kért a szalagról.

– Szeretném reggelente is csinálni, mielÅ‘tt elviszem Viorelt az anyámhoz, és elmegyek dolgozni.

Ellenkeztem:

– ElÅ‘ször is, úgy gondolom, hogy a csoport, ahol mindenki ugyanahhoz az energiához kapcsolódik, kedvezÅ‘ aurát képez, és megkönnyí­ti a transzba esést. Másodszor, aki munka elÅ‘tt táncol, az nem tesz mást, mint hogy kirúgatja magát, hiszen egész nap holtfáradt lesz.

Athena rövid gondolkodás után í­gy válaszolt:

– A kollektí­v energiával kapcsolatban igaza van. íšgy látom, a csoportjában négy pár van, meg maga a feleségével. Vagyis egytÅ‘l egyig mindenki megtalálta a szerelmet. Ezért pozití­v rezgéseket küldenek felém is. De én egyedül vagyok. Jobban mondva a fiammal, de az Å‘ szeretete még nem tud megnyilvánulni oly módon, hogy azt megérthessük. Ezért inkább szeretném elfogadni a magányomat: ha most megfutamodom elÅ‘le, soha nem találok magamnak társat. Ha viszont harc helyett elfogadom, talán megváltoznak a dolgok. Megtapasztaltam, hogy a magány akkor a legerÅ‘sebb, ha megpróbálunk harcolni ellene. Ha viszont nem veszünk róla tudomást, elgyengül.

– Azért jött a csoportunkba, hogy megtalálja a szerelmet?

– Azt hiszem, jó ok lenne, de a válaszom: nem. Azért jöttem, mert keresem az életem értelmét, ami eddig egyedül a fiam, és félek, hogy éppen ezzel fogom Å‘t tönkretenni: akár a túlzott féltéssel, akár azzal, hogy vele akarom majd megvalósí­ttatni az álmaimat, amiket nekem nem sikerült. A napokban történt, hogy tánc közben úgy éreztem: meggyógyultam. Ha valami testi bajról lett volna szó, azt mondanánk, hogy csoda történt. De nekem lelki bajom volt, ami egyszerre eltűnt.

Pontosan tudtam, mirÅ‘l beszél.

– Senki nem taní­tott meg erre a zenére táncolni – folytatta Athena. – De úgy érzem, tudom, mit csinálok.

– Nem is kell ezt megtanulni. Jusson eszébe a sétánk a parkban: a természet teremtette meg a ritmust, és maga csak alkalmazkodott minden pillanathoz.

– Szeretni sem taní­tott meg senki. De szerettem már Istent, a férjemet, és szeretem a fiamat és a családomat. És mégis hiányzik valami. Bár a táncban elfáradok, amikor abbahagyom, mégis egyfajta kegyelmi állapotba kerülök, valami mély eksztázisba. Azt szeretném, ha ez az eksztázis egész nap tartana. És hogy segí­tsen megtalálnom azt, ami hiányzik az életembÅ‘l: egy férfi szerelmét. Amikor táncolok, mindig látom ennek a férfinak a szí­vét, ha az arcát nem is. Érzem, hogy közel van, és ezért ébernek kell lennem. Táncolnom kell reggel, hogy utána egész nap oda tudjak figyelni mindenre, ami körülöttem történik.

– Tudja, mit jelent az “žeksztázis” szó? Görög eredetű, és annyit tesz: önkí­vület. És az egész napot “žmagán kí­vül” tölteni: túl magas elvárás ez a testtÅ‘l és a lélektÅ‘l.

– Azért megpróbálnám.

Láttam, hogy felesleges gyÅ‘zködnöm, és lemásoltam neki a szalagot. Attól kezdve mindennap arra a zenére ébredtem, hallottam a lépteit, és nem értettem, hogy képes végezni a banki munkáját napi egy óra transz után. Amikor egyszer összefutottunk a kapuban, behí­vtam egy kávéra. Athena elmesélte, hogy további másolatokat készí­tett a szalagról, és most már több munkatársa is a Vertexet keresi.

– Rosszul tettem? Titkos volt?

Persze, hogy nem, éppen ellenkezÅ‘leg: egy majdnem kihalt hagyományt segí­tett életben tartani. A nagyapám feljegyzéseiben az egyik nÅ‘ azt mondja, hogy egy szerzetes, aki ellátogatott a környék falvaiba, azt állí­totta, minden Å‘sünk és minden utánunk következÅ‘ generáció itt él bennünk. És ha felszabadí­tjuk önmagunkat, azzal az egész emberiséget felszabadí­tjuk.

– Akkor azok a szibériai nÅ‘k és férfiak most itt vannak velünk, és bizonyára nagyon örülnek. A munkájuk most ezen a földön születik újjá, hála a maga nagyapjának. De hadd kérdezzek valamit: mért kezdett el táncolni a szöveg elolvasása után? Ha valami sportról olvasott volna, akkor most focista lenne?

Ezt a kérdést még senki nem tette föl.

– Mert akkoriban beteg voltam. Egy nagyon ritka í­zületi gyulladásban szenvedtem, és az orvosok azt mondták, hogy készüljek fel rá: harmincöt éves koromra tolószékbe kerülök. íšgy éreztem, kevés az idÅ‘m, és ki akartam próbálni mindent, amire késÅ‘bb majd nem leszek képes. A nagyapám pedig azt is leí­rta arra a kis papí­rdarabra, hogy Diedov lakói hittek a transz gyógyí­tó erejében.

– És a jelek szerint igazuk volt.

Nem válaszoltam – én nem voltam ebben olyan biztos. Talán csak az orvosok tévedtek. Talán csak az a körülmény, hogy a családommal együtt bevándorló vagyok egy idegen országban, és nem engedhetem meg magamnak azt a luxust, hogy beteg legyek, dolgozott olyan intenzí­ven a tudattalanomban, hogy a szervezetemet ellenállásra serkentette. Vagy talán valóban csoda történt, ami homlokegyenest ellentmond annak, amit katolikus vallásom hirdet, mely szerint a tánc nem gyógyí­t.

Emlékszem, kamaszkoromban – mivel akkor még nem találtam rá a megfelelÅ‘ zenére – egy fekete kapucnit húztam a fejemre, és elképzeltem, hogy megszűnik körülöttem a világ: a lelkem ilyenkor Diedovba utazott, és találkozott az ottani nÅ‘kkel és férfiakkal, a nagyapámmal és imádott szí­nésznÅ‘jével. És a szoba csöndjében arra kértem Å‘ket, hogy taní­tsanak meg táncolni, áttörni a korlátaimat, mert hamarosan örökre lebénulok. Minél jobban mozgott a testem, annál erÅ‘sebb volt a fény, ami a szí­vembÅ‘l áradt, és annál többet tanultam – talán önmagamtól, talán a múlt szellemeitÅ‘l. Még azt is el tudtam képzelni, milyen zenét hallgathattak a szertartásaikon. Aztán amikor, évekkel késÅ‘bb, egy barátom Szibériába utazott, megkértem, hogy hozzon nekem lemezeket – és legnagyobb megdöbbenésemre az egyik kí­sértetiesen hasonlí­tott ahhoz, amit én a diedovi táncokhoz elképzeltem.

De ezt inkább nem mondtam el Athenának: könnyen befolyásolható embernek tűnt, és úgy láttam, nagyon ingatag lelkiállapotban van.

– Talán helyesen cselekszik – mondtam végül. Ennyit, és nem többet.

Ezenkí­vül még egyszer beszélgettünk, röviddel a Közel-Keletre való utazása elÅ‘tt. Boldognak tűnt, mintha megtalálta volna, amit keresett: a szerelmet.

– A munkatársaim egy csoportot alkottak, és “ža Vertex zarándokainak” nevezik magukat. Hála a maga nagyapjának.

– Hála magának, amiért úgy érezte, hogy meg kell osztania ezt az élményt másokkal is. Tudom, hogy el fog menni, és szeretném megköszönni, hogy új dimenziót adott annak, amin én évek óta fáradozom, igyekezve a kevésbé fogékonyakkal is megosztani ezt a fényt, de mindig félénken, tartva attól, hogy kinevetik az egész történetemet.

– Tudja, mire jöttem rá? Hogy ahogy az eksztázis valóban a magunkon kí­vül kerülés képességét jelenti, a tánc egyfajta kiszállás az űrbe. íšj dimenziók felfedezése, de úgy, hogy közben kapcsolatban maradunk a testünkkel. A táncban megfér egymás mellett a spirituális és a valós élet, konfliktusok nélkül. Azt hiszem, a balett-táncosok azért állnak lábujjhegyre, hogy egyszerre érintsék a földet és az eget.

Ha jól emlékszem, ezek voltak az utolsó szavai. Bármilyen tánc során, amelynek örömmel átadjuk magunkat, agyunk elveszí­ti a kontrollt, és testünket a szí­vünk irányí­tja tovább. A Vertex csak ebben a pillanatban jelenik meg.

Már ha hiszünk benne, persze.

A következÅ‘ fejezet feltöltése: 13.02.07

Kedves Olvasóim, mivel nem beszélem a nyelvüket, megkértem a kiadót, hogy üzeneteiket fordí­tsa le nekem, ugyanis nagyon sokat jelent tudnom, hogy új könyvem milyen gondolatokat és érzéseket ébreszt.

Szeretettel:

Paulo Coelho