Προτού φύγουν όλες αυτές οι σημειώσεις από το γραφείο μου και ακολουθήσουν το πεπρωμένο που τους προόριζα, είχα σκεφτεί να τις μετατρέψω σε κανονικό βιβλίο, με θέμα μια πραγματική ιστορία δημοσιευμένη κατόπιν εξαντλητικής έρευνας.Άρχισα να διαβάζω μια σειρά από βιογραφίες, που ίσως με βοηθούσαν να γράψω το βιβλίο, και κατάλαβα κάτι: η γνώμη του συγγραφέα για τον κεντρικό ήρωα επηρεάζει τελικά το αποτέλεσμα των ερευνών. Καθώς πρόθεσή μου δεν ήταν να πω τη γνώμη μου, αλλά ναδείξω πώς είδαν την ιστορία της «μάγισσας του Πορτομπέλο» οι πρωταγωνιστές της, εγκατέλειψα τελικά την ιδέα του βιβλίου· θεώρησα καλύτερο να μεταφέρω απλώς αυτά που μου είχαν αφηγηθεί.
Χίρον Ράιαν, 44 ετών, δημοσιογράφος
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΝΑΒΕΙ ΤΟ ΛΥΧΝΑΡΙ για να το κρύψει πίσω από την πόρτα: ο σκοπός του φωτός είναι να φέρει περισσότερο φως γύρω του, να ανοίξει μάτια, να αποκαλύψει τα θαύματα που υπάρχουν γύρω μας.
Κανείς δε θυσιάζει το σημαντικότερο πράγμα που έχει:
την αγάπη.
Κανείς δεν εναποθέτει τα όνειρά του στα χέρια εκείνων που μπορεί να τον καταστρέψουν.
Εκτός από την Αθηνά.
Πολύ καιρό μετά το θάνατό της, η παλιά δασκάλα της μου ζήτησε να τη συνοδεύσω μέχρι την πόλη Πρέστον Πανς, στη Σκοτία. Εκεί, βάσει ενός φεουδαρχικού νόμου που καταργήθηκε μέσα σε ένα μήνα, η πόλη απένειμε επίσημη χάρη σε 81 ανθρώπους και στις γάτες τους, που είχαν εκτελεστεί για εξάσκηση μαγείας το 16ο και το 17ο αιώνα.
Σύμφωνα με τον επίσημο εκπρόσωπο των Συμβουλίων μαρόνων του Πρέστουνγκραντζ και του Ντόλφινστουν, «οι περισσότεροι καταδικάστηκαν χωρίς καμία χειροπιαστή απόδειξη, παρά μόνο βάσει μαρτύρων κατηγορίας οι οποίοι δήλωναν ότι είχαν διαισθανθεί την παρουσία κακοποιών πνευμάτων».
Δεν αξίζει τον κόπο να αναφερθούμε ξανά στις υπερβολές της Ιεράς Εξέτασης, με τις αίθουσες βασανιστηρίων και τις εκτελέσεις στην πυρά του μίσους και της εκδίκησης. Στο δρόμο, όμως, η Έντα επανέλαβε πολλές φορές ότι υπήρχε κάτι στην όλη υπόθεση που της φαινόταν απαράδεκτο: η πόλη και ο 14ος βαρόνος του Πρέστουνγκραντζ και του Ντόλφινστοουν «απένειμαν χάρη» σε ανθρώπους που είχαν εκτελεστεί στυγνά.
«Έχουμε μπει για τα καλά στον 21ο αιώνα και οι απόγονοι των πραγματικών εγκληματιών, εκείνων που σκότωναν αθώους, θεωρούν ακόμα ότι τους ανήκει το δικαίωμα να “συγχωρούν”. Ξέρεις εσύ, Χίρον».
Ήξερα. Ένα καινούριο κυνήγι μαγισσών έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος. Αυτή τη φορά το όπλο δεν είναι πλέον το πυρωμένο σίδερο, αλλά η ειρωνεία ή η καταπίεση. Όλοι όσοι ανακαλύψουν κατά τύχη κάποιο χάρισμα που διαθέτουν και τολμήσουν να μιλήσουν γι’ αυτό αντιμετωπίζονται με δυσπιστία. Ο άντρας τους, η γυναίκα τους, το παιδί τους, δεν έχει σημασία ποιος, αντί να νιώθουν περήφανοι, τους απαγορεύουν να αναφέρουν καν το θέμα, από φόβο μην εκτεθεί η οικογένειά τους στο χλευασμό των άλλων.
Πριν γνωρίσω την Αθηνά, πίστευα ότι όλα αυτά δεν ήταν παρά ένας δόλιος τρόπος εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου. Το ταξίδι μου στην Τρανσιλβανία για το ντοκιμαντέρ σχετικά με τους βρικόλακες ήταν επίσης ένας τρόπος να δείξω πόσο εύκολο είναι να εξαπατήσεις τον κόσμο· κάποιες δεισιδαιμονίες παραμένουν στο μυαλό των ανθρώπων, όσο παράλογες κι αν φαίνονται, και τελικά τις εκμεταλλεύονται οι ασυνείδητοι.
Όταν επισκέφτηκα το κάστρο του Δράκουλα, που είχε ανακαινιστεί μόνο και μόνο για να δώσει στους τουρίστες την αίσθηση ότι βρίσκονταν σε κάποιο ιδιαίτερο μέρος, ήρθε να με βρει ένα κυβερνητικό στέλεχος· υπαινίχθηκε ότι, όταν το ντοκιμαντέρ θα προβαλλόταν από το BBC, εγώ θα λάμβανα ένα αρκετά «ξεχωριστό» (όπως μου είπε) δώρο. Όπως υποστήριξε, θα συνέβαλλα στη διάδοση της σημασίας του μύθου, συνεπώς μου άξιζε ν’ ανταμειφθώ πλουσιοπάροχα.
Ένας από τους ξεναγούς είπε ότι ο αριθμός των επισκεπτών αυξανόταν κάθε χρόνο και ότι οποιαδήποτε αναφορά στην περιοχή θα λειτουργούσε θετικά, ακόμα κι αν διαβεβαίωνε τους τηλεθεατές ότι το κάστρο ήταν ψεύτικο, ότι ο Βλαντ Ντράκουλα ήταν ιστορική προσωπικότητα που δεν είχε καμία σχέση με το μύθο και ότι όλα αυτά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από το παραλήρημα ενός Ιρλανδού συγγραφέα (Σ.τ.Σ.: Μπραμ Στόκερ) που δεν είχε πάει ποτέ εκεί.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή κατάλαβα ότι, όσο ακριβής κι αν ήμουν ως προς τα γεγονότα, θα υποστήριζα άθελά μου το ψέμα· ακόμα κι αν η κεντρική ιδέα του σεναρίου μου ήταν ακριβώς να απομυθοποιήσω την περιοχή, το κοινό πιστεύει τελικά ό,τι θέλει. Ο ξεναγός είχε δίκιο, στην ουσία θα συνέβαλλα στην προπαγάνδα. Εγκατέλειψα αμέσως τα σχέδιά μου, παρόλο που είχα επενδύσει μεγάλο χρηματικό ποσό στο ταξίδι και στην έρευνα.
Όμως η μετάβασή μου στην Τρανσιλβανία τελικά θα επηρέαζε τη ζωή μου σε μεγάλο βαθμό: γνώρισα την Αθηνά, την περίοδο που έψαχνε να βρει τη μητέρα της. Το πεπρωμένο, το μυστηριώδες, αμείλικτο πεπρωμένο, μας έφερε τον έναν απέναντι στον άλλο, στο ασήμαντο φουαγιέ ενός ακόμα πιο ασήμαντου ξενοδοχείου. Ήμουν μάρτυρας της πρώτης συζήτησής της με την Ντίντρε – ή Έντα, όπως προτιμά να τη λένε. Παρακολούθησα, σαν να ήμουν παρατηρητής του εαυτού μου, τον άδοξο αγώνα που έδωσε η καρδιά μου για να μη με σαγηνεύσει μια γυναίκα που δεν ανήκε στον κόσμο μου. Χειροκρότησα όταν η λογική έχασε τη μάχη και η μόνη εναλλακτική λύση που μου απέμεινε ήταν να παραδοθώ, να παραδεχτώ ότι ήμουν ερωτευμένος.
Κι αυτός ο έρωτας με οδήγησε να δω τελετές που ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι υπήρχαν, δύο φορές υλοποίηση με τη δύναμη του πνεύματος, καταστάσεις έκστασης. Πίστευα ότι με είχε τυφλώσει η αγάπη, γι’ αυτό και αμφισβητούσα τα πάντα· η αμφισβήτηση, αντί να με παραλύσει, με έσπρωξε σε ωκεανούς που δεν μπορούσα να παραδεχτώ ότι υπήρχαν. Αυτή η δύναμη, στις πιο δύσκολες στιγμές, με έκανε ικανό να αντιμετωπίσω την κυνικότητα άλλων συναδέλφων δημοσιογράφων και να γράψω για την Αθηνά και τη δουλειά της. Κι αφού η αγάπη παραμένει ζωντανή, έστω κι αν η Αθηνά έχει πια πεθάνει, συνεχίζει να υπάρχει και η δύναμη, αλλά παρ’ όλα αυτά η μόνη μου επιθυμία είναι να ξεχάσω όλα όσα είδα και έμαθα. Μόνο κρατώντας την Αθηνά από το χέρι θα μπορούσα να περιπλανηθώ σε αυτό τον κόσμο.
Σε αυτόν είναι οι δικοί της κήποι, τα δικά της ποτάμια, τα δικά της βουνά. Τώρα που έφυγε, έχω ανάγκη να ξαναγίνουν γρήγορα όλα όπως πριν· θα επικεντρωθώ στα προβλήματα που προκαλεί η κίνηση στους δρόμους, στην εξωτερική πολιτική της Μεγάλης Βρετανίας, στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τους φόρους μας. Θέλω να πιστέψω ξανά ότι ο κόσμος της μαγείας είναι μονάχα ένα καλοστημένο κόλπο. Ότι οι άνθρωποι είναι προληπτικοί. Ότι όσα δεν μπορεί να εξηγήσει η επιστήμη δεν έχουν δικαίωμα ύπαρξης.
Όταν οι συγκεντρώσεις στην Oδό Πορτομπέλο άρχισαν να βγαίνουν εκτός ελέγχου, έγιναν αμέτρητες συζητήσεις για τη συμπεριφορά της, παρόλο που σήμερα χαίρομαι που δε με άκουσε ποτέ. Αν μας παρηγορεί κάτι όταν ζούμε την τραγωδία τού να χάνουμε κάποιον που αγαπάμε πολύ, αν υπάρχει κάτι, είναι η ελπίδα, πάντα απαραίτητη, ότι ίσως έτσι είναι καλύτερα.
Ξυπνάω και κοιμάμαι μ’ αυτή την πεποίθηση: καλύτερα που έφυγε η Αθηνά προτού βρεθεί στην κόλαση αυτής της γης. Ποτέ δε θα κατάφερνε να ξαναβρεί την πνευματική της γαλήνη μετά τα γεγονότα που της έδωσαν το χαρακτηρισμό «η μάγισσα του Πορτομπέλο». Η υπόλοιπη ζωή της θα ήταν μια πικρή σύγκρουση των προσωπικών της ονείρων με τη συλλογική πραγματικότητα. Γνωρίζοντας το χαρακτήρα της, πιστεύω πως θα πάλευε μέχρι τέλους, θα σπαταλούσε την ενέργεια και τη χαρά της προσπαθώντας να αποδείξει κάτι που κανείς, κανείς απολύτως, δε θα ήταν διατεθειμένος να πιστέψει.
Ποιος ξέρει, ίσως να επιζήτησε το θάνατο όπως ο ναυαγός επιζητά κάποιο νησί. Μάλλον έμεινε πολλές φορές ξημέρωμα σε σταθμούς του μετρό, περιμένοντας να της επιτεθούν ληστές που δεν έρχονταν ποτέ. Περπάτησε στις πιο επικίνδυνες γειτονιές του Λονδίνου ψάχνοντας ένα δολοφόνο που δε φανερωνόταν. Προκάλεσε την οργή των δυνατών, που δεν μπόρεσαν να δείξουν το θυμό τους.
Μέχρι που κατάφερε να τη δολοφονήσουν βίαια. Aλλά, στο κάτω κάτω, πόσοι από εμάς καταφέρνουμε να μη δούμε πράγματα σημαντικά για τη ζωή μας να χάνονται από τη μια στιγμή στην άλλη; Δεν αναφέρομαι εδώ μόνο σε ανθρώπους, αλλά και στα ιδανικά μας και στα όνειρά μας: ίσως αντισταθούμε μία μέρα, μία εβδομάδα, μερικά χρόνια, αλλά είμαστε καταδικασμένοι να χάσουμε. Το σώμα μας παραμένει ζωντανό, όμως η ψυχή μας, αργά ή γρήγορα, θα δεχτεί το τελειωτικό χτύπημα. Το τέλειο έγκλημα, γιατί δεν ξέρουμε ποιος δολοφόνησε τη χαρά μας, ποια είναι τα κίνητρα και πού βρίσκονται οι ένοχοι.
Κι αυτοί οι ένοχοι, που δε λένε τα ονόματά τους, έχουν άραγε επίγνωση των πράξεών τους; Νομίζω πως όχι, γιατί είναι κι οι ίδιοι θύματα της πραγματικότητας που δημιούργησαν, όσο καταθλιπτικοί, υπερόπτες, ανίκανοι και ισχυροί κι αν είναι.
Δεν καταλαβαίνουν και δε θα καταλάβαιναν ποτέ τον κόσμο της Αθηνάς. Ευτυχώς που τον λέω έτσι: ο κόσμος της Αθηνάς. Δέχομαι τελικά ότι πέρασα από αυτόν, χαριστικά, όπως κάποιος που βρίσκεται σε ένα όμορφο παλάτι δοκιμάζοντας τα καλύτερα φαγητά έχοντας επίγνωση ότι όλα αυτά είναι μονάχα μια γιορτή, ότι το παλάτι δεν είναι δικό του, ότι το φαγητό δεν αγοράστηκε με τα δικά του χρήματα και ότι κάποια στιγμή τα φώτα θα σβήσουν, οι οικοδεσπότες θα πάνε για ύπνο, οι υπηρέτες θα γυρίσουν στα δωμάτιά τους, η πόρτα θα κλείσει κι αυτός θα βρεθεί ξανά στο δρόμο, ψάχνοντας για ταξί ή περιμένοντας το λεωφορείο, επιστρέφοντας στην καθημερινή μετριότητά του. Επιστρέφω. Ή μάλλον ένα κομμάτι μου επιστρέφει σ’ αυτό τον κόσμο όπου μόνο αυτό που βλέπουμε, αγγίζουμε και μπορούμε να εξηγήσουμε έχει σημασία. Θέλω πάλι πρόστιμα για υπερβολική ταχύτητα, κόσμο να συζητάει μπροστά στα ταμεία της τράπεζας, αιώνια παράπονα για τον καιρό, ταινίες τρόμου και αγώνες της Φόρμουλα 1. Αυτός είναι ο κόσμος που πρέπει να συνηθίσω για την υπόλοιπη ζωή μου. Θα παντρευτώ, θα κάνω παιδιά και το παρελθόν θα γίνει μακρινή ανάμνηση που τελικά θα με κάνει να αναρωτιέμαι όλη τη μέρα: Γιατί τυφλώθηκα έτσι, πώς μπόρεσα να φανώ τόσο αφελής;
Ξέρω επίσης ότι, τις νύχτες, ένα άλλο κομμάτι του εαυτού μου θα μείνει να περιπλανιέται στο κενό, σε επαφή με πράγματα εξίσου αληθινά όσο το πακέτο με τα τσιγάρα και το ποτήρι με το τζιν που έχω μπροστά μου. Η ψυχή μου θα χορεύει με την ψυχή της Αθηνάς, θα βρίσκομαι μαζί της όσο κοιμάμαι, θα ξυπνάω ιδρωμένος, θα πηγαίνω στην κουζίνα να πιω ένα ποτήρι νερό, θα καταλαβαίνω ότι, για να πολεμήσω τα φαντάσματα, θα πρέπει να χρησιμοποιώ πράγματα που δεν είναι μέρος της πραγματικότητας. Τότε, ακολουθώντας τη συμβουλή της γιαγιάς μου, θα βάζω ένα ψαλίδι ανοιχτό στο κομοδίνο δίπλα στο προσκεφάλι μου κι έτσι θα κόβω τη συνέχεια του ονείρου.
Την επόμενη μέρα θα κοιτάζω το ψαλίδι μετανιωμένος. Όμως πρέπει να προσαρμοστώ ξανά σ’ αυτό τον κόσμο, αλλιώς θα τρελαθώ.
Το επόμενο κεφάλαιο θα δημοσιευτεί στο διαδίκτυο στις 12.03.07
Αγαπητοί αναγνώστες, επειδή δε μιλώ τη γλώσσα σας, ζήτησα από τον Έλληνα εκδότη μου να μου μεταφέρει τα σχόλιά σας μεταφρασμένα. Οι σκέψεις σας για το καινούριο μου βιβλίο είναι εξαιρετικά σημαντικές για μένα.
Με αγάπη,
Paulo Coelho
{ 18 comments… read them below or add one }
XEKINHSA TELEIWS TYXAIA NA DIAVASW VIVLIO S XEKINHSA SIGEKRIMENA ME TON ALXIMISTH KAI DN XERW POS,ME LOGIA APLA ME EKANES NA DW TA PRAGMATA DIAFORETIKA..PISTEYW STO PEPRWMWNO SE OTI EXIGEITAI MESA AP TA MATIA THS PSIXIS K ME VOITHAS MESA AP TA VIVLIA SOY NA XEFYGW AP TH PRAGMATIKA POU ME FILAKIZEI..EISAI OMOIDEATHS K SIGEKRIMENA O MENTORAS TWN IDEWN MOY.DN XERW AN THA DIAVASEIS TO SXOLIO MOY AYTO H THA TO ANALAVOYN ANTHRWPOI TOY EKDOTIKOY SOY OIKOY,OYTE PISTEYW OTI PERIMENEIS TO DIKO MOY MPRAVO STA MAGIKA SOY TAXIDIA,APLA S EYXARISTW POY MOY DEIXNEIS OTI MPORW NA FTIAXW ENA ONEIRO KAI NA XATHW S AYTO EXONTAS THBN ELPIDA OTI THA GINEI PRAGMATIKITHTA..
I woke up this morning upset by a strange dream that I saw.
My happy self… (I don’t know exactly why I saw my happy self out of me, like another person..) gave me a book and told me to hurry because in a few minutes somehting would change and the last decade of mankind would start. I know it sounds crazy, like all dreams more all less. The book was a prophecy. Although I love books, it seemed stupid for me to read this book, so I just took it and went outside to see what would happen. I realised I was in an old Roman city with a lot of canals. There were many people outside. A priest stopped me, he saw my book and asked to have it (he seemed a different kind of priest, young and pure and clever…), and although I never give away my books, I gave him this book quite willingly. Later I found my mum, and we were standing at the balconi of a huge building and below us was the see or lake (I’m not sure). We were looking at the horizon when accidentaly i push a small stone off the balconi and it fell in the water. Immediately the water became clear, so clear that you could see the bottom. In the bottom there was an old kitchen and a table. On the table was lying a small girl who seemed like she had been sleeping and woke form my stone. She had just opened her eyes which were huge and blue and were staring at us very intensively like with fear and anger. I’m sorry I write in such detail, i don’t mean to be tiring, it might be stupid that I describe all this but I feel like it.. Anyway, my mum wanted to look at her from closer so she put herself outside the fence of the balconi and she was hanging there over the water. As you can imagine this made me very scared. I’ll keep it short from now on. My mum fell in the water and when she came out, after a while the girl stood up and came slowly out of the water climbing up some stairs all the way to the balconi where we were. At the end of the stairs there were an old mirror and a small table with an old brush on it. In front of it there was a chair,the girl sat there and she was brushing her red hair. My mum went closer and told her that she was beautiful and asked her in a charming way what would she like to have so as to get married. I thought that the only thing she has which is so valuable, is her virginity. The girl turned and looked at me in anger with her huge eyes, as if she had read my thought. There was where I woke up. I have read your book ‘The warrier of light’and it was beautiful for me. I love the way you write. I only thought of you this morning because as I was drinking my coffee and thinking of my strange dream and of the girl who seemed to be important, I saw beside me a newspaper with you on the front page and the tittle ‘What if God was a woman?’ I read the article about your new book and here I am in your site. About my dream (my sincerety is often missunderstood and I want to be clear) I know it all might have to do with my subconscious feelings and thoughts, (I ‘ve studied psychology, I can understand my self) , I just wanted to share it with you cause in a strange way it led me to you and your new book. Congratulations for your beautiful way of writing and inspiring others in every word…
Maria, Greece
Εκπληκτική περιγραφή της απεγνωσμένης προσπάθειας ενός ανθρώπου να μην σκέφτεται όσα αδυνατεί να συλλάβει με το νου, όσα δεν δύναται να ερμηνεύσει λογικά. Μια μάχη άνιση απέναντι σε μια ενεργή διαίσθηση που δεν του επιτρέπει να την αγνοήσει. Είναι πανταχού παρούσα και εκμεταλλεύεται τη χαλαρή ώρα του ύπνου για να καταστήσει εντονώτερα αισθητή την παρουσία της.
Πρόκειται για ένα θέμα που έχει απασχολήσει πολλούς ανθρώπους, ακόμη κι αν δεν το συζήτησαν ποτέ ανοιχτά. Είτε λόγω αυτολογοκρισίας, είτε γιατί δε βρήκαν πρόθυμους ακροατές.
Το πρώτο κεφάλαιο με γοήτευσε και ανυπομονώ να αναγνώσω το επόμενο!
Δεν θα πω πολλά λόγια γιατί είμαι σίγουρη πως και αυτό το βιβλίο θα είναι εξαιρετικό. Και αυτό φυσικά οφείλεται κατά τη γνώμη μου στο τρόπο που μπορείς και δουλεύεις με το συλλογικό ασυνείδητο. Γνωρίζεις πολύ καλά πως λειτουργεί και το αφήνεις να αναμειγνύεται με τις ιστορίες σου. Για αυτό και εμείς που τις διαβάζουμε νοιώθουμε ότι είμαστε απόλυτα σύμφωνοι μαζί σου. Πιστοί σου οπαδοί στη ψυχή. Πιστεύουμε ότι η ψυχή σου είναι ακριβώς όπως την δική μας. Τόσο όμοιες. Σε αγαπώ που μ αφήνεις να μοιράζομαι τη ψυχή σου μαζί μου και σε ευχαριστώ που έχεις αυτό το ταλέντο και το χρησιμοποιείς.
Μιλάτε για πράγματα,τα οποία νιώθουμε μόνο όταν είμαστε σε φάσεις αναζήτησης ή συνειδητοποίησης.Σας ευχαριστούμε που δεν είμαστε μόνοι…
Πολλοί είναι τόσο λατρευτοί σε ένα, δεδομένου ότι ένας είναι σε πολλοί. Αυτό είναι η αγάπη αυτοί δημιουργία – ο τοκετός είναι η ευδαιμονία αυτή συνουσία – η διάλυση είναι η ευδαιμονία πολλοί. Όλη, κατά συνέπεια που αναμειγνύεται ευδαιμονία αυτοί, είναι. Το μηδέν είναι πέρα από την ευδαιμονία. Ο άνδρας ευχαριστεί στην ένωση με τη γυναίκα η γυναίκα στο χωρισμό από το παιδί.
ΥΓ.ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ,ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΣ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟ.
Απο το πρώτο κεφάλαιο του νέου σου βιβλίου καταλαβαίνω οτι πρόκειται για ακόμα ένα ταξίδι στον κόσμο του ανεξήγητου με την έννοια του μαγικού. Πραγματικά μιλάς στην ψυχή μου με τα βιβλία σου και είσαι ο μόνος συγγραφέας που κατάφερε να με κάνει να διαβάσω δυο βιβλία του μέσα σε δυο μέρες.
Τον πολεμιστή του φωτός πλεόν το χρησιμοποιώ σαν ψυχολόγο και όχι σαν βιβλίο! Κάθε φορά που δεν είμαι καλά το διαβάζω και ως δια μαγείας όλα μέσα μου ησυχάζουν..
Με χαροποιεί ιδιαίτερα που (απ’ οτι κατάλαβα) αναφέρεσαι στις μάγισσες στο καινούργιο σου βιβλίο καθώς κατά τη γνώμη μου είναι ένα θέμα πολύ παρεξηγημένο απ’ όλους τους λαούς.
Ανυπομονώ να εκδοθεί και να σου πω πόσο μ’ άρεσε.
Να είσαι καλά εσύ και οι άνθρωποι που αγαπάς.
ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ…
Αρχηγέ των σύγχρονων συγγραφέων και μέγιστε ομότεχνέ μας, σε χαιρετώ! Αν και δεν έχω μέχρι στιγμής διαβάσει κάποιο βιβλίο σου, άκουσα πολλούς φίλους να συζητάνε για σένα και τα έργα σου, με απαράμιλλο θαυμασμό και γνωρίζοντας απ’έξω κάποιες ατάκες των ηρώων σου, πράγμα που με εντυπωσίασε! Δεν έχω διαβάσει ούτε καν τον Αλχημιστή ακόμα, κι αυτό γιατί ασχολούμαι με την ποίηση και δεν βρίσκω χρόνο να μελετήσω, κάποιο από τα άλλα λογοτεχνικά είδη! Θα περιμένω ακόμα μέχρι να δω δείγμα γραφής σου στην ποίηση και είμαι βέβαιος πως γράφεις, όπως άλλωστε όλοι οι συγγραφείς, όχι για να σε κρίνω φυσικά, αλλά μόνο για να σε αναλύσω και να σε μελετήσω κι εγώ! Όταν επιθυμείς κάτι πολύ, όλη η φύση συνωμοτεί υπέρ σου για να το πετύχεις….και θα το πετύχεις!
Καλή επιτυχία με το νέο βιβλίο! Γιώργος
Mister Coelho,
I love reading your books,I have them all and I would like to have this one also!It’s amazing the way you write in your books,and also with this!I wait soon to have it in my hands,not only me but everyone!
You are the best this is the truth!
And hope to see you in Greece soon!
Κύριε Coelho,
δεν έχω διαβάσει όλα τα βιβλία σας, αλλά κάθε φορά που διαβάζω κάποιο από αυτά νιώθω ότι δεν είναι απλώς ένα βιβλίο, ένα μυθιστόρημα, αλλά ένα ολόκληρο ταξίδι σκέψεων και συναισθημάτων. Υπήρξαν και υπάρχουν πάρα πολλοί αξιόλογοι συγγραφείς παγκοσμίώς, αλλά με έναν παράξενο τρόπο κάθε δικό σας βιβλίο που έχω διαβάσει με κάνει να νιώθω πως ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν ακριβώς την περίοδο της ζωής μου που το χρειαζόμουν. Νιώθω πως τα βιβλία σας αγγίζουν την ψυχή μου, όπως ένας καλός φίλος.
Περιμένουμε με ανυπομονησία τη “Μάγισσα του Πόρτομπέλο”! Να είστε καλά! Συνεχίστε να μας ταξιδεύετε εκεί που δεν τολμάμε να πάμε μόνοι μας…
Αγαπημένε μας συγγραφέα,
Είμαστε δύο φίλες η Ρινα και η Δονια που σας αγαπάμε πολύ.Σιγά σιγά ανακαλύψαμε τη μαγεία των βιβλίων σας.Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που σας ενδιαφέρει η γνώμη των αναγνωστών σας.Ενδιαφερθήκαμε να διαβάσουμε το πρώτο κεφαλαιο του καινούργιου σας βιβλίου και να σας στείλουμε την άποψη μας.Καταρχάς μας αρεσε πάρα πολυ,καταπιαστήκατε με ένα θέμα που ενδιαφέρει πολλούς αναγνώστες σας να μάθουν,τις δεισιδαιμονίες.Ο φόβος γιοα το άγνωστο όμως είναι κάτι που απασχολεί τον άνθρςπο από τξν αρχή του γι’αυτό και συμβιβάζονται μ’αυτα που τους είχαν μεταδώσει οι προγόνοι τους.Οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν το διαφορετικό,το κατακρίνουν,το καταδικάζουν γιατι δεν είναι σε θέση να το δεχτούν.Από το μεσαίωνα βλέπουμε πως αυτούς τους αδύναμους ανθρώπους μπορύσαν εύκολα να τους χειραγωγήσουν οι δυνατοί.Αυτό το βλέπουμε και τώρα.Υπάρχουν όμως και οι λίγοι που αρχίζουν να διαμαρτύρονται και να δημιουργούν.Επίσης αναφέρεστε για το ποσο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την αξία της ζώης..πολύ σημαντικο θεμα αυτό.Πολλές φορές δεν ζούμε τη ζωή τη χάνουμε άλλοτε βυθισμένοι στο παρελθόν και άλλοτε στο μέλλον.Χάνοντας όλες τισ στιγμές που έχουν πραγματική αξία.Γι’αυτό και πρέπει να ζούμε όλες τισ στιγμές έντονα αλλά θα πρέπειθ να δεχόμαστε την αλλάγη γιατι όλα μεταβάλλονται και μεταλλασονται.Επίσης κάθε αποτυχία που ζούμε στη ζωή μας δεν πρέπει να την μεταφέρουμε και να ζούμε μ’αυτήν και στο μέλλον γιατι η κάθε μέρα είναι διαφορετικη. Καλή συνεχεια σας ευχόμαστε με πολλή αγάπη και εκτίμηση.
Δυστυχώς ο άνθρωπος όταν δε γνωρίζει κάτι το φοβαται και το καταδικάζει.Έχω ενημερωθεί πόσο μεγάλος είναι ο αριθμός των γυναικών που κάηκαν στην πύρα της Ιεράς Εξέτασης.Διάβασα κάπου ότι μάγισσα θεορούνταν ακόμα και η γυναίκα στην οποία άρεσαν τα λουλούδια και οι βόλτες στο δάσος και αυτή η οποία βοηθούσε τη γυναίκα να γεννήσει όσο ανώδυνα γίνεται, γιατί σύμφωνα με την Ιερά Εξέταση η γυναίκα έπρεπε να υποφέρει για το προπατορικό αμάρτημα και δεν επιτρεπόταν να βοηθιέται με βότανα.
Ανέκαθεν με ενδιέφερε ότι έχει σχέση με μάγισσες κι όπως φαίνεται ο κύριος Κοέλο και πάλι προσφέρει στους αναγνώστες του ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο.
Τον ευχαριστώ πολύ γι αυτό κι ανυπομωνώ να κυκλοφορήσει στην Ελλάδα.
ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΩ ΚΑΤΙ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΝΙΩΘΩ ΤΟΣΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΟΠΩΣ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ ΟΤΑΝ ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ, ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟΧΟ ΖΩΗΣ. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΝΥΠΟΜΟΝΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΘΑ ΜΟΥ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΚΑΛΛΙΟΠΗ
ΤΟ ΚΑΘΕ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ COELHO ΕΙΝΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΜΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ!
ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΜΑΣ ΒΑΖΕΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΑΠΟ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΙΤΕ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΕΙΤΕ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΙΣ ΔΟΥΜΕ…
ΕΧΩ ΕΡΘΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΤΑ ΔΩ…
Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥ ΑΥΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΟΣΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΟΣΟ ΤΗΝ ΦΑΝΤΑΖΟΜΟΥΝ!!!
ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΜΕ ΑΝΥΠΟΜΟΝΙΣΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
ΣΙΓΟΥΡΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΟΛΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟ.ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΕΡΩΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ(ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ).
ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΕΧΕΤΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ.ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΦΡΟΝΤΙΖΩ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΩ ΚΑΘΕ ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΜΟΝΩ ΝΑ ΠΙΑΣΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟ.
Kλασσικος COELHO.Το περιμενουμε με αγωνια.
Θερμες ευχες.
akis
http://artoftraveller.blogspot.com/
Eνα ταξιδιαρικο blog…
Keep blogging :) and we will keep reading your book…